Namibië — weids, eenzaam, uitnodigend

Door Ontwaakt!-correspondent in Zuidwest-Afrika

„EEN leeuw! Er is een leeuw in het kamp!”

Als de kreet weerklinkt, kijk ik uit het raampje van onze kampeerauto en zie werkers alle kanten op rennen. Opgewonden roep ik mijn gezin, en voorzichtig — heel voorzichtig — stappen wij naar buiten. Ja, daar is hij. Een grote leeuw met zwarte manen loopt langs de afrastering op en neer, maar aan de verkeerde kant! De wildopzichters zijn er echter snel bij en drijven hem in een hoek waar zij een gat in het gaas hebben geknipt. En weg is hij, waarschijnlijk net zo opgelucht over zijn ontsnapping als wij over zijn vertrek!

Wij bevinden ons in het rustkamp in Namutoni in het Etosa Nationale Park, een groot wildreservaat in Namibië (Zuidwest-Afrika). Maar wij zijn niet naar dit bijzondere en soms verwarrende gebied gekomen voor het natuurschoon. In werkelijkheid waren het de mensen die ons trokken.

Hoewel Namibië meer dan drie keer zo groot is als de Bondsrepubliek Duitsland, is de bevolkingsdichtheid een van de laagste ter wereld — iets meer dan één persoon per vierkante kilometer. Niettemin zijn hier en daar eilandjes van menselijke bewoning. Als Jehovah’s Getuigen hadden wij een vurig verlangen om deze geïsoleerd wonende personen te bereiken met de boodschap van het „goede nieuws van het koninkrijk” (Matthéüs 24:14). Jarenlang had ons gezin gepredikt onder de hindoe- en moslimbevolking van Natal (Zuid-Afrika). Dit lag meer dan 1600 kilometer bij ons vandaan, aan de andere kant van het continent. Maar toen onze jongste dochter van de middelbare school kwam, grepen wij de gelegenheid aan om te dienen in een land waar behoefte bestond aan meer Koninkrijkspredikers.

En daar waren wij dan, in dit uitgestrekte en eenzame land. Wij kwamen er echter spoedig achter dat Namibië een heel eigen schoonheid bezit. Hier in Etosa bijvoorbeeld kunt u een verbazingwekkende verscheidenheid van wilde dieren zien: troepen bestaande uit 12 of meer leeuwen, vluchten van honderdduizenden flamingo’s, kudden van 50 tot 100 wildebeesten (gnoes) en talloze zebra’s, springbokken en impala’s. Bij één drinkput zien wij zelfs drie olifanten-„families” — moeders en jongen — in totaal wel 51 stuks!

Kijk! Hoog boven een acacia verschijnt de lange gracieuze nek van een giraffe. Verderop flitst een cheetah over de savanne achter zijn zorgvuldig gekozen prooi aan. Een enorme koedoestier met zijn prachtige gedraaide horens spiedt vanuit het dichte kreupelhout met zijn grote heldere ogen de omgeving af. En daar staat, als gebeeldhouwd, een spiesbok of oryx met zijn rechte, naaldvormige horens. Hier woont ook de prachtige elandantilope, de grootste antilope op aarde. Wat een contrast vormt hij met de dicht bij ons staande Kirk-dik-dik die met zijn hoogte van iets meer dan 30 centimeter wel een speelgoedbeest lijkt! Etosa herbergt zelfs de zeldzame Peters’ impala.

Natuurlijke rijkdommen

De naam Namibië is afgeleid van de Namibwoestijn die over zo’n 1300 kilometer langs de westkust van Afrika loopt. Hier staan in spooksteden de eens ruime ondernemingshuizen, nu met zand gevulde geraamten, die ons herinneren aan de kortstondige diamantkoorts. Gebleekte beenderen en gestrande schepen decoreren de ruige kustlijn. Zandduinen — de hoogste ter wereld — verplaatsen zich in immer veranderende patronen. Ze zijn de droom van iedere fotograaf.

