Een blik op de wereld
Uitspraak bekrachtigd
De Raad van het Opperste Hof van Cassatie in Turkije heeft definitief vonnis gewezen met betrekking tot de status van Jehovah’s Getuigen in dat land. De op 26 mei uitgesproken definitieve beslissing bekrachtigt de uitspraak op 19 juni 1985 van het Opperste Gerechtshof, namelijk dat de Getuigen de grenzen van de religieuze vrijheid die door de Turkse grondwet wordt gewaarborgd, niet hadden overschreden. Deze nieuwe beslissing betekent vrijspraak voor de 23 Getuigen die in 1984 ten onrechte tot gevangenisstraf waren veroordeeld, toen zij waren aangeklaagd wegens schending van artikel 163 van het wetboek van strafrecht, dat een verbod behelst op religieuze activiteiten die erop zijn gericht de staatsorde van het land te veranderen. De beslissing houdt in dat Jehovah’s Getuigen niet schuldig zijn aan schending van de wet en erkent hen als een religieuze groepering.
Succes bij de bestrijding van rivierblindheid
Het is „het grootste en succesvolste gezondheidsprogramma in Afrika bezuiden de Sahara”, zegt Finance & Development, een publikatie van de Wereldbank, over de pogingen om rivierblindheid de baas te worden. Het in 1974 begonnen project beoogde de broedcyclus te doorbreken van de Simulium, het vliegje dat haar eitjes in snelstromende rivieren legt. De bijtende vrouwtjes brengen een parasitaire draadworm over die zich uiteindelijk vermenigvuldigt tot miljoenen andere wormen, die zich door het gehele lichaam verspreiden. Wanneer deze de ogen bereiken en daarin doordringen, veroorzaken ze blindheid. Nu, na meer dan tien jaar spuiten met larvicide, is naar verluidt de overdracht van de ziekte in het gebied dat door het project wordt bestreken — ongeveer 1,3 miljoen km2 in de staten Benin, Togo, Burkina-faso, Ghana, Ivoorkust, Mali en Niger — tot staan gebracht, en zijn er de afgelopen jaren geen nieuwe gevallen gemeld. De kosten? Ongeveer $1 per persoon voor de 16 miljoen mensen wier gezondheid erbij gebaat is. Het programma zal nu worden uitgebreid tot andere gebieden in West-Afrika.
Een probleem van gewicht
Zwaarlijvigheid is een gevolg van „vraatzucht, niet van de schildklier”, beweert dr. Guillermo Ruiz, endocrinoloog aan het medisch centrum La Raza in Mexico-Stad. Hoewel vet ook hyperplastisch (d.w.z. door buitensporige vermeerdering van vetweefselelementen veroorzaakt) of prepuberaal (vóór de puberteit optredend) kan zijn, blijkt naar zijn zeggen uit studies dat vet niet wordt veroorzaakt door stoornissen in de schildklier maar door „het ontbreken van de wil om minder te eten” en „in de eerste levensjaren kan ontstaan indien een moeder haar kind te zwaar voedt”. Aangezien zwaarlijvigheid in verband wordt gebracht met stoornissen die hartkwalen veroorzaken, wijst dr. Ruiz op een behoorlijk dieet en lichaamsbeweging als de oplossing. Terzelfder tijd waarschuwt hij de gorditos (dikkerds) zich te hoeden voor vergiftiging door een overmatig gebruik van dieetpillen.
Dreigende sprinkhanenplaag
De regenval na jaren van droogte heeft het Afrikaanse werelddeel geconfronteerd met een ander probleem: sprinkhanen. Sinds het begin van de regens vorig jaar hebben bepaalde sprinkhanesoorten, waaronder trekkende, zich tot catastrofale aantallen vermenigvuldigd. Volgens de Franse krant Le Monde bericht de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties dat voor het eerst in meer dan 50 jaar „een groot gedeelte van het Afrikaanse vasteland en verscheidene landen in het Nabije Oosten door vier verschillende soorten sprinkhanen tegelijkertijd worden bedreigd”. Onder de meest bedreigde landen worden genoemd Soedan, het noorden van Ethiopië en Oeganda, Noordwest-Kenia, Tanzania, Zambia, Malawi en Mozambique.
