Vuurwapens — Een manier van leven
IN DE lange rij oude huurkazernes, waar het krioelt van leven, is de rust weergekeerd. Het onmiskenbare geluid van automatisch en semi-automatisch geweervuur verscheurt niet langer de stilte. De flitsen vuur bij elk salvo van de wapens werpen geen griezelige schaduwen meer in de nacht en verjagen niet langer iets van de duisternis uit de flauw verlichte straten. De oude bakstenen gevels vertonen gaten waar de kogels bij vroegere en recente gevechten diep in het metselwerk gedrongen zijn.
Politie en lijkschouwers kennen de straten goed. Een arsenaal van wapens met voldoende vuurkracht om een kleine politiemacht te bewapenen is er in beslag genomen — in het zog van moorden, zelfmoorden, ongelukken met wapens en berovingen. Postbodes en vuilnismannen weigeren hun diensten aan de buurt te verlenen uit vrees in een regen van kogels terecht te komen. Kinderen worden binnengehouden, maar toch vallen er slachtoffertjes als kogels uit al dan niet opzettelijk zo gerichte geweren door ramen en muren dringen en kriskras door de kamers vliegen.
Als u in een grote stad woont, bestaat de kans dat u vertrouwd bent met het hier geschetste tafereel, zo niet als ooggetuige, dan toch als kijker naar de nieuwsuitzendingen ’s avonds op de televisie. In veel steden zijn schietpartijen zo gewoon dat de plaatselijke pers er vaak geen aandacht aan besteedt. Niet zelden verbleekt de betekenis ervan bij al die slachtpartijen in andere steden of andere delen van de wereld die het dagelijks nieuws halen.
Zo was in veel delen van de wereld het Californische bloedbad nieuws waarbij een man met een automatisch wapen honderd kogels afschoot op een groep kinderen van een basisschool en 5 leerlingen doodde en 29 andere verwondde voordat hij zichzelf van het leven beroofde met een pistool. In Europa en de Verenigde Staten kon men ook het schokkende nieuws lezen over een maniak die in Engeland 16 mensen afslachtte met een AK-47 aanvalsgeweer. In Canada ging een vrouwenhater naar de Université de Montréal en schoot er 14 vrouwen dood. Tenzij het dodencijfer schrikbarend is, wordt er aan de meeste gevallen, of er nu wel of niet opzet in het spel was, zelden bekendheid gegeven buiten de stad waarin ze zich hebben voorgedaan.
Het mystieke van een vuurwapen
Lokale, provinciale, nationale en internationale politiemachten en leiders zijn verbijsterd over het groeiende aantal sterfgevallen teweeggebracht met handvuurwapens en grotere automatische en semi-automatische wapens die zich reeds in de handen van criminelen en geestelijk gestoorden bevinden. De Internationale Vereniging van Hoofden van Politie schat dat er wel eens zo tussen de 650.000 en 2.000.000 semi-automatische en automatische wapens „in handen zouden kunnen zijn van criminelen in het land [VS] — een heel leger van harde jongens die bij een schietpartij bijna altijd de beste kansen hebben”, berichtte U.S.News & World Report.
Naar schatting is er alleen al in de Verenigde Staten in bijna één op de twee gezinnen een vuurwapen. Hoewel het absolute aantal vuurwapens in het bezit van Amerikanen niet vast te stellen is, blijkt uit recente schattingen dat 70 miljoen Amerikanen ongeveer 140 miljoen geweren en 60 miljoen pistolen en revolvers bezitten. „Het privé-arsenaal van de natie is groot genoeg om bijna iedereen in het land — man, vrouw en kind — van een wapen te voorzien”, aldus U.S.News & World Report. Vindt u dat schokkend?
Ook in Europa heeft de burgerbevolking veel van een bewapend kamp weg gekregen. Engeland probeert greep te krijgen op zijn wapenprobleem nu steeds meer ongure elementen zich tot de tanden bewapenen. In West-Duitsland wordt de illegale voorraad vuurwapens geschat op meer dan 80 procent van alle wapens die in omloop zijn. Een aantal daarvan is volgens berichten gestolen uit „wapenopslagplaatsen van de Duitse politie, de grenspolitie en het Duitse leger en uit NATO-magazijnen”. In Zwitserland zou het aantal vuurwapens in privé-bezit naar verhouding het hoogste ter wereld zijn. „Elke Zwitser die de wet respecteert, mag vuurwapens bezitten, en elke man van dienstplichtige leeftijd heeft thuis een aanvalsgeweer staan dat krachtiger is dan het bij de massamoord in Stockton [Californië] gebruikte wapen”, berichtte The New York Times van 4 februari 1989.
