Een andere geest

ER VALT niet aan te twijfelen dat in de eerste eeuw Gods heilige geest werkzaam was. Eén manier waarop hij zich manifesteerde, was door sommigen van Gods dienstknechten krachten te verlenen die anderen niet bezaten. Het vermogen ’in tongen te spreken’ was hier een van.

Maar terwijl de persoon de bekwaamheid werd geschonken te spreken in een taal die hij voordien niet had gekend, konden anderen van die taalgroep verstaan wat hij zei. Zo zeiden degenen die het spreken in tongen met Pinksteren hoorden: „Hoe komt het . . . dat een ieder van ons zijn eigen taal hoort, waarin wij werden geboren? . . . Wij horen hen in onze talen over de grote daden van God spreken.” — Hand. 2:5-11.

Wanneer christenen bijeenkwamen, gold Paulus’ uitspraak: „Indien iemand in een taal spreekt, laat het dan tot twee of hoogstens drie beperkt zijn, en bij beurten; en laat iemand vertalen. Is er echter geen vertaler, laat hij dan zwijgen in de gemeente” (1 Kor. 14:27, 28). Wat verschilt dit van de hedendaagse charismatici die allemaal tegelijk spreken, en in klanken die niemand kan verstaan of vertalen!

In tongen te kunnen spreken was een van de gaven van de heilige geest die eerste-eeuwse christenen werden gegeven om mensen te helpen de organisatie te identificeren die God gebruikte. En deze speciale gave diende ook het praktische doel de prediking van het „goede nieuws” tot andere taalgroepen te ondersteunen.

Bovendien hadden sommigen die destijds de heilige geest hadden, ook het vermogen doden op te wekken (Hand. 9:36-41; 20:7-12). Als het dezelfde geest is die nu werkt, dan zouden charismatici dat vermogen ook moeten hebben. Maar dat is niet het geval. Daarom is het duidelijk dat de geest die verantwoordelijk is voor de schijnbaar wonderbaarlijke manifestaties onder charismatici, niet de van God afkomstige geest is die zich onder eerste-eeuwse christenen manifesteerde.