„Religieuze bedriegers”
Aldus een krachtige kop in de Canadese krant The Winnipeg Sun. „Er zijn steeds meer ziekenhuispatiënten die, bevreesd met AIDS besmet te raken of andere kwalen op te lopen die verband houden met bloed, voorwenden Jehovah’s Getuigen te zijn”, meldt het artikel. „Ouderlingen van kerken hebben op hun ronden door het ziekenhuis meer dan een dozijn bedriegers ontdekt.” Een vrouw zei dat zij voorgaf Getuige te zijn om niet met de dokters te hoeven strijden over de behandeling. „Dat ik bloed weiger, heeft geen religieuze reden”, zei ze. „Als je het bloed van iemand anders accepteert, is er geen garantie dat je er gezonder van wordt. Je zou er wel ziek door kunnen worden of zelfs doodgaan.” Eén bedrieger werd ontdekt door een kapelaan die de man in bed een sigaar zag roken. Schaapachtig gaf de man toe dat hij geen Getuige was. „Ik wil alleen geen bloedtransfusie”, zei hij. „Ik ben arts.”
Al te goedkoop
„Hoeveel is een leven waard?” vraagt U.S.News & World Report. „In de V.S. luidt het antwoord thans zeven jaar. Dat is volgens het Bureau voor Juridische Statistiek de gemiddelde tijd die veroordeelde moordenaars achter de tralies doorbrengen.” Velen blijven nog niet eens zo lang in de gevangenis. Volgens een onderzoek in 30 staten zit één op elke zeven gevangenen die levenslang gekregen hebben, drie jaar of minder in de gevangenis.
Falende christenheid in Japan
Japan „heeft een van de grootste concentraties buitenlandse zendelingen, namelijk 5200, maar blijft een van de minst christelijke landen buiten het Midden-Oosten”, meldt The Wall Street Journal. „Meer dan vier eeuwen lang heeft Japan de inspanningen van vrijwel iedere grote evangelische groepering weerstaan. Het land heeft met succes weerstand geboden aan anglicanen en lutheranen, rooms-katholieken en Russisch-orthodoxen, aan mormonen, mennonieten, presbyterianen, pinksterbewegingen, Southern Baptists en bahaʹi’s.” Minder dan 1 procent van de bevolking wordt als „christen” gerekend en dat cijfer vertoont een dalende lijn. Vanwege de povere resultaten bij het maken van bekeerlingen beginnen veel zendelingenorganisaties in Japan het kalmer aan te doen. Er is echter één groepering die met opmerkelijk succes het ware christendom in Japan verbreidt — Jehovah’s Getuigen. Sinds 1980 hebben zij een toename beleefd van meer dan 100 procent en thans tellen zij meer dan 112.000 actieve bedienaren in dat land.
School voor baby’s
In Japan gaan baby’s naar school. De Asahi Evening News bericht dat in crèches die door de EDA (Early Development Association) worden geleid, peuters van 18 maanden geleerd wordt stil aan een lessenaar te zitten en regels te gehoorzamen. Samen met hun moeder zingen de baby’s en klappen in de handen, en tevens wonen zij lessen bij waarin zij naar Engels luisteren. De EDA zegt dat hun scholen er niet op zijn gericht snel-lerende „superkinderen” te produceren, maar veeleer moeders leren hoe zij hun eigen kinderen moeten onderwijzen. Hoe gaat het ermee? De moeder van een driejarige die zowel een EDA-crèchecursus als een leerschool bezoekt, klaagde: „Mamie is moe en niet gelukkig. Ik had haar dat leren niet willen aandoen, maar een buurvrouw vertelde dat zij moeite had om haar kleuter op een goede school te krijgen omdat zij de hele vorige zomer bij het zwembad had doorgebracht.”
Langste gedicht?
Dertig jaar geleden begon Jose Rumazo uit Ecuador, een gewezen diplomaat, aan het schrijven van een gedicht. Dit gedicht, dat onlangs als boekwerk in zeven delen werd gepubliceerd, bevat 230.000 versregels. Parusia „is wellicht het langste gedicht in de geschiedenis”, zegt het in Singapore verschijnende nieuwsblad The Strait Time. De vorige kampioen, een 2200 jaar oud epos in het Sanskriet, de Mahabharata, telt 190.000 versregels. Ter vergelijking: Dantes De goddelijke comedie heeft zo’n 30.000 versregels. „Het thema van Parusia is het einde van de wereld en is geïnspireerd door de bijbelse profetie over de Apocalyps”, aldus de krant. Het verslag in dat bijbelboek is echter heel wat korter.
