Van onze lezers

Over fooien

Ik ben zeer ontdaan over uw artikelen betreffende het geven van fooien (22 juni 1986). Ik dacht altijd dat fooien vrijwillig werden gegeven als een klant vond dat hij uitzonderlijk goed was bediend. Als ik het als een verplichting moet zien, wil ik geloof ik maar nooit meer uit eten gaan. De prijzen op de kaart behoren inclusief de diensten van de ober te zijn.

J. C., Verenigde Staten

Iemand kan wel van mening zijn dat de prijzen in restaurants en de prijzen voor andere diensten de volledige arbeidskosten van het personeel dat de diensten verleent dienen te dekken, maar over het algemeen is dit niet het geval. Kelners en serveersters in restaurants en velen die andere soorten diensten verlenen, zijn voor hun inkomen gedeeltelijk afhankelijk van fooien en dikwijls worden zij door de belasting aangeslagen voor fooien, of zij die nu hebben ontvangen of niet. Ieder die een vorm van dienstverlening ontvangt, dient natuurlijk te verwachten dat hij voor die diensten moet betalen, onverschillig of het bedrag op een rekening wordt gezet of afzonderlijk als fooi wordt gegeven waar dit de gewoonte is.

Dank u voor uw artikelen over fooien. De artikelen hebben mij geholpen niet alleen te begrijpen wat de redenen ervoor zijn maar ook te beseffen hoe belangrijk ze zijn, zowel in dit land als in andere landen. Die artikelen hebben mijn kijk op het geven van fooien veranderd.

E. B. M., Verenigde Staten

Uitnodiging tot verkrachting?

In „Een blik op de wereld” (22 juli 1986) haalde u een rechter aan die een verkrachter voorwaardelijk veroordeelde omdat hij het feit dat de man een meisje verkracht had, zag als een „normale reactie” op haar suggestieve kleding en handelwijze. Vond de rechter dan ook dat moord voor iemand die verkracht is een normale reactie is, en zou hij zo mild zijn als de verkrachte vrouw haar verkrachter vermoordde?

E. B., Verenigde Staten

Het stukje in „Een blik op de wereld” suggereerde dat vrouwen uitnodigen tot verkrachting en dat u het daarmee eens bent. Zeggen dat vrouwen door kleding en handelwijze uitnodigen tot verkrachting is net zo iets als zeggen dat iemand een ander zo kwaad maakte dat die hem wel moest vermoorden. Dat is natuurlijk belachelijk!

J. D., Verenigde Staten

Wij delen zeer beslist niet de mening dat verkrachting een normale reactie is op suggestief gedrag van een vrouw, evenmin als enige andere gewelddaad een normale reactie op een situatie is. Ook stemmen wij er allerminst mee in dat het argument dat een vrouw door kleding of daden „uitnodigde tot verkrachting” ooit mag worden toegelaten als een verdediging voor de verkrachter. Maar wel geloven wij dat bescheiden kleding, spraak en gedrag van de kant van een vrouw dikwijls een bescherming voor haar zullen vormen. Een man die voortdurend met een dikke bundel bankbiljetten zwaait, zal de aandacht trekken van straatrovers, en een man die woede opwekt, zal geweld oogsten. Ook zal een vrouw die overmatig de aandacht op zich vestigt door haar suggestieve kleding, spraak of handelwijze, een grotere kans lopen het slachtoffer van seksueel geweld te worden dan een vrouw die zich bescheiden kleedt en gedraagt. — Red.

Romannetjes lezen

Ik heb heel veel baat gehad bij het artikel „Vormen romannetjes onschuldige lectuur?” [8 maart 1984] Ik was vanaf mijn dertiende jaar „verslaafd” aan romannetjes. Ik ben nu 21. Toen uw artikel verscheen, las ik het romannetje waar ik mee bezig was uit en besloot (met tegenzin) dat het mijn laatste zou zijn. Een paar maanden geleden raakte ik er weer aan verslingerd. Ik kon merken dat ik beïnvloed werd door de dingen waar ik mijn geest mee voedde. Na opnieuw te hebben gemediteerd over uw artikel heb ik nu gebroken met de gewoonte (midden in een romannetje) en ik ben bezig alle romannetjes die ik in huis heb weg te doen.

J. G., Zuid-Afrika