Jonge mensen vragen . . .

Waarom moet ik de religie van mijn ouders aanvaarden?

„HET werd me met de paplepel ingegoten toen ik jonger was, en ik moest niets hebben van de mentaliteit van de mensen.” „Ik ben eraan ontgroeid.” Dat waren de antwoorden die twee ex-katholieken gaven aan enquêteurs die hun vroegen waarom zij hun kerk verlaten hadden. De wijze waarop zij de dingen bezien, weerspiegelt de houding van veel jonge mensen in deze tijd die zich niet moreel verplicht voelen de religie van hun ouders over te nemen.

Toch hoeft dit niet te betekenen dat jonge mensen dan ook ongodsdienstig zijn. In Duitsland keren naar verluidt jongeren terug tot „conservatieve waarden”, met inbegrip van religie. Een diepgaand onderzoek naar geloofsovertuigingen in de Verenigde Staten onthulde dat „jonge mensen in Amerika intense aandacht hebben voor hun geloof. Iets van die betrokkenheid uit zich in scherpe, hardnekkige kritiek op de institutionele kerk.” — The Search for America’s Faith, door G. Gallup jr. en D. Poling.

Geldige redenen om het niet te doen

Maar in alle eerlijkheid moet worden opgemerkt dat sommige mensen grondige redenen hebben om niet de religie van hun ouders te volgen. In het bovengenoemde Gallup-onderzoek naar de vraag waarom katholieken van hun kerk zijn afgedreven, „klaagde één man dat hij ’tot de hel veroordeeld werd voor geringe overtredingen van regels’. Door een ander werd het bezwaar van te veel ritueel genoemd, door weer anderen het bezwaar van te weinig aandacht voor de bijbel.” — The Record, 27 oktober 1985.

De auteurs Gallup en Poling verklaren: „Tieners tonen een duurzame belangstelling voor geestelijke kwesties. . . . Terzelfder tijd blijkt uit deze groep enige reserve ten aanzien van de georganiseerde religie. . . . Het is duidelijk dat de intense geestelijke honger van jonge mensen niet gestild wordt door de gevestigde kerk.” Onder „gevestigde kerk” verstonden zij iedere kerk in wat zij de „hoofdstromen” noemen — katholiek, protestant, orthodox of joods.

Zij halen de volgende uitspraak van een jonge methodist aan: „De kerken zouden moeten proberen de mensen te bereiken die niet in hun gebouwen komen, en degenen te helpen die niet geloven.” Een hoog percentage van een groep jongeren die geïnterviewd werd, „gaf te kennen dat zij zouden overwegen op geregelde basis wat van hun tijd aan kerkelijke activiteiten te besteden indien het hun gevraagd werd”. Blijkbaar wordt het hun niet gevraagd.

Hoe te beslissen

Indien veel jonge mensen belangstelling hebben voor geestelijke kwesties en toch hun geestelijke honger niet wordt gestild door de „gevestigde kerk” van hun ouders, waar moeten zij dan hun heil zoeken? Op welke basis kunnen zij op hun jonge leeftijd beslissen of zij voor de religie van hun ouders zullen kiezen of niet?

Het is interessant dat als een van de redenen om niet door te gaan met de religie van hun ouders, door sommige katholieken „te weinig aandacht voor de bijbel” werd genoemd. De bijbel is wel gedefinieerd als „het heilige boek van het christendom”. Ja, de bijbel is de maatstaf waarnaar iedere religie die beweert christelijk te zijn, beoordeeld moet worden. Er is zelfs gezegd dat geen enkele filosofie zich kan meten met de „eeuwige waarheden” die in de bijbel te vinden zijn. Wat de religie van je ouders dus ook mag zijn, je doet er goed aan de leer die ze aanhangt, te vergelijken met de bijbel.

„Tot de hel veroordeeld worden”, was een bezwaar dat al eerder werd genoemd. Aangezien de meeste westerse en oosterse religies een of andere vorm van straf na de dood leren, is er een flinke kans dat de religie van je ouders leert dat de goddelozen naar de hel gaan. Weliswaar proberen veel geestelijken in deze tijd de helleleer wat minder heet op te dienen door te beweren dat de veroordeelden niet fysiek maar alleen moreel worden gekweld doordat ze ’verstoken blijven van het zien van God’. Maar ben jij als jongere niet net zo geschokt door het idee dat iemand voor eeuwig moreel gekweld wordt als door de gedachte aan eeuwigdurend fysiek lijden?

De bijbel leert dat de menselijke ziel kan sterven, dat de hoop op een leven na de dood berust op Gods macht om de doden op te wekken en dat de straf voor moedwillige goddeloosheid de dood is, en niet eeuwige foltering. (Zie Ezechiël 18:4; Handelingen 24:15; Romeinen 6:23.)a Bevredigt dat je rechtvaardigheidsgevoel niet beter dan de godonterende leerstelling van het hellevuur? Dit zijn enkele van de „eeuwige waarheden” uit de bijbel die door Jehovah’s Getuigen worden onderwezen.