De luister van het vroege Jeruzalem
Hoe groot was de oude stad Jeruzalem in het „tijdperk van de eerste tempel”? „Jarenlang . . . hebben bijbelgeleerden gedebatteerd over de vraag of Jeruzalem werkelijk een grote stad was, of slechts een vergeten stadje met een door de eeuwen aangedikte reputatie”, zegt Gabriel Barkay, een archeoloog aan de Universiteit van Tel Aviv. „Nu weten wij dat het een belangrijke grote stad was. Dit is van essentieel belang, want een stad die het toneel is geweest van de groei van het monotheïsme en van klassieke profetieën, een stad die naar men zegt de enige plaats was waar men God kon aanbidden, moest in haar omvang deze belangrijkheid beslist weerspiegelen.” Aanleiding tot deze conclusie was Barkay’s ontdekking van een ongeschonden grafgewelf met daarin ongeveer duizend voorwerpen in een helling aan de westelijke rand van het dal van Hinnom. Volgens The New York Times bewijst deze vondst niet alleen dat de „omvang van [de] oude stad even groot was als haar historische reputatie”, maar ook „dat gedeelten van wat later het Oude Testament werd genoemd, omstreeks 2600 jaar geleden bekend waren bij de ingezetenen van de Judese monarchie”.
Dodelijk plastic in zee
Plastic afval in zee „eist een zware tol van het leven in zee, vooral onder zeehonden, zeeleeuwen, schildpadden en zeevogels”, verklaart het tijdschrift Time. De ronddrijvende plastic rommel is afkomstig uit weggegooid afval van schepen, plezierboten en strandbezoekers, verloren of weggegooid vistuig dat achtergelaten is door beroepsvissers, en in zee geloosd rioolvuil. „Vrijwel zonder uitzondering blijkt uit onderzoekingen dat meer dan de helft van de produkten van menselijke makelij op de oppervlakte van de oceaan bestaat uit plastic”, zegt visserijbioloog Al Pruter. Jaarlijks sterven er duizenden zeehonden na verstrikt te zijn geraakt in netten; ze raakten uitgeput of werden belemmerd in hun mogelijkheden om voedsel te vangen. Lederschildpadden zien langsdrijvende plastic zakken aan voor kwallen — een geliefkoosde lekkernij. Van meer dan 42 soorten zeevogels is bekend dat ze plastic eten. Sommige vogels zijn gewurgd door onderdelen van plastic verpakkingen. Opgeslokte voorwerpen kunnen zweren veroorzaken of de dood ten gevolge hebben doordat het spijsverteringskanaal geblokkeerd wordt. Pogingen om de plasticvervuiling te verminderen hebben tot op heden geen succes gehad.
Hitte uit het binnenste van de aarde
Bij een experimenteel project is men erin geslaagd op een diepte van 4 km onder de grond voldoende bruikbare hitte af te tappen om een dorp met 2000 inwoners te voorzien van energie, berichten wetenschappers aan het Nationale Laboratorium in Los Alamos en het Amerikaanse Ministerie van Energie. Deze technologie onttrekt hitte aan onderaards gesteente door water in de ene put omlaag te pompen en weer naar boven door een andere, waar het verhitte water in de vorm van stoom naar buiten komt. De stoom kan vervolgens worden gebruikt om turbines voor het opwekken van elektriciteit aan te drijven. Het verschil tussen deze energiebron en de conventionele geothermische energiewinning is, dat men bij deze methode geen natuurlijke onderaardse waterreservoirs nodig heeft die voor geisers of hete bronnen moeten zorgen. Er kan daarentegen vrijwel onbeperkt hitte worden gewonnen uit het van nature hete gesteente in het binnenste van de aarde. Wetenschappers uit Groot-Brittannië, Japan en Europa hopen dat dergelijke op heet gesteente gebaseerde verwarmingssystemen een alternatief zullen gaan vormen voor kernenergie en fossiele brandstoffen.