De zienswijze van de bijbel
Is het Oude Testament uit de tijd?
◼ „Het Oude Testament predikt haat en wraak, ’oog om oog en tand om tand’. Dat heeft allemaal plaats gemaakt voor het Nieuwe Testament, dat liefde en vergeving leert.”
◼ „Het Oude Testament heeft gewoon geen betekenis voor hedendaagse christenen, en dus is het niet nodig dat wij het nog lezen!”
HEBT u zich er ooit op betrapt dat u de bovenstaande beschuldigingen herhaalde, of hebt u ze wel eens door iemand anders horen uiten? Heeft het Oude Testament (de Hebreeuwse Geschriften) in feite afgedaan, is het uit de tijd, vervangen door het Nieuwe Testament (de christelijke Griekse Geschriften)? Wat zegt de bijbel zelf erover?
Het is interessant dat het Nieuwe Testament inderdaad te kennen geeft dat het Wetsverbond, een contract dat God met het oude Israël sloot, verouderd is en dus niet bindend is voor christenen (Efeziërs 2:15; Hebreeën 8:13). Dit Wetsverbond maakt deel uit van het Oude Testament. Maar er staat veel meer in het Oude Testament dan het Wetsverbond!
Er zijn drie bestanddelen van het Oude Testament die het waardevol voor u maken. Welke zijn dat? (1) Belangwekkende geschiedenis, (2) opbouwende poëzie en (3) geloof inboezemende profetieën, allemaal van onmetelijke waarde voor hedendaagse christenen. Beschouw eens waarom.
Bijbelse geschiedenis
De eerste zeventien boeken van het Oude Testament, van Genesis tot en met Esther, omvatten een historisch verslag van Gods bemoeienissen met de mens vanaf zijn schepping tot de vijfde eeuw v.G.T. Dit is echter niet louter dode geschiedenis! Zoals de christelijke apostel Paulus schreef: „Deze dingen nu [beschreven in het Oude Testament] bleven hun overkomen als voorbeelden en ze werden opgeschreven tot een waarschuwing voor ons [christenen], tot wie de einden van de samenstelsels van dingen gekomen zijn.” — 1 Korinthiërs 10:11.
Waarom achtte Paulus deze geschiedenis van belang voor christenen, ondanks het feit dat er sindsdien eeuwen verstreken waren? Heel eenvoudig omdat net zoals de menselijke aard in de loop der jaren niet veranderd is, God zelf niet veranderd is (Maleachi 3:6). De christelijke discipel Jakobus zei over Jehovah God: „Bij hem is geen verandering van het keren van de schaduw” (Jakobus 1:17). De door de zon geworpen schaduw varieert van minimaal rond het middaguur tot lang bij zonsondergang. Maar Jehovah is anders; zijn persoonlijkheid is onveranderlijk.
Wij kunnen dan ook veel leren uit de geschiedenis van Jehovah’s bemoeienissen met de patriarchen, met Israël bij de Rode Zee en in de wildernis, en met veel andere mensen. Zoals, om een voorbeeld te noemen, God gekrenkt werd als de Israëlieten afgoderij of hoererij bedreven, zo mishaagt het hem ook als christenen zich aan zulk gedrag schuldig maken (1 Korinthiërs 10:1-12). Zelfs het Wetsverbond, ofschoon niet bindend voor christenen, verleent ons door de beginselen die eraan ten grondslag liggen, waardevol inzicht in Jehovah’s persoonlijkheid.
Bijbelse poëzie en profetieën
De volgende vijf boeken, van Job tot en met het Hooglied, zijn de poëtische boeken. Maar deze boeken zijn meer dan slechts goede lectuur, want de inhoud is geestelijk verheffend en is vaak gebaseerd op historische gebeurtenissen. Wiens emoties zijn niet geroerd door de Psalmen? En wie ziet niet hoe praktisch de raad over eerlijkheid, jaloezie en andere aspecten van de menselijke betrekkingen is die in het boek Spreuken wordt gegeven? (Spreuken 11:1; 14:30) Deze boeken zijn thans ongetwijfeld even nuttig als toen ze oorspronkelijk werden geschreven.
De laatste zeventien boeken van het Oude Testament, van Jesaja tot en met Maleachi, zijn profetische boeken. Ze bevatten de boodschappen die de oude Hebreeuwse profeten verkondigden en hebben eeuwen van tevoren levendige beschrijvingen gegeven van de aardse komst van de Messías. De evangelieverslagen in het Nieuwe Testament laten de vervulling van tientallen van deze profetieën zien, tot in de kleinste details. Een beschouwing van de nauwkeurigheid van deze profetieën versterkt beslist ons geloof in Jezus Christus als degene die door God gezonden werd om de mensheid te verlossen!
Tegenstrijdig?
Maar is het Oude Testament met het Nieuwe Testament te rijmen? Laten wij het verschil tussen de twee eens illustreren: Een vader kan zijn twee zoons op verschillende manieren leren gehoorzamen omdat elk kind anders van aard is. In dezelfde zin kan de toon van Jehovah’s raad in het Oude Testament aan Israël, een natie van mensen die krachtens hun geboorte aan hem opgedragen waren, verschillen van de toon van de raad die in het Nieuwe Testament wordt gericht tot de christelijke gemeente, een groep mensen die ervoor gekozen hadden hem te dienen.
Bij een nauwkeurig onderzoek van de bijbel blijkt dan ook dat deze twee gedeelten niet tegenstrijdig zijn maar elkaar juist aanvullen. Beide gedeelten zijn nodig wil „de mens Gods volkomen bekwaam” zijn. — 2 Timótheüs 3:16, 17.
Keurt, bijvoorbeeld, het Oude Testament werkelijk het nemen van persoonlijke wraak goed terwijl het Nieuwe Testament dit veroordeelt? Beslist niet! Beide moedigen ons aan onze vijanden lief te hebben en wijzen erop dat de wraak alleen God toekomt. (Vergelijk Deuteronomium 32:35, 41 en Spreuken 25:21, 22 met Romeinen 12:17-21.) Wanneer het Oude Testament spreekt van ’oog om oog en tand om tand’, gaat het daarbij in werkelijkheid niet om een persoonlijke wraakneming, maar veeleer om een eerlijke schadevergoeding opgelegd door een bevoegde rechtbank. — Exodus 21:1, 22-25.
Nee, het Oude Testament is niet verouderd of in strijd met het Nieuwe Testament. De bijbel maakt duidelijk dat het Oude Testament thans even levend en belangrijk voor christenen is als het Nieuwe Testament. Denk eens aan de woorden van Jezus Christus: „De mens moet niet van brood alleen leven, doch van elke uitspraak die uit Jehovah’s mond voortkomt.” En daarmee worden niet alleen de christelijke Griekse Geschriften bedoeld maar ook de Hebreeuwse Geschriften. — Matthéüs 4:4; vergelijk Deuteronomium 8:3.