In de voetsporen van de Inka’s
„ONTZAG inboezemend!” „Het is zo majestueus!” „Ik voel me alsof ik in de tijd ben teruggeplaatst.” Dit waren onze gevoelens bij het overweldigende vergezicht over de legendarische verloren stad van de Inka’s, Machu Picchu (Peru).
Hoewel ik Machu Picchu al eens eerder had bezocht, bleek het tweede bezoek, samen met mijn vrouw Elizabeth en onze goede vrienden Baltasar en Heidi, een gedenkwaardige belevenis.
Ons uitstapje naar Machu Picchu begon in de fascinerende stad Cuzco, de voormalige hoofdstad van het Inkarijk, dat zo’n 3400 meter boven de zeespiegel ligt. Deze stad, ontworpen in de vorm van een poema door de Inkaheerser Pachacuti, staat nog steeds vol met Inkabouwwerken van unieke schoonheid. Veel van de gebouwen op het hoofdplein rusten stevig op oude, door de Inka’s gelegde fundamentstenen. Deze stenen, die zonder cement perfect zijn samengevoegd, zijn vaak 1,60 meter hoog of hoger en wegen verscheidene tonnen. De Spaanse kroniekschrijver Cieza schreef: „De geest duizelt bij de gedachte . . . hoe men ze naar boven heeft kunnen brengen en ze op hun plaats heeft kunnen zetten.” Ons was echter verteld dat Machu Picchu alles zou overtreffen wat wij tot dusver hadden gezien.
Een kronkelige reis
Die vrijdagochtend stonden wij vroeg op en vertrokken om zeven uur van het San Pedro-station in Cuzco; wij waren opgewonden omdat wij nu eindelijk in de trein naar Machu Picchu zaten. De trein scheen al heel wat jaartjes oud, maar hij nam moeiteloos de kronkelige spoorweg tijdens onze afdaling van Cuzco naar de 1200 meter lager gelegen buitenste rand van het Amazoneoerwoud. Tijdens de vier uur durende reis naar Machu Picchu (wat „oude piek” betekent) langs de loop van de Río Urubamba, veranderde het landschap zienderogen. Naarmate wij afdaalden van de schrale, droge bergen en hoogvlakte, werd de omgeving door de vegetatie steeds groener, en al spoedig zaten wij midden tussen bergen die overdekt waren met een weelderige begroeiing.
In de trein spraken wij over wat wij omtrent Machu Picchu hadden gelezen en wat wij afwisten van de geschiedenis ervan. Met een jongetje als gids ontdekte de Amerikaanse ontdekkingsreiziger Hiram Bingham in juli 1911 deze verloren stad. De jongen zou Bingham „nabijgelegen ruïnes” laten zien in het tropische woud op de bergpiek die Machu Picchu werd genoemd. Maar, zo schreef Bingham, „plotseling, zonder enige waarschuwing, toonde de jongen mij onder een enorme uitspringende rotsrand een grot waarvan de binnenkant uit prachtig steenhouwerswerk bestond”. Toen de jongen hem een muur toonde, „scheen het een ongelooflijke droom. Vagelijk begon ik te beseffen”, zo zei hij, „dat deze muur en de aangrenzende halfcirkelvormige tempel tegenover de grot, het prachtigste steenwerk ter wereld evenaarden.” En dan te bedenken dat ook wij dat steenwerk zouden aanschouwen!
Men weet nog steeds niet waartoe deze geïsoleerde citadel, die klaarblijkelijk zo’n 500 jaar geleden werd gebouwd, diende. Volgens één theorie was het een toevluchtsoord voor de Maagden der Zon, wellicht omdat de meeste kamers die Bingham blootlegde de overblijfselen van vrouwen bevatten. Een andere theorie is dat de stad diende als een militaire buitenpost. Ook hebben sommigen gesuggereerd dat het een keizerlijke uitwijkplaats of schuilplaats kan zijn geweest waarheen de Inka’s vluchtten om uit de handen van de Spaanse conquistador (veroveraar) Pizarro te blijven. Het zou ook de hoofdstad Vilcabamba geweest kunnen zijn van een nieuw Inkarijk dat door Inka Manco Capac in het ondoordringbare Amazoneoerwoud werd gesticht. Wat de waarheid ook mag zijn, onze verwachtingen waren hoog gespannen om de fascinerende, op 2060 meter boven de zeespiegel gelegen ruïnes van de stad Machu Picchu te zien.