Namibië zit boordevol natuurlijke rijkdommen. Grote hoeveelheden diamant worden nog steeds onder het zand van de kust gewonnen. In het binnenland is op een boerderij genaamd Hoba de grootste aan de mens bekende meteoriet te vinden, meer dan 60 ton ijzer en nikkel. In Tsumeb bevindt zich een mijn waar al meer dan 184 verschillende soorten mineralen zijn gevonden — waarvan sommige nergens anders op aarde worden aangetroffen!

In het zuiden gaat een steenachtige vlakte plotseling over in de spectaculaire Fish River Canyon, die in grootte slechts overtroffen wordt door de Grand Canyon in Amerika. In de canyonmuren zijn grote uitspringende, rozekleurige rotsen te zien. Dit zijn de uit de aardlagen te voorschijn tredende roze kwartsaders, en er is zelfs een complete heuveltop die uit dit prachtige kristal bestaat. Ten zuiden van de canyon liggen andere schatten, maar de streek is ondraaglijk heet en droog. „Bosjesmannen en prospectors”, zegt de Illustrated Guide to Southern Africa, „zijn de enige mensen die zich niet door dergelijke vijandige omstandigheden laten tegenhouden en zich een weg door dit gebied hebben weten te banen.”

Namibië heeft schatten van allerlei aard, waarvan één zijn „zwarte diamanten” zijn, een bijnaam voor de persianer- of karakoelschapen. Ook de Atlantische Oceaan levert vele schatten op. Zilverkleurige sardines en ansjovissen worden binnengebracht in de vissershaven in Walvisbaai. Kreeften (langoesten) worden verwerkt in Lüderitz, waarvan duizenden ponden jaarlijks naar alle delen der wereld worden geëxporteerd. Langs de kust liggen „eilandjes” (houten platforms) waar zeevogels roesten en waardevolle guano (vogelmest) wordt verzameld voor gebruik als meststof voor het land.

Er zijn nog veel meer natuurwonderen en natuurlijke rijkdommen: torenhoge rotsformaties en prachtige edelstenen, zoals amethist, aquamarijn, diamant, toermalijn, jaspis en tijgeroog. Ja, deze en andere overvloedig voorkomende mineralen, zoals uranium en koper, maken Namibië tot een enorme voorraadschuur van natuurlijke rijkdommen.

Geestelijke schatten

Sinds wij hier in Namibië dienen, heeft ons gezin niet gespeurd of gedolven naar waardevolle mineralen of edelstenen. Maar wij hebben een werkelijke schat gevonden in de mensen die er wonen. Wij wonen nu in Tsumeb en maken deel uit van een kleine gemeente van Jehovah’s Getuigen waarin negen verschillende nationaliteiten vertegenwoordigd zijn. Met elkaar spreken wij acht talen. Wat een vreugde is het om met deze groep te dienen!

Natuurlijk brengt prediken in zo’n land problemen met zich mee. Wanneer wij van huis tot huis — of van hut tot hut — werken, moeten wij gewoonlijk lectuur meenemen in vele talen: Engels, Afrikaans, Kwanyama, Nama, Ndonga, Duits, Herero, Portugees en Kwangali. Dat is geen lichte vracht, vooral niet wanneer de temperatuur rond de 38 °C ligt! En bijna onvermijdelijk zal iemand vragen: „Hebt u niets in het Chimbundu?”

Dit is echter maar een klein ongemak. Namibië is politiek ernstig verdeeld, en net als in de rest van de wereld is de bevolking ongerust over de toekomst. De mogelijkheid zulke personen de bijbelse boodschap van hoop en vertroosting te kunnen brengen, is zeer voldoening schenkend. Het heeft ons het gevoel gegeven dat dit weidse, eenzame en toch uitnodigende land ons thuis is.

[Illustratie op blz. 17]

Deze planten die alleen maar in de Namibwoestijn voorkomen, kunnen 2000 jaar oud worden

Welwitschia mirabilis

[Illustratie op blz. 18]

Zeehonden gedijen aan de Atlantische zeekust van Namibië