Van onze lezers

Het verlies van een kind

Hartelijk dank voor jullie uitgave over „Het verlies van een kind” (8 augustus 1987). Hoewel ik verschillende malen heb gehuild toen ik de artikelen las, was het een hulp te weten dat anderen zich precies zo hebben gevoeld als ik. In maart 1978 werd onze 24-jarige dochter Karen gedood toen een vrachtwagen op haar auto botste op een kruising enkele blokken van haar huis. Wat ik vooral heb gewaardeerd, is dat jullie artikel verklaarde dat het niet verkeerd is te treuren en dat er geen gebrek aan geloof in Gods beloften van een opstanding uit blijkt, maar dat het juist een blijk is van de diepe liefde voor de dode. Dat heeft mij zo getroost. Diane Krychs brief aan David over het houden van een feestje voor hem wanneer Jehovah hem uit de doodsslaap wekt, heeft mij ontroerd. Ook ik heb gedacht aan een feest wanneer Karen wordt opgewekt. Ik zie vol ongeduld uit naar het moment dat ik haar prachtige glimlach weer zal zien!

D. L., Verenigde Staten

Ik heb net de uitgave „Het verlies van een kind” gelezen. Ik kan ervan getuigen hoe waar ieder woord is dat daarin staat. De smart verdwijnt nooit. Dertien jaar heb ik mij schuldig gevoeld omdat ik om de dood van mijn zoon treurde. Ik heb nu geen schuldgevoelens meer. Nu voel ik mij opgelucht omdat ik weet dat treuren geenszins een gebrek aan geloof verraadt in onze grote God, Jehovah.

A. M., Verenigde Staten

Ik wil mijn diepe waardering uitspreken voor het artikel „Het verlies van een kind”. Onze lieve zoon John stierf ongeveer zeven jaar geleden. Ik maakte veel van de in uw artikel beschreven gevoelens door — ongeloof, ontkenning, schuldgevoelens. Ik schreef hem geen brieven maar had een koffer vol spullen van hem. In mijn gedachten was hij op vakantie en kon hij niet met mij in contact komen. Twee jaar lang was ik depressief, teruggetrokken en moedeloos. Ik kon mijn gevoelens niet begrijpen. Nu is het veel beter met mij, hoewel het verlies nog steeds groot is. Hartelijk dank dat u anderen helpt onze gevoelens te begrijpen en te beseffen welke positieve dingen zij kunnen zeggen of doen om ons te helpen.

V. W., Verenigde Staten

Ik heb zojuist de artikelenserie over „Het verlies van een kind” gelezen. Het is zes jaar en acht maanden geleden dat wij onze enige dochter bij een auto-ongeluk verloren. Jullie artikelen hebben mij helpen begrijpen dat wat ik heb doorgemaakt normaal was. Ik kon het niet aanvaarden dat zij dood was. Ik dacht aan haar als een zendelinge in een ander land, hoewel ik wist dat zij dood was. Ik voelde eveneens de behoefte om brieven te schrijven. Pas het afgelopen jaar ben ik geleidelijk aan haar dood gaan aanvaarden; ik realiseerde mij dat ongeacht hoe lang ik treurde, ik haar niet terug kon brengen. Het was dus tijd om mijn overmatige verdriet af te leggen. Heel hartelijk dank voor dit artikel.

V. B., Verenigde Staten

Zoals op bladzijde 14 van het bovengenoemde artikel wordt verklaard, doet „Ontwaakt!” niet de aanbeveling brieven aan de overledene te schrijven als hulp om door het rouwproces heen te komen. Diane Krychs brief werd gepubliceerd om te illustreren hoe de opstandingshoop haar tot steun was, maar ook om te illustreren hoe sommige mensen reageren wanneer zij worden getroffen door buitengewone smart, zodat anderen in staat zullen zijn met begrip en mededogen te reageren. — Red.