Bij de voet van de Machu Picchu aangekomen, wisten wij dat de verloren stad boven ons lag, maar toen wij uit de trein stapten, konden wij niets zien. Wij haastten ons om in de rij te gaan staan voor de 20 minuten durende busreis langs haarspeldbochten naar de top van de berg. Maar hoezeer wij ons ook inspanden om tijdens de langzame, kronkelige rit naar de top een glimp van de ruïnes op te vangen, wij zagen helemaal niets.
Eindeloze trappen en stenen
Nadat wij ons in het hotel hadden ingeschreven (het enige moderne gebouw op de berg), bereikten wij uiteindelijk de toegangspoort tot de ruïnes. Wat wij zagen toen wij de hoek omgingen, was adembenemend. Het uitzicht was ongelofelijk mooi. Elizabeth zei: „Ik heb foto’s van deze plek gezien, maar louter foto’s kunnen dit eenvoudig niet weergeven.” Zeshonderd meter beneden ons stroomde de Río Urubamba door het bergdal. In iedere richting zagen wij groene bergtoppen van majestueuze schoonheid, die ons het gevoel gaven heel nietig te zijn. Te midden van dit ontzag inboezemende landschap lag de verloren stad zelf als een soort heiligdom, onbezoedeld door veroveraars, wat een mysterieus gevoel van verwondering schiep.
De ruïnes gaven een stad te zien die geheel uit steen was opgetrokken, een meesterlijke combinatie van graniet, meetkunde en optimale benutting van het ongewone terrein. De meeste bouwwerken zijn uit één woonlaag bestaande gebouwen die volgens hedendaagse historici van laat Inka-ontwerp zijn. In de binnenkamers treft men een overvloed van nissen aan. De deuren, ramen en nissen hebben een onregelmatige vierhoekige vorm die aan de bovenkant versmalt — een opvallend kenmerk van de late Inka-architectuur. In het centrum van de stad bevindt zich een grote open plaats, wellicht het hoofdplein, waaromheen zich terrassen, tempels, woongebouwen en steile trappen bevinden. Enkele van de muren zijn prachtig afgewerkt in steen, een prachtig staaltje van het vakmanschap van de Inka’s.
Toen wij van het ene uiteinde van deze unieke groep ruïnes naar het andere liepen, begonnen wij een beeld te krijgen van de grootte ervan. Het kostte ons meer dan een uur om van het ene eind naar het andere te lopen, de tijd die het kost om de top van de Huayna Picchu te bereiken niet meegerekend. Wegens het bergachtige terrein zijn er overal trappen, wel meer dan 3000. Zelfs de terrassen aan de buitenrand van de stad, die werden gebruikt voor het verbouwen van gewassen en het weiden van vee, hebben uitstekende stenen die dienen als traptreden tussen de verschillende niveaus. De stad beslaat een oppervlakte van naar schatting dertien vierkante kilometer!
Wij waren onder de indruk van de goede staat waarin de ruïnes verkeerden. Toen Bingham ze ontdekte, werden er geen sporen gevonden waaruit bleek dat hier strijd was geleverd. En wij konden zien dat de stad eruitzag alsof ze was verlaten, en niet veroverd. Men weet echter nog steeds niet hoe de Inka’s hier zulke enorm grote stenen naar toe hebben weten te brengen daar het wiel hun onbekend was. Maar de stenen waren volmaakt op maat gehakt en op hun plaats gezet. De ruïnes van de zorgvuldig uitgemeten stadsdelen getuigen van een goed georganiseerde beschaving.
