’Mijn vrouw heeft haar baan opgegeven’

Ontwaakt!: Heeft jouw vrouw ooit moeten werken?

Cleve: Nadat wij getrouwd zijn, heeft zij ongeveer een jaar gewerkt. Toen werd zij zwanger en moest ermee ophouden.

Ontwaakt!: Is zij weer gaan werken nadat de baby geboren was?

Cleve: Dat is heel gek. Toen zij eenmaal met werken opgehouden was, ontdekte ik dat ik haar geld eigenlijk niet miste.

Jeane: [lachend] Cleve kreeg er trouwens toch vrijwel nooit iets van te zien! Ik kocht er schoenen, kleren, en van alles en nog wat van — het kon hem niet schelen. Natuurlijk zorgde ik er altijd voor dat onze rekeningen werden betaald. Maar als ik twee of drie jurken wilde hebben, kocht ik gewoon twee of drie jurken.

Ontwaakt!: Moest jij toen veel gaan overwerken?

Cleve: Ik herinner mij dat ik eens wat geld nodig had voor reparaties aan de auto. Daarom nam ik wat extra werk aan. Ik werkte op de gekste tijden en verdiende er wat bij. Maar in zes maanden kon ik nog geen stuiver sparen.

Ontwaakt!: En hoe kwam dat?

Jeane: Hoe meer hij verdiende, des te meer gaven wij uit, naar het schijnt.

Cleve: Het geld verdween gewoon. Bovendien kwamen door al dat overwerken mijn christelijke vergaderingen in het gedrang. Dus na zes maanden ben ik opgehouden met dat overwerk en binnen een paar maanden had ik genoeg geld gespaard om die auto toch nog te laten repareren.

Ontwaakt!: Jeane, ben jij ooit weer gaan werken?

Jeane: Ja, vorige zomer vond ik dat ik meer geld nodig had en toen heb ik een baantje aangenomen in een kinderdagverblijf. Maar ik heb maar drie maanden gewerkt. Ik merkte een verandering op in mijn zesjarig dochtertje. Cleve werkte ’s avonds en zorgde overdag voor haar. En toen moest ik eens op een avond nog laat werken.

Cleve: Ik was in slaap gevallen en toen ik wakker werd, kon ik haar niet vinden. Ik riep haar. Geen antwoord. Ik keek de ramen, de deuren, de gangen na — ik zocht onder de bedden — ik was in paniek! En toen kwam zij lachend uit de klerenkast te voorschijn. Ik was gewoon te ontdaan om haar te straffen.

Jeane: Toen ik die geschiedenis hoorde en erover nadacht hoe mijn meiske zich aan mij vastklampte, begon ik te beseffen dat zij eenvoudig snakte naar aandacht van mij. Daarom besloot ik dat werken mij dat niet waard was. Wat ik verdiende, werd trouwens toch opgeslokt door de belastingen, lunches en kleedgeld. Dus ben ik ermee opgehouden.

Ontwaakt!: Maar was dat niet toch een financieel offer?

Jeane: Jehovah God heeft altijd voor ons gezorgd. En wij zijn van mening dat Jehovah ouders de verantwoordelijkheid heeft gegeven om voor hun kinderen te zorgen. Wij zagen dat ons dochtertje gewoon te kort kwam en dat ik meer tijd met haar moest doorbrengen. Dat was belangrijker voor ons dan een baantje.

Cleve: En nogmaals, met dat extra geld schoten wij eigenlijk niet eens zoveel op. Wij zijn tevreden met wat wij hebben. Wij zijn niet rijk maar ook niet arm. Ik zie mannen op mijn werk die soms zeven dagen per week werken. Ik heb het geprobeerd. Het is niets voor mij.

Jeane: Ik weet dat de tijden moeilijk zijn, maar wij geloven echt in de belofte van de bijbel in Matthéüs 6:33, dat God voor je zal zorgen als je eerst het Koninkrijk zoekt.

Ontwaakt!: Wat doe je dan nu met je tijd?

Jeane: De afgelopen drie maanden heb ik zestig uur per maand besteed aan het geven van bijbels onderwijs aan anderen. Dat geeft echt vreugde!

Ontwaakt!: Dus jij vindt dat moeders thuis moeten blijven?

Jeane: Als het kan wel. Een grootmoeder kan nu eenmaal niet de plaats van een moeder innemen.