De kleinste „patiënten”

Onlangs bereikte men een nieuw hoogtepunt in chirurgie in de baarmoeder toen chirurgen in Californië een uiterst smal plastic buisje in de blaas van een foetus inbrachten om een belemmering van de urineweg op te heffen. Dergelijke nieuwe ontwikkelingen in de behandeling van de ongeborenen maken het „waarschijnlijk dat de foetus met een behandelbare afwijking al haast de status van patiënt krijgt”, zo schrijven artsen in het Journal of the American Medical Association (JAMA). Maar in diezelfde uitgave wordt in een redactioneel commentaar een bijzonder moeilijke ethische vraag opgeworpen met betrekking tot deze ongeboren „patiënten”:

„Is het niet tegenstrijdig voor artsen om over de foetus als ’patiënt’ te spreken wanneer een van de voorwaarden voor die rol is dat de arts zo’n individu onder geen enkel beding in de steek zal laten?” Maar in de steek laten is nu juist precies wat een arts doet als hij een abortus verricht. Daarom, zo zegt JAMA, bestaat er een „duidelijke tegenstrijdigheid tussen enerzijds de aanmoediging tot therapie ten behoeve van de foetus en anderzijds eerbied voor de beslissing van de ouder om abortus te laten verrichten” (14 augustus 1981, blz. 772-777). Dit dilemma voor artsen in verband met hun nieuwe groep kleine „patiënten” illustreert duidelijk de juistheid van het bijbelse standpunt dat het leven zowel in de baarmoeder als daar buiten geen wegwerpartikel is. — Ps. 139:13-16: Ex. 21:22-24.