Van onze lezers

Haikoe Dank u voor het artikel „Zeg het in 17 lettergrepen” (8 januari 1989). Ik ben negen jaar en wij waren op school bezig met haikoe [een vorm van Japanse poëzie]. Ik heb het artikel meegenomen en mijn onderwijzeres heeft het aan de klas voorgelezen en het rond laten gaan. Iedereen vond het prachtig en daarna hebben ze de hele Ontwaakt! doorgebladerd. Mijn onderwijzeres bedankte me dat ik ’m had meegebracht.

R. K., Verenigde Staten

Ik ben zeer geïnteresseerd in het schrijven van liedjes en gedichten. Ik had graag een loopbaan in de muziek gekozen maar besloot me te wijden aan de christelijke bediening. Onlangs werd ik voortdurend geplaagd door gedachten aan de carrière die ik had kunnen maken met componeren. Gelukkig kwam ik het artikel over haikoe tegen. Daardoor kwam ik tot het besef dat ik ook louter voor mijn genoegen gedichten kon schrijven!

D. M., Schotland

Verdriet Ik was diep getroffen door de artikelen over het verwerken van een verlies in de Ontwaakt! van 8 augustus 1987. Eind 1988 kwam mijn beste vriend om bij een verkeersongeluk. Het was een verschrikkelijk verlies voor mij en deze artikelen hebben mij zeer veel hoop gegeven. Ik zag in dat ik mijn gevoelens van droefheid niet op moest kroppen maar mijn verdriet moest uiten, en dat degenen onder ons die verdriet hebben, elkaar moeten helpen. Zou het niet heerlijk zijn als de dag komt dat zulk intens verdriet er niet meer is?

H. O., Japan

De bijbel belooft zo’n dag in Openbaring 21:3, 4, waar gesproken wordt van een tijd waarin ’de dood niet meer zal zijn, noch rouw, noch geschreeuw, noch pijn er meer zal zijn’. Deze hoop neemt de pijn van het verdriet weliswaar niet helemaal weg, maar verzacht ze wel wat en is een grote troost voor treurenden. — Red.

Drugs en alcohol Ik ben rechter geweest maar ben nu gepensioneerd en ik vind dat ik u moet vertellen wat een nut ik van uw tijdschrift heb gehad toen ik nog in functie was. Bij een strafzaak in verband met de handel in en het gebruik van drugs waren de feiten die in uw tijdschriften stonden een grote hulp voor mij om een oordeel te vellen, zodat ik de drughandelaar kon veroordelen en hem ter behandeling kon laten opsluiten. Bij een andere gelegenheid hebben de tijdschriften mij in belangrijke mate geholpen bij de voorbereiding van een lezing die ik in mijn woonplaats moest houden voor de Anonieme Alcoholisten ten behoeve van een campagne tot herstel van alcoholisten. Zeer veel dank.

J. A., Brazilië

Karweitjes Soms word ik jaloers omdat mijn zusjes niets in huis hoeven doen maar ik wel. Maar na uw artikel over karweitjes gelezen te hebben in „Jonge mensen vragen . . .” (8 januari 1989), vind ik het niet zo erg meer. In een van de paragrafen staat: „Jouw liefdevolle medewerking kan ook de druk op je ouders . . . wat verlichten.” Weet u wat? Ik denk dat ik nu de auto ga stofzuigen! En dat meen ik.

J. W., Verenigde Staten

„Jonge mensen vragen . . .” Ik ben afgedwaald van de weg die mij als kind is bijgebracht, omdat ik vond dat mijn moeder te streng was als zij niet wilde dat ik uitging en me amuseerde zoals andere jonge mensen. Ik dreef mijn zin door en maakte mij ten slotte schuldig aan [seksuele] immoraliteit; nu moet ik met mijn geweten en mijn spijt zien te leven. Als ik meteen naar mijn moeder had geluisterd en de raad uit de ’Jonge mensen vragen’-artikelen had opgevolgd, zou ik nu die problemen niet hebben. Tegen andere jonge mensen zou ik met nadruk willen zeggen dat de raad in de artikelen werkelijk voor hun bestwil is en dat het de moeite loont die ter harte te nemen.

L. J., Engeland