Van onze lezers

Hyperactieve kinderen

Dank u wel voor het artikel over hyperactieve kinderen [in de Nederlandse uitgave van 8 oktober 1984]. Ik heb een zoon van 15 jaar die hyperactief is. Ik ben dankbaar dat dit onderwerp werd besproken, omdat mensen die niet zelf in deze situatie verkeren, zo’n kind niet volledig kunnen begrijpen en menen dat hij verwend is en strenger aangepakt moet worden. Als alleenstaande ouder heb ik het extra moeilijk met de situatie. Mijn zoon heeft enkele symptomen van hyperactiviteit overwonnen maar worstelt nog steeds met andere, hoewel ze niet zo ernstig zijn als jaren geleden.

A. H., New York (VS)

Kinderen van gescheiden ouders

Mijn naam is Claudia (13-14 jaar oud), en ik las in Ontwaakt! (Italiaanse uitgave) dat kinderen van wie de ouders zijn gescheiden, zo ongelukkig zijn! [’Wij hielden al van je voordat je geboren werd’, 8 november 1984 in het Nederlands.] Mijn ouders zijn gescheiden, maar ik voel me geen „pakketje”. Beiden hebben weer een gezin, en ik woon bij mijn moeder, maar zaterdag en zondag ben ik bij mijn vader. Allereerst aanvaard ik hun beslissing om te scheiden; ten tweede, als ik soms offers moet brengen, doe ik dat omdat ik van mijn ouders houd. Misschien zijn er kinderen die het slechter hebben dan ik, maar denkt u dat zij beter af zouden zijn als zij bij ouders wonen die de hele tijd ruzie maken?

C., Italië

Wij willen je ervoor prijzen dat je in staat bent aan jouw omstandigheden het hoofd te bieden. Maar, zoals je al opperde, hebben veel kinderen van gescheiden ouders het niet zo goed als jij. Alles met elkaar moeten kinderen van gescheiden ouders veel meer ontberen dan degenen wier ouders bij elkaar blijven. Ons standpunt over echtscheiding is gebaseerd op Jezus’ woorden: „Ik zeg u dat al wie zich van zijn vrouw laat scheiden, behalve op grond van hoererij, en een ander trouwt, overspel pleegt” (Matthéüs 19:3-9). Wij geloven niet dat de enige keuze die ouders in een gezin hebben hierin bestaat dat zij gaan scheiden of bij elkaar blijven en voortdurend ruzie maken. Er is een wenselijke derde mogelijkheid — waarbij de ouders de beginselen van Gods Woord toepassen in hun huwelijk, onzelfzuchtig veranderingen aanbrengen, elkaar in liefde blijven verdragen en zo een gelukkig, verenigd gezin opbouwen. — Red.

Vermiste kinderen

Ik ben negen jaar oud. Ik schrijf u om u een compliment te maken voor het artikel „Mijn kind wordt vermist!” [22 augustus 1984 in het Nederlands]. Ik vond het erg goed dat erin stond wat je kunt doen. Wij namen het met het hele gezin door, en meteen de volgende dag kwam er een vreemde met zijn auto naast de stoep en vroeg of ik wilde meerijden. Ik verstond hem niet omdat het regende, en ik zei „Wat?” Hij vroeg opnieuw of ik een stukje wilde meerijden, en ik zei „NEE!” Hij zette een boos gezicht en reed weg. Ik rende naar huis en vertelde het aan mijn moeder, en zij belde de politie. De politieagent kwam naar ons huis en vroeg om een beschrijving van hem. Iedereen aan wie wij het vertelden schrok ervan. Maar ik wil u bedanken dat u ons behoed hebt met wat er in Ontwaakt! stond.

A. R., New Jersey (VS)