Het moeilijkste zinnetje

„IK HAD echt medelijden met mijn vrouw”, zei haar echtgenoot die zich heel goed in haar gevoelens kon verplaatsen. „Ze had zo haar best gedaan om een heerlijke lunch klaar te maken voor een paar vriendinnen. Maar op de bewuste tijd kwam er niemand opdagen. Eerst was ze een beetje geïrriteerd. Toen verontwaardigd. Toen, terwijl het almaar later werd, zo boos dat ze haast in tranen was. Al het heerlijke eten stond te verpieteren. Maar er werd nog niet eens even opgebeld om uit te leggen waarom ze zo verlaat waren.” Hij vervolgt zijn verhaal: „In dergelijke situaties ga je op den duur het ergste denken. (Wat is er met hen gebeurd? Hebben ze een ongeluk gehad?) Wel, uiteindelijk kwamen er twee opdagen. De anderen lieten helemaal niets van zich horen.”

Hoewel zo iets een klassieke aanleiding is voor het beëindigen van een paar vriendschappen, kon christelijk gedrag hier gelukkig zegevieren. De echtgenoot vertelt: „De volgende dag verwachtte mijn vrouw spijtbetuigingen en tranen toen zij haar drie vergeetachtige vriendinnen ontmoette. In plaats daarvan kreeg zij zenuwachtige glimlachjes en een wat haastige groet. Verschillende dagen gingen vervolgens voorbij. Ik was er trots op dat mijn vrouw besloot het initiatief te nemen en haar vriendinnen te benaderen. Er vielen wat tranen, ze zijn elkaar in de armen gevallen en de kwestie was verholpen. Toch bleef bij mij de vraag hangen, ’Hadden ze niet gewoon kunnen zeggen: „Het spijt ons”?’”

Er schuilt waarheid in het gezegde dat „Het spijt me” het moeilijkste zinnetje is. Waarom is dit zo? Misschien omdat de spijtbetuiging een schuldbekentenis is. Het is waar dat wij er geen moeite mee lijken te hebben onze fouten in een algemene zin toe te geven. Zeg een man „Je bent niet volmaakt” en hij zal waarschijnlijk antwoorden „Ach, geldt dat niet voor ons allemaal?” Maar vertel hem dat hij egotistisch, trots, hooghartig, ongevoelig, kinderlijk of irritant is, en u raakt een gevoelige plek. Geen wonder dat de bijbel ons de raad geeft de fouten van anderen voorbij te zien, te verdragen en te vergeven. — Spr. 17:9; Ef. 4:32; Kol. 3:13.

Hoewel te laat komen voor een lunch een onbeduidende zaak mag schijnen, zijn het juist zulke kleine ongelukjes die vaak haast onoverkomelijke barrières tussen mensen opwerpen. Toch kan die barrière van twist vaak afgebroken worden door een eenvoudig „Het spijt me”.

Goed, maar wie moet de eerste zijn om het te zeggen? „Ik niet”, zegt u. U hebt de situatie helemaal geanalyseerd en u acht uzelf „onschuldig”. „Iemand moet gelijk hebben”, houdt u vol. Maar bij een dergelijke redenering wordt niet in overweging genomen dat uw „tegenstander” de kwestie waarschijnlijk vanuit een ander gezichtspunt beziet (Spr. 18:17). Het resultaat is een impasse. Omdat beide zijden het als een nederlaag bezien hun spijt te betuigen, graven zij zich in en bereiden zich voor op een langdurige strijd.

De bijbel laat echter zien dat zelfs lang bestaande vijandschappen bijgelegd kunnen worden wanneer mensen bereid zijn hun trots aan de kant te zetten. Neem bijvoorbeeld de patriarch Jakob. Hij was bereid meer te doen dan zijn trots aan de kant te zetten ten einde een geschil bij te leggen. De rivaliteit met zijn tweelingbroer Esau kon teruggevoerd worden tot hun geboorte. Het kwam tot een uitbarsting van intense haat toen Jakob de gebeurtenissen zo manoeuvreerde dat hij het geboorterecht ontving dat Esau hem voor een linzengerecht verkocht had (Gen. 25:22-34; 27:1-41). Jakob vluchtte voor zijn leven! Het verstrijken van vele jaren deed Esau’s haat voor Jakob niet afnemen.

Uiteindelijk kwam er een dag van confrontatie. Jakob zond nederig boodschappers en vroeg om een ontmoeting met Esau. Wanneer u het verslag in Genesis hoofdstuk 32 en 33 leest, kunt u voelen hoe de spanning stijgt terwijl de in vijandschap levende broers zich erop voorbereiden elkaar te ontmoeten: Jakob met zijn kudden en kinderen, Esau met zijn 400 man! Ongetwijfeld heeft Esau moord in de zin. Toch is Jakob vastbesloten vrede te sluiten. Nederig maakt hij een gebaar van vriendschap, en wat voor gebaar! Honderden waardevolle geiten en schapen en vele koeien, kamelen en stieren, door Jakobs dienstknechten afgeleverd, vormen een vredesoffer. Stel u Esau’s verbazing voor bij het zien van deze edelmoedigheid!

Maar de prijs van vrede zou nog hoger zijn. Wat doet Jakob als hij tegenover Esau staat? „En zelf trok hij voor hen uit en boog zich vervolgens zeven maal ter aarde neer, totdat hij zijn broer genaderd was”, een handelwijze die iemand zou kiezen wanneer hij de ander als superieur erkende. Wat was het effect? „Toen snelde Esau hem tegemoet en omhelsde hem en viel hem om de hals en kuste hem, en zij barstten in tranen uit.” — Gen. 32:13-15; 33:1-4.

Welke les ligt hierin opgesloten? Wanneer het om een persoonlijk geschil gaat, is er iets dat belangrijker is dan de vraag wie „gelijk” heeft en wie „ongelijk”. Belangrijk is dat de vrede wordt hersteld. Wanneer u dus onenigheid hebt gehad, vraag u dan af: „Kan ik de kwestie ook vanuit zijn standpunt bezien? Heb ik de aangelegenheid op een christelijke wijze aangepakt? Ben ik bereid nederig te zijn? Kan ik als eerste ’Het spijt me’ zeggen omdat ik iemand anders op een of andere manier in verlegenheid heb gebracht?”

Er wordt wel gezegd dat „Het spijt me” ook maar woorden zijn. Maar het zijn krachtige woorden. Probeer de eerste te zijn die ze zegt. — Matth. 5:9, 23, 24.