Van onze lezers

Cocaïne, gevaarlijke drug?

Ik wil mijn waardering uiten voor het artikel „Cocaïne — een gevaarlijke drug of een onschuldig genotmiddel?” (8 december 1983) Het was het meest nauwkeurige en nuchtere verslag dat ik ooit heb gelezen, niet alleen over het probleem van het cocaïnegebruik op zich, maar ook over het bewijs voor de verslavende werking en het gevaar dat eraan kleeft deze „verleidelijke” drug zelfs maar één keer te gebruiken. Ik ben een voormalig cocaïneverslaafde en -handelaar en ik zou alleen maar wensen dat meer mensen iets van dit artikel zouden opsteken.

K. D., Californië (VS)

Hiermee wil ik mijn waardering uiten voor het artikel over „Cocaïne”. Mijn man liet zijn drie kinderen en mij anderhalf jaar geleden wegens zijn cocaïneverslaving in de steek. Hij heeft zijn leven op dit moment haast geruïneerd. Het artikel raakte precies de kern van de zaak, en ik hoop dat het hem zal helpen het niet op te geven. Ik heb elk artikel dat ik over dit onderwerp kon vinden gelezen. Dit artikel overtrof ze allemaal. U weet waarover u spreekt en u hebt blijk gegeven van goed inzicht.

J. S., Illinois (VS)

Video-spelletjes

Dank u wel voor uw artikel over video-spelen (8 januari 1984). Ik heb zojuist het artikel met mijn kinderen doorgenomen. . . . Zij besloten dat wanneer hun vader hun geld geeft om video-spelletjes te gaan spelen, zij hem zullen voorstellen het geld in een „pot voor gezinsontspanning” te doen, eentje waarin gespaard kan worden en die kan worden gebruikt ter bevordering van opbouwende gezinsactiviteiten.

L. K., Massachusetts (VS)

Mijn zoontje en ik hebben met grote belangstelling het artikel over gewelddadige video-spelen gelezen. Hoewel wij zelf geen spelletjes hadden van het ’schiet ze aan flarden’-soort, ontdekten wij toch dat het spelen van de spelletjes die wij hadden een erg nadelige uitwerking op ons had — in mentaal, emotioneel, fysiek en geestelijk opzicht. En dat waren nog wel de onschuldige spelletjes! Om te illustreren wat er met ons gebeurde wanneer wij ze speelden: Op een avond was ik bezig met een spelletje dat op tennis leek, de baby begon te huilen en mijn zoontje had de opdracht gekregen op haar te passen. Ik werd zo boos dat ik tegen mijn zoontje vloekte. Hoewel ik vroeger ruwe taal gebruikte, had ik in geen tien jaar gevloekt. Toen besefte ik wat mijn man altijd al had gezegd — deze spelletjes maakten van mijn zoontje en mij agressieve en zelfzuchtige mensen. Wij verkochten het apparaat met alle spelcassettes en er was nog geen week voorbijgegaan of wij merkten alle drie op hoe ons gezin volledig veranderde. Wij waren weer een liefdevol, zorgzaam gezin geworden en besteedden weer aandacht aan elkaar. Ik veronderstel dat dit wat overdreven klinkt, maar het is werkelijk waar.

B. S., Maryland (VS)

Het was niet onze bedoeling met het publiceren van deze artikelen [22 februari 1983; 8 januari 1984] te kennen te geven dat video-spelen per se altijd gevaarlijk zijn of zelfs dat elke amusementshal een zeer slechte omgeving zou zijn. Wij geloven echter wel dat men in video-speelhallen heel vaak een ongezonde sfeer zal aantreffen die personen die erin geïnteresseerd zijn hun geestelijke en morele maatstaven te beschermen, zullen willen vermijden. Verder gaat er niet alleen een ongezonde invloed van gewelddadige spelletjes uit, maar kan ook de bekoring van de elektronische spelletjes op zich sommige mensen te sterk in haar greep krijgen — met onwenselijke gevolgen, zoals blijkt uit de bovenstaande brief. Dit zijn de redenen voor de waarschuwingen die wij in dit verband hebben gepubliceerd. — Red.