Singapores vogelwereld
„VUUR!” Op het bevel van zijn oppasser buigt Sudden Shot, een prachtige blauwvoorhoofdamazone, zijn kop en haalt met zijn krachtige kromme snavel de trekker van het ’kanon’ over. Onmiddellijk schiet er uit de metalen buis een pingpongballetje. Maar dit komt niet ver. Mister Horn, een keurig verzorgde reuzentoekan, staat erop te wachten. Met een behendige snelle beweging van zijn kop opent hij zijn merkwaardige oranjekleurige snavel en plukt met het grootste gemak het balletje uit de lucht.
De oppasser beloont het gevederde duo met zaadjes die hij reeds bij de hand heeft, terwijl het publiek in het kleine amfitheater in een spontaan applaus losbarst.
Elk jaar bezoeken bijna 750.000 mensen het Jurong-vogelpark in Singapore, een terrein van zo’n 20 hectare dat het tehuis is geworden van meer dan 3000 vogels, een verzameling van meer dan 300 soorten uit alle delen van de wereld. Wat een fascinerende, verrukkelijke plaats is het!
Twee hectare van het park vormt nu „’s werelds grootste doorloopvliegkooi”, zoals de officiële gids het beschrijft. Als wij op ons gemak voortslenteren onder het hoog boven de bomen gedrapeerde fijne gaas, zien wij overal vogels om ons heen. Terwijl schitterend gekleurde papegaaien luidruchtig kwetteren, zweeft een Indische blauwrug geluidloos van boom tot boom. Een purperkoet loopt behendig over de waterleliebladeren waarbij zijn enorme poten hem volmaakt in evenwicht houden. Talrijke watervogels plassen rond in een stroompje dat wordt gevoed door een 30 meter hoge kunstmatig verkregen waterval. Op het eind van het pad voegen wij ons bij een groep toeristen om een trotse pauw te bewonderen die zijn staart in volle glorie tentoonspreidt.
Volslagen anders is het in het nachthuis waar alles stil is. Zeldzame uilen zitten onbeweeglijk op een tak als wij in de verduisterde gangen tegen elkaar fluisteren. Zwartkruin- en Zuidzeekwakken staan geduldig te wachten in hun nagebootste mangrovebos. Maar de zeldzaamste vogels die wij hoopten te zullen zien, de kiwi’s, Nieuw-Zeelands nationale symbool, blijven aan onze blik onttrokken. Dan merken wij plotseling dat de bijzondere Australische nachtzwaluw ons van boven af zit aan te staren.
Eenmaal weer buiten, lopen wij langs het meer met zijn prachtige groep flamingo’s naar rustiger paden. Wij vergapen ons aan de roofvogels en kijken verderop ademloos toe hoe kolibries voorzichtig nectar opzuigen uit een hibiscus. Hoe is het mogelijk dat deze kleinste onder de vogels — sommige wegen minder dan 30 gram — zijn vleugeltjes wel 70 maal per seconde op en neer kan slaan? Waarlijk een uitzonderlijk wonder van ontwerp.
De verzorging van de bewoners van dit Jurong-vogelpark vormt een kolossale taak. Het juiste voedsel en de juiste woonomstandigheden moeten zorgvuldig worden gehandhaafd. Ondanks de tropische hitte van Singapore broeden de uit de koude wateren voor de Zuidamerikaanse westkust afkomstige Humboldt-pinguïns hier even tevreden als de inheemse zangvogels.
Nu zijn wij juist op tijd om Mac, de rode ara of macao, op zijn fietsje te zien klauteren waarmee hij over het hooggespannen koord rijdt. Terwijl hij van het ene eind van het met riet overkapte podium naar het andere eind peddelt, slaken de jonge kinderen kreten van plezier. „Het kostte drie maanden om Mac dat kunstje te leren,” zegt Jerry Tan, de voorlichtingsbeambte van het park, „en wij trainen tussen de 50 tot 60 vogels per jaar.” Trainers moeten vriendelijk en geduldig zijn. Vogels worden beloond, nooit gestraft. „Wij zoeken nog steeds twee vogeltrainers.”
Maar dat is niets voor ons. Spoedig moeten wij terugkeren naar ons noordelijke klimaat, naar ons vriendelijke roodborstje dat een beetje kleur in onze tuin brengt. Hoe aangenaam zal het dan zijn om terug te denken aan dit grootse schouwspel. — Ingezonden.
[Illustraties op blz. 16, 17]
Zwartkruinkwak
Blauwgele ara
Kiwi
Flamingo’s