Van onze lezers

Ontwikkelingen in de tandheelkunde

Ik heb een keramische schroef in mijn kaak ingeplant gekregen, volgens het proces dat in het artikel „Revolutionaire ontwikkelingen in de tandheelkunde” beschreven werd als osteoïntegratie (22 november 1986). Mijn advies is, doe het niet. Een specialist die mij in 1985 onderzocht, zei dat deze procedure nog lang niet geperfectioneerd is, en om ernstige complicaties te voorkomen mag ze alleen toegepast worden bij personen die een goede fysieke en mentale gezondheid hebben. Medische tijdschriften zouden ook patiënten die slechte ervaringen hebben opgedaan, de gelegenheid moeten geven zich te uiten.

C. L., Bondsrepubliek Duitsland

Men dient altijd voorzichtig te zijn met het inbrengen van vreemde substanties in het lichaam, en er zal altijd een bepaald percentage mislukken. Ons artikel sprak over het gebruik van titanium. De resultaten van ongeveer 20 jaar studie gaven bij deze methode een succespercentage te zien van zo’n 90 procent. Men heeft niet alleen titanium gebruikt, maar ook glasachtige koolstof (glas), saffier en keramisch materiaal. Hoewel wij geen enkele behandeling in het bijzonder willen aanbevelen, publiceerden wij de inlichtingen ten behoeve van onze lezers. Het is goed om zorgvuldig te beschouwen welke mogelijke bijwerkingen er zijn voordat men toestemt in enige soort van behandeling. — Red.

Alleen maar verliefdheid?

Ik heb genoten van uw artikel „Jonge mensen vragen . . . Wie zegt dat het maar verliefdheid is?” (8 januari 1987) Het artikel toonde begrip voor jongeren maar waarschuwde toch dat immorele gedachten verkeerd zijn. Ik was smoorverliefd op iemand in een televisieserie, en had daarbij slapeloze nachten en bizarre fantasieën. Maar het ergste was toen ik haar schreef en een foto met handtekening ontving! Ik dacht dat ik werkelijk van haar hield. Ik kan haast niet wachten op het volgende artikel.

W. H., Engeland

Zie onze uitgave van 22 januari 1987. — Red.

Hapjes op de late avond

Ik ben werkelijk dankbaar voor wat er in „Een blik op de wereld” onder de titel „Schadelijke gewoonte” werd gezegd (8 januari 1987). Daar werd verklaard dat ’s avonds laat nog iets eten schadelijk kan zijn, vooral als iemand herhaaldelijk een uur of zo nadat hij iets heeft gegeten, gaat slapen. Mijn probleem was dat ik een heel onrustige slaap had als gevolg van indigestie. Ik had al vaak gedacht: ’Zou mijn ongeregelde slaappatroon te wijten kunnen zijn aan mijn gewoonte om ’s avonds nog iets te eten?’ Welnu, nadat ik uw stukje had gelezen, nam ik mij voor om na het avondeten niets meer te eten. Sindsdien slaap ik elke nacht heel goed, en er is nog een beloning: Ik ben een paar onnodige pondjes kwijtgeraakt.

M. G., Verenigde Staten

Harpij?

In uw uitgave van 22 november 1986 plaatste u een verhaal met als titel „’De wegrukker’ doet zijn naam eer aan”. De foto op bladzijde 20 van het artikel, verschaft door de Zoological Society of San Diego, is geen harpij. Het is een kransarend. De harpij is ’s werelds grootste arend, en u hebt hem oneer aangedaan door een foto te laten zien van een dunpotige, slangenetende vogel.

N. R., Verenigde Staten

Wij hebben van de Zoological Society of San Diego het volgende commentaar ontvangen: „Het spijt mij te moeten berichten dat de foto die u plaatste als de harpij, inderdaad een tot de kransarenden behorende Morphnus guianensis [wurgarend] is. Voor het oog lijken de twee vogels veel op elkaar . . . Men moet scherp kijken om het onderscheid te zien . . . [Onze] excuses voor de verkeerde identificatie. Wij doen ons uiterste best om onze foto’s juist te identificeren en wij waarderen het wanneer eventuele vragen die rijzen, onder onze aandacht worden gebracht.” — Red.