Alleen met de lama’s en de sterren
Toen de dagjesmensen laat in de middag vertrokken, hadden de weinige hotelgasten die de nacht overbleven Machu Picchu voor zich alleen. Wij waren in gedachten verzonken toen wij door de ruïnes dwaalden en in alle rust van de zonsondergang genoten. Terwijl wij rondwandelden, ontdekten Heidi en Elizabeth in een hoekje van de ruïnes een babylama met zijn moeder. Lama’s zijn lastdieren die in Peru veel worden gebruikt en die geschikt zijn om vrachten te dragen tot zo’n 35 kilo, maar niet sterk genoeg om een man te dragen. Aanvankelijk leken de lama’s te zijn geschrokken van de aanwezigheid van onze vrouwen, maar Heidi en Elizabeth waren vastbesloten van dichtbij een foto te maken van deze prachtige dieren, die tussen de ruïnes zo op hun plaats leken. De vrouwen wilden de dieren niet te zeer van streek maken, daar lama’s zich verweren door met hun bijtende speeksel te spugen; de vrouwen zochten daarom behoedzaam toenadering. Heidi slaagde er zelfs in de moederlama wat gras te voeren dat in de buurt stond.
Later op de avond namen wij onze truien voor een wandeling onder de sterrenhemel, weg van al het kunstlicht van het nabijgelegen hotel. Nu kwam het enige waarneembare licht van de sterren aan de hemel. Wij dachten na over Jehovah’s majesteit. Ook dachten wij aan de mensen die vier eeuwen geleden op deze berg hadden gewoond en deze zelfde sterren hadden aanschouwd.
De Inka’s en de conquistadores
De volgende morgen vroeg, voor zonsopgang, waren wij weer in de ruïnes terug. Op de achtergrond hoorden wij de melancholische tonen van een panfluit. Wat genoten wij intens van de schoonheid en de atmosfeer van Machu Picchu voordat de dagjesmensen kwamen!
Toen wij tussen de ruïnes uitrustten en nadachten over alles wat wij gezien hadden, merkte Baltasar op welke tragische gevolgen het heeft wanneer een religie zich niet laat leiden door wat de bijbel werkelijk zegt (Matthéüs 7:15-20). De Spaanse conquistadores vaagden in naam van hun katholieke religie en gedreven door hun onverzadigbare hebzucht, een hele beschaving weg. En dat zonder zich ervan op de hoogte te stellen hoe de Inka’s leefden. Aangezien de Inka’s geen geschreven taal kenden maar zich bedienden van quipu’s — lange koorden met knopen voor het bijhouden van statistische gegevens over de oogsten, wapens, geboorten, sterfgevallen, enzovoort — zijn er, doordat de Spaanse conquistadores de quipu’s vernietigden, weinig verslagen van de Inkacultuur overgebleven.
De Inka’s zullen terugkeren!
Heidi en Elizabeth, die zich Jehovah’s belofte betreffende een opstanding te binnen brachten, merkten op hoe wonderbaarlijk het vooruitzicht is dat mensen van een beschaving die volkomen werd vernietigd, de gelegenheid zullen krijgen opnieuw te leven (Handelingen 24:15). Denk u eens in enkelen van de Inka’s uit de oudheid persoonlijk te kunnen ontmoeten en uit de eerste hand meer over hun cultuur te vernemen! Wij zouden zelfs het voorrecht kunnen hebben enkelen van de Inka’s die op Machu Picchu hebben gewoond te onderwijzen over de ware God en zijn voornemen met hen.
Aan ons tweedaagse verblijf in Machu Picchu kwam een eind toen wij de terugreis naar Cuzco aanvaardden. Wij namen prachtige herinneringen aan een unieke stad boven op een berg met ons mee, een stad waaraan wij slechts door ruïnes worden herinnerd. Hoewel de Spanjaarden het Inkarijk veroverden, hebben zij nooit Machu Picchu ontdekt. Wij waren echter blij dat wij de verloren stad van de Inka’s wel hadden gevonden. — Ingezonden.
[Illustratie op blz. 15]
Machu Picchu, een oude stad met trappen en terrassen
[Illustratie op blz. 16]
Machu Picchu (oude piek), hoog in het Andesgebergte, met Huayna Picchu (jonge piek) op de achtergrond
[Illustratie op blz. 16]
De Inka’s kenden het wiel niet, toch verplaatsten zij enorme, met de hand uitgehakte stenen voor hun gebouwen
[Illustratie op blz. 17]
Een typische Inkawoning met de onregelmatige vierhoekige vormen die aan de bovenkant versmallen
[Illustratie op blz. 17]
Een eenzame lama in de ruïnes van Machu Picchu
[Illustratie op blz. 18]
De Río Urubamba, 600 meter beneden Machu Picchu