Enkele dagen voordien had The New York Times geschreven dat in San Salvador „mannen net zo vaak een vuurwapen bij zich hebben als een portefeuille. In supermarkten, waar in de gangpaden bewakers patrouilleren met geweren, wordt van de klanten geëist dat zij hun wapens in kluizen bij de ingang leggen.” Volgens het blad Asiaweek van februari 1989 geeft de Filippijnse regering toe „dat het land is overspoeld met minstens 189.000 vuurwapens waarvoor geen vergunning is afgegeven. Opgeteld bij de 439.000 wapens waarvoor wel een vergunning is afgegeven, betekent dit dat de wapens die de burgers in handen hebben, veel en veel talrijker zijn dan die waarover de ongeveer 165.000 man tellende strijdkrachten beschikken. En wekelijks worden er illegale wapenzendingen in beslag genomen op de internationale luchthaven en in de haven van Manila.”
Het vredige Canada, waar het Wetboek van Strafrecht het bezit en gebruik van vuurwapens streng aan banden legt, ziet een gestadige stijging van het aantal misdrijven waarbij vuurwapens zijn gebruikt. Eind 1986 waren er voor ongeveer 860.000 vuurwapens vergunningen afgegeven in Canada. Daarbij waren de privé-collecties automatische wapens die vóór 1978 waren aangeschaft niet inbegrepen. Een ervaren functionaris bij de Canadese politie zei: „Wat ik graag zou weten is, waarom de bevolking van Canada nu zo nodig een pistool, revolver of geweer moet hebben.”
Toen de regering van de Verenigde Staten onlangs een tijdelijk verbod op de invoer van semi-automatische wapens uitvaardigde, had dit onverwachte gevolgen. Overal in het land stonden fanatieke liefhebbers urenlang in de rij om de nog in de wapenwinkels aanwezige vuurwapens te kopen. „Het lijkt de Oklahoma-landrush wel”, zei een koper die in de rij stond om een van de laatste voorradige geweren te kopen. Die waren vóór het verbod te koop geweest voor ongeveer $100. Die dag werden ze verkocht voor wel $1000 per stuk. „Van deze geweren komen er per dag 30 binnen en gaan er ook 30 weer weg”, vertelde een opgewekte winkelier. „Ze kopen ze allemaal, letterlijk alles waarop ze de hand kunnen leggen”, vertelde hij. „Ze hebben nu bereikt dat er in ieders huis een is”, zei een andere eigenaar van een wapenwinkel.
Volgens een wet in de Amerikaanse staat Florida is het eigenaars van een vuurwapen nu toegestaan in het openbaar rond te lopen met een wapen aan hun broekriem gegespt of verborgen op hun lichaam. Sommigen vrezen dat dit zal leiden tot schietpartijen op straathoeken, herinneringen oproepend aan het wild-westtijdperk. Een afgevaardigde van de staat Florida zei: „De boodschap die wij overbrengen luidt: ’Wij kunnen u niet meer beschermen, dus zorg dat u een vuurwapen krijgt en maak er het beste van.’” En te oordelen naar de verkoop van vuurwapens doen duizenden dat dan ook.
Vanwaar die plotselinge belangstelling voor vuurwapens — waarvan sommige krachtig genoeg zijn om kogels door betonnen muren te drijven en 900 schoten per minuut af te vuren, regelrecht ontworpen voor gevechten op het slagveld? Sommige autoriteiten zeggen dat er een zekere „sexy mystiek” om vuurwapens hangt die ze vooral aantrekkelijk maakt voor mannen. „Het bij je hebben van het grootste, lelijkste en zwaarste wapen dat voorhanden is, heeft een zeker machismo”, zei een regeringsfunctionaris. „Voor mannen in het bijzonder betekenen vuurwapens een bijna mystieke terugkeer naar hun jeugd”, aldus een journalist. Sommige bankinstellingen hebben op dat mystieke van vuurwapens ingespeeld door in plaats van een rentevergoeding op depositobewijzen revolvers aan te bieden. Uit verslagen blijkt dat het promotieartikel inmiddels uiterst populair is bij depositeurs.
Overal ter wereld neemt de verkoop van vuurwapens sterk toe. Waar is het einde? Als elke man in de samenleving minstens één of meer vuurwapens bezit? Zijn vuurwapens trouwens wel alleen iets voor mannen? Sta eens stil bij enkele interessante feiten in het volgende artikel.