Wanneer zeewier aan land komt
REUZENZEEWIER speelt een grotere rol in uw leven dan u denkt. Een artikel in Oceanus, geschreven door de zeebiologen Ron H. McPeak en Dale A. Glantz, geeft informatie over de wijze waarop bruinwier uit de oceaan en in het leven van de meesten van ons terechtkomt. Bruinwier (kelp) wordt geoogst langs de Californische kust van San Diego tot aan Carmel in het noorden.
In produktieve bedden mag bruinwier drie keer per jaar worden geoogst. Moderne oogstschepen worden met de achtersteven naar voren door de bedden heen gevaren. Tegen elkaar in draaiende messen, aangebracht onder aan een transportsysteem, werken als een zee-grasmaaier, en maaien de drijvende slierten van het bruinwierbed zo’n 90 centimeter onder de oppervlakte af. De transportband brengt het losgesneden bruinwier aan boord. In één dag kan een oogstschip 550 ton oogsten. In Californië heeft de bruinwierindustrie in één jaar wel 156.000 ton geoogst.
Het bruinwierwoud heeft van dit oogsten niet te lijden. Het zich nog steeds onder water bevindende deel van het bruinwier is het deel waar de geslachtelijke voortplanting plaatsvindt. Bovendien bezitten de slierten over hun hele lengte drijfvermogen en het vermogen tot fotosynthese. De verwijdering van het dikke tapijt laat meer zonlicht door, wat de groei stimuleert van de nieuwe slierten die zich onder de oppervlakte bevinden. Spoedig vormt er zich een nieuw tapijt en is er opnieuw een oogst in de maak.
Wanneer het bruinwier aan land komt, vindt het zijn weg tot ver voorbij de kustlijn. De produkten komen terecht in uw keuken, in uw eetkamer, en in het medicijnkastje in uw badkamer. Ze worden gebruikt in vee- en kippevoer en in meststoffen voor de gewassen. Chemische bestanddelen van bruinwier worden uiteindelijk verwerkt in industrieprodukten.
De belangrijkste bijdrage van bruinwier is algine. Deze stof werd in 1883 ontdekt door een Britse drogist. Maar pas in 1929 werd Kelco, een bedrijf in San Diego, ’s werelds eerste producent van algineprodukten. Nu bedraagt de jaarlijkse omzet van deze in Californië vervaardigde produkten meer dan $35 miljoen. De gebruiksmogelijkheden van algineprodukten zijn legio. „Vermengd met andere substanties binden ze, maken de substantie glad, emulgeren, stabiliseren, gelatineren of vormen een dun velletje.” Het tijdschrift Sport Diver vervolgt dan:
„Veel brouwers gebruiken alginaten om sterkere schuimbelletjes te krijgen en daardoor een steviger schuimkraag. Alginaten zorgen ervoor dat cosmetische crèmes niet gaan schiften en helpen roomijs zijn zachtheid te behouden. Een deel van de smaak en de consistentie van chocolademelkdranken en gesuikerde doughnuts is afkomstig van alginaten. Ze zijn voor van alles te gebruiken, van het coaten van papier en het verbeteren van de drukkwaliteit tot het vetvrij maken ervan.
Alsof dit nog niet genoeg gebruiksmogelijkheden zijn, worden weefsels ermee geïmpregneerd wegens de brandvertragende werking. Andere vormen worden gebruikt in stijfsel en textieldrukpasta’s. Sommige farmaceutische produkten bevatten alginen, evenals bepaalde kleefstoffen, rubberprodukten, lijmsoorten en autoglansmiddelen.”
Het oogsten van het reuzenzeewier staat onder toezicht van de Vis- en Wildcommissie van de staat Californië. Mag de commissie haar werk goed doen en het bruinwier behoeden voor overexploitatie door de mens, en mogen de kostelijke zeeotters ze tegen de zeeëgels beschermen zodat de schoonheid van de bruinwierwouden onze ogen in vervoering blijft brengen en de produkten ervan onze tong blijven strelen.
[Illustratie op blz. 18]
Oogstschip van Kelco