AIDS-dragers — Hoeveel zullen er sterven?
TOEN AIDS in 1981 voor het eerst geïdentificeerd werd, schatten gezondheidsdeskundigen dat zo’n 5 à 10 procent van de dragers van het virus de ziekte zou krijgen en zou sterven. Maar het virus bleek een lange incubatietijd te hebben. Het kan vijf of meer jaar duren voordat zich symptomen voordoen.
Nu, met de ervaring van de afgelopen acht jaar, schatten sommige deskundigen dat 40 tot 50 procent of meer van de dragers van het AIDS-virus de ziekte zal krijgen en zal sterven. In AIDS and the Third World werd verklaard: „Naar verluidt voorspelt een computermodel dat 50% van de HIV-dragers in vijf jaar AIDS zal krijgen en 75% in zeven jaar.” (De term „HIV” komt van de woorden „Human Immunodeficiency Virus” ofte wel menselijk immuniteitsonderdrukkend virus, het AIDS-virus.)
De publikatie zei vervolgens: „Veel medische deskundigen, en een meerderheid van de virologen, geloven nu dat de tol aan doden onder de HIV-dragers de 100% zeer dicht zal benaderen. . . . De mening dat allen uiteindelijk zullen sterven, is ten dele gebaseerd op het feit dat naarmate de jaren verstrijken, meer mensen die het virus drie, vier of vijf jaar geleden hebben opgelopen, inderdaad de ziekte krijgen. En ze is gedeeltelijk gebaseerd op studies van het HIV-virus zelf.” Natuurlijk zijn zulke meningen schattingen. Slechts de tijd zal leren of ze bewaarheid worden.
Dr. Anthony Fauci, onderzoeker bij de Nationale Gezondheidsinstituten in de Verenigde Staten, merkte op dat bij ongeveer 90 procent van de personen die bij tests op HIV-antilichamen positief zijn, binnen vijf jaar de een of andere aantasting van het immuunsysteem optreedt.
Zelfs indien „slechts” 50 procent van de 50 miljoen tot 100 miljoen virusdragers die men voor de nabije toekomst voorziet, zou sterven, dan zou dit in de loop van het volgende decennium miljoenen doden per jaar betekenen. In één bron werd de voorziene tol aan doden alleen al in Afrika op mogelijk tientallen miljoenen gesteld.
Vergeleken met een oorlog
De gevolgen van de AIDS-plaag in de vorm van verloren gegane levens, van schade voor de samenleving en van financiële kosten worden wel vergeleken met de gevolgen van grote oorlogen.
In de Verenigde Staten bijvoorbeeld vallen reeds zo’n 40.000 slachtoffers te betreuren. Naar verluidt zijn er nog eens één tot twee miljoen meer besmet. In de stad New York alleen al zijn naar schatting 250.000 tot 400.000 inwoners dragers van het virus. In sommige delen van de stad is AIDS de meest voorkomende infectieziekte bij pasgeboren baby’s geworden.
Hoewel het groeitempo in de Verenigde Staten bij enkele risicogroepen gedaald is en de gevreesde explosie van AIDS onder heteroseksuelen niet heeft plaatsgevonden, zal het aantal sterfgevallen in de nabije toekomst zeer hoog zijn. Het Amerikaanse Centrum voor Ziektebestrijding in Atlanta schat dat tegen het einde van 1991 ruim 200.000 Amerikanen aan AIDS gestorven zullen zijn. Men verwacht dat er in dat ene jaar, 1991, meer dan 50.000 aan zullen sterven. En tegen het einde van 1992 — over slechts vier jaar — zouden er wel eens meer Amerikanen aan AIDS gestorven kunnen zijn dan in de Eerste Wereldoorlog, de Koreaanse Oorlog en de oorlog in Vietnam bij elkaar.
Het tijdschrift The Futurist verklaart zelfs: „Mogelijk sterven er tegen het jaar 2000 meer mensen aan AIDS dan er in al onze oorlogen [van alle naties] zijn omgekomen.”
De geraamde kosten zijn ontstellend. In de Verenigde Staten worden ze voor elke patiënt op $50.000 of meer per jaar geschat. De komende jaren zullen er dus jaarlijks vele miljarden dollars nodig zijn voor patiëntenzorg. Sommigen vrezen dat de instellingen voor de gezondheidszorg het aantal patiënten niet zullen kunnen verwerken of de kosten niet zullen kunnen opbrengen.
Erger in Afrika
In Afrika hebben weinig of geen oorlogen ooit aangericht wat AIDS nu aanricht. In het Engelse blad New Scientist wordt opgemerkt: „AIDS grijpt in Afrika onstuitbaar om zich heen.” In een artikel in de Deense krant Politiken werd gezegd: „De hoogste functionaris die zich in Oeganda met AIDS bezighoudt, verklaart: ’Als er niets verandert, zal in het jaar 2000 één op de twee volwassenen in dit land HIV-positief zijn.’ In bijna de helft van alle AIDS-gevallen in Afrika betreft het vrouwen in de vruchtbare leeftijd. Kinderen vertegenwoordigen één op de vijf AIDS-gevallen in Rwanda. In Zambia zullen dit jaar 6000 baby’s met AIDS worden geboren. Van de 800 prostituées die in Nairobi op AIDS onderzocht werden, waren er negen op de tien met HIV besmet. En deze vrouwen slapen met gemiddeld 1000 klanten per jaar.”
„Als wij niets doen, zal het werelddeel sterven”, zegt Pieter Piot, een Belgische deskundige. Jonathan Mann, die de leiding heeft over de WHO-campagne, verklaart: „Het alternatief is dat wij Afrika opgeven, alsof de wereld niet één planeet was. Maar de epidemie is in geen enkel land te bedwingen zolang ze niet in alle landen bedwongen wordt.”
Veel medische autoriteiten zijn dan ook van mening dat er reeds een wereldomvattende AIDS-catastrofe is begonnen. Secretaris-generaal Javier Perez de Cuellar van de VN spreekt van een „wereldomvattend conflict” dat „ons bedreigt met alle gevolgen van een oorlog”.
In sommige opzichten is het erger dan een oorlog. Waarom? Omdat er geen einde in zicht is, het aantal slachtoffers blijft stijgen en de „gewonden” niet herstellen.
[Inzet op blz. 5]
’Velen geloven nu dat de tol aan doden onder de HIV-dragers de 100 procent zeer dicht zal benaderen’
[Inzet op blz. 5]
„Mogelijk sterven er tegen het jaar 2000 meer mensen aan AIDS dan er in al onze oorlogen zijn omgekomen”