Een betere gezondheid — met een glas water!

U HOEFT er alleen maar even voor naar de gootsteen te lopen. Gewoonlijk is het voor iedereen direct beschikbaar. Het kost weinig, en toch kan het een betere gezondheid brengen. Het is een van de belangrijkste voedingsstoffen voor ons lichaam. Het is koel, helder water. Toch wordt het eenvoudige advies om meer water te drinken vaak verwaarloosd.

Wist u dat ongeveer 70 procent van ons totale lichaamsgewicht uit water bestaat? Het is dan ook niet moeilijk om in te zien waarom wij heel wat water nodig hebben, wil ons lichaam op een gezonde manier functioneren.

Natuurlijk doen onze nieren fantastisch werk. Toegerust met miljoenen filtereenheden, filteren de nieren onzuiverheden uit het bloed en brengen de gereinigde vloeistof weer in de bloedbaan terug. Men heeft geschat dat wij per dag duizenden glaasjes water zouden moeten drinken als onze nieren geen water zouden terugwinnen.

Maar zelfs met gezonde, goedwerkende nieren zakt de voorraad zuiver water in ons lichaam gestadig en moet deze worden aangevuld. Zonder voldoende vloeistoffen om de bijprodukten van de celstofwisseling weg te spoelen, zouden lichaamscellen door hun eigen afval langzaam vergiftigd raken.

Gelukkig voorziet veel van het voedsel dat wij eten ons voor een groot deel van het water dat wij nodig hebben, omdat veel soorten voedsel grotendeels uit water bestaan. Neem bijvoorbeeld het ei. Misschien realiseert u zich niet dat een ei voor 74 procent uit water bestaat. Of dat een stuk runderkotelet voor 73 procent water is, en dat een watermeloen 92 procent water is. Maar dan nog zouden de meesten van ons er wel bij varen als zij meer water dronken.

Schrijvend voor de Weekend Australian haalt Michael Boddy de ervaring aan van bergbeklimmers om de bewering te staven dat buitengewone vermoeidheid het gevolg kan zijn van een opeenhoping van giftige afvalstoffen in de lichaamscellen. Hij zegt: „Zwitserse bergbeklimmers slaagden er niet in de [Mount] Everest te bedwingen wegens een gebrek aan water, en water is de reden waarom de Britse expeditie onder Sir Edmund Hillary succes had — zij moesten dagelijks twaalf koppen water drinken terwijl zij met de klim bezig waren.

Dezelfde schrijver vertelt over een experiment door de Harvard Universiteit dat ook de waarde van het drinken van water bevestigt. Een kleine groep atleten kreeg de instructie helemaal geen water te drinken en een stevig wandeltempo aan te houden met een snelheid van 5 kilometer per uur. Zij hielden het drie en een half uur vol. Toen steeg hun lichaamstemperatuur plotseling tot ongeveer 39 °Celsius. Spoedig daarna stortten zij van uitputting in elkaar.

Een tweede groep deed hetzelfde, maar zij mochten water drinken wanneer zij dorst hadden en zo veel zij wilden. Deze groep hield het ongeveer zes uur vol en onderging toen precies dezelfde reactie als de voorgaande groep.

Toen werd een derde groep getest. Maar bij deze groep gebruikte men allerlei meetapparatuur, en men ontdekte dat zij elke 15 minuten ongeveer één kopje water verloren. Door deze hoeveelheid water, zo gauw ze was verdwenen, aan te vullen, onderging niemand in deze groep de plotselinge stijging in lichaamstemperatuur, en bereikten zij evenmin een punt van uitputting. Zij beweerden allen zelfs dat zij nog veel en veel langer hadden kunnen doorlopen. Het schijnt dus dat het natuurlijke dorstgevoel geen nauwkeurige graadmeter is voor de waterbehoefte van ons lichaam. Wij hebben wellicht meer water nodig dan onze dorst aangeeft.

Misschien zouden wij allemaal onze gezondheid kunnen verbeteren door meer koel, verfrissend, door God geschonken water te drinken.

[Illustratie op blz. 18]

Lopend met een snelheid van 5 kilometer per uur verliest men elke 15 minuten één kopje water