Ook jonge Getuigen moeten beslissen

Hoe staat het nu als opgroeiende jongeren zijn opgevoed door ouders die Jehovah’s Getuigen zijn? Zeggen wij dat zij niet voor de vraag komen te staan: „Waarom moet ik de religie van mijn ouders aanvaarden?” Allerminst. Er komt een tijd in hun leven dat zij zelf zullen moeten beslissen of zij persoonlijk hun leven aan Jehovah God zullen opdragen of niet.

Net als andere jongeren vragen zij zich af: ’Hoe kan ik er zeker van zijn dat de religie van mijn ouders de ware religie is?’ En net als de anderen moeten zij zich ervan overtuigen dat de leringen van die religie in overeenstemming zijn met de bijbel.

Ruth, die in Duitsland opgroeide, geeft toe dat zij als jongere wist wat er van haar werd verwacht en de „juiste” antwoorden gaf. Als haar bijvoorbeeld werd gevraagd: „Wat stel je op de eerste plaats in je leven?” antwoordde zij: „Gods koninkrijk.” Zij voegt er echter aan toe: „Ik wist dat dit het goede antwoord was, maar later vroeg ik mij af: ’Is dat waar?’” Zij was eerlijk genoeg om toe te geven dat op dat tijdstip in haar leven haar schoolopleiding belangrijker voor haar was dan Gods koninkrijk.

Later vroeg Ruth zich af: „Hoe moet ik, met al die verschillende ideologieën die er zijn, zeker weten dat wat ik van kindsbeen af heb gehoord de waarheid is?” De volgende drie schriftplaatsen zijn een hulp voor haar geweest: Matthéüs 7:15-20 („Aan hun vruchten zult gij hen herkennen”), Johannes 13:35 („Hieraan zullen allen weten dat gij mijn discipelen zijt, indien gij liefde onder elkaar hebt”) en Matthéüs 24:14 („Dit goede nieuws van het koninkrijk zal op de gehele bewoonde aarde worden gepredikt tot een getuigenis”). Zij zag dat andere religies geen goede vruchten hadden voortgebracht. Zij nam waar dat er onder Jehovah’s Getuigen „een internationale, verenigde broederschap zich onzelfzuchtig beijverde om het goede nieuws van Gods koninkrijk te prediken”. Zij verkoos in de religie te blijven waarin haar moeder haar had opgevoed.

Ook Dorcas werd opgevoed door ouders die Getuigen waren, in Frankrijk. Zij ziet nu in dat zij, door te weinig studie te maken van bijbelse publikaties en op school te veel studie te maken van filosofie, twijfel de kans gaf in haar jonge geest te ontkiemen. Niettemin probeerde zij zich voor te stellen wat haar leven zou zijn zonder de bijbelse waarheid die haar ouders haar hadden geleerd. Zij vond alleen maar leegte. Daarom zette zij zich tot een serieuze studie van bijbelse profetieën, met behulp van geschikte studieboeken. Zij verklaart: „Toen ik mijzelf er eindelijk van had overtuigd dat ik de waarheid had, liet ik mij dopen.” Dorcas besloot in de religie van haar ouders te blijven.

In tegenstelling tot de jonge methodist die klaagde dat de kerken niet proberen „de mensen te bereiken die niet in hun gebouwen komen, en degenen te helpen die niet geloven”, schenkt het Ruth en Dorcas vreugde samen met andere getuigen van Jehovah nu juist dat te doen. Alle Getuigen, jong en oud, worden uitgenodigd „wat van hun tijd” aan predikingsactiviteiten te wijden. Steeds meer jonge Getuigen worden volle-tijdbedienaren van het goede nieuws dat Gods koninkrijk binnenkort het Paradijs op onze aarde zal herstellen. — Matthéüs 6:10.

De keus is aan jou

Klaarblijkelijk gaan steeds meer jongeren beseffen dat een leven zonder een geestelijk ideaal om na te streven helemaal geen leven is. Toch wordt, zoals wij hebben gezien, „de intense geestelijke honger” van veel jonge mensen „niet gestild . . . door de gevestigde kerk”.

Als jij voor de vraag komt te staan: „Waarom moet ik de religie van mijn ouders aanvaarden?”, waarom zou je hun geloofsovertuigingen dan niet eens vergelijken met de „eeuwige waarheden” die in de bijbel te vinden zijn? Schrijf aan de uitgevers van dit tijdschrift of neem contact op met een getuige van Jehovah die je kent — misschien op school of op je werk — en vraag om de hulpmiddelen voor bijbelstudie die je in staat zullen stellen deze vergelijking te maken. Trek dan je eigen conclusies om te bepalen of je de religie van je ouders zult navolgen of niet. De keus is aan jou!

[Voetnoten]

[Inzet op blz. 13]

„Tieners tonen een duurzame belangstelling voor geestelijke kwesties”

[Illustratie op blz. 14]

Jonge mensen dienen na te gaan of hun ouders hun de bijbelse waarheid hebben onderwezen