De Lijnen van Nazca — Een UFO vliegveld?
Door Ontwaakt!-correspondent in Peru
VANUIT een vliegtuig hoog boven Peru zijn op de grond enorme tekeningen van gestileerde dieren en geometrische figuren zichtbaar. Deze ongewone markeringen bevinden zich op de vlakte van Nazca, een woestijn nog droger dan de Sahara. Wie heeft ze daar aangebracht? En waarom?
Eeuwenlang leken deze figuren die men de Lijnen van Nazca noemt, aan de vergetelheid prijsgegeven. Ze waren praktisch verborgen, juist omdat ze zo enorm groot zijn en de vlakte waarop ze zijn getekend, geen enkel hoog punt biedt vanwaar men een beter zicht op de tekeningen heeft.
Verborgen kunst! Onzichtbaar! Te groot om op de grond zichtbaar te zijn! Een werkelijk raadsel! Pas na de uitvinding van het vliegtuig zouden de lijnen helemaal gezien en beoordeeld kunnen worden. In 1927 vliegt een piloot met een oude dubbeldekker over dit gebied, zo’n 450 kilometer ten zuiden van Lima. Hij merkt de vreemde markeringen op, maar ze wekken geen bijzondere belangstelling bij hem op. Maar in 1939 is het dan Dr. Paul Kosok, die naar Peru is gekomen om een studie te maken van oude irrigatiekanalen, die inziet dat de tekeningen iets volstrekt unieks zijn.
Hun tamelijk recente ontdekking heeft veel nieuwsgierigheid gewekt en aanleiding gegeven tot heel wat gissingen omtrent hun oorsprong en doel. Als deze markeringen alleen vanuit de lucht echt goed te overzien zijn, hebben ze dan op een of andere manier iets te maken met ’vliegende schotels’ of UFO’s (Unidentified Flying Objects, onbekende vliegende voorwerpen)?
De makers van de markeringen, leden van de Nazca/Paracas-cultuur, een in vele opzichten ontwikkelde beschaving, hebben geen geschreven berichten nagelaten. Zonder dergelijke inlichtingen zullen vele vragen omtrent de Lijnen van Nazca voorlopig onbeantwoord moeten blijven. Maar toch is men al heel wat wijzer geworden. Een archeologe, Maria Reiche, heeft er de laatste 35 jaar aan besteed met een meetlat in de hand over de vlakten te sjouwen, in een poging althans enkele antwoorden te vinden voor de raadselachtige lijnen van Nazca. Wat is er door haar en andere archeologen ontdekt?
De tekeningen
De Vlakte van Nazca, eeuw na eeuw blootgesteld aan de zuidwestelijke wind, is een ideaal tekenbord geworden. De wind heeft al het losse zand verwijderd en een bedekking van donkerbruin, ijzeroxide bevattend kiezel en steen achtergelaten. Wanneer echter deze bovenlaag van enkele centimeters wordt verwijderd, komt er een lichtere, gelige onderlaag bloot. Toen lang geleden de lijnen werden aangebracht, werd daartoe gewoon de bovenlaag van de grond verwijderd. Dank zij de gunstige klimaatsomstandigheden — haast geen regen — zijn de lijnen meer dan 1000 jaar intact gebleven.
Zo staan in de vlakte gigantische spinnen ingegraveerd, en reusachtige vogels, orka’s, driehoeken, trapezia, rechte lijnen van ettelijke kilometers lengte, en nog andere figuren, alle zichtbaar vanuit de lucht. Een enorme kolibrie heeft een totale lengte van 300 meter en een spanwijdte van 60 meter. Een andere afbeelding, een reusachtige orka met wat lijkt op een mensenhoofd uit zijn bek, getuigt van het koppensnellen van de Nazca’s. Er is ook een fregatvogel met een spanwijdte van 150 meter, een bewijs van hun nauwe contact met de zee. Een van de favorieten onder bezoekers is de spin, misschien een voorstelling van een van de vele sterrenbeelden van het zuidelijk halfrond. Als een aanduiding van het feit dat de Nazca’s het weven tot een hoge kunst hadden ontwikkeld, vindt men wat lijkt op een gigantische naald met een zigzaggende draad. Vele van de grote figuren op de vlakte vertonen een sterke gelijkenis met de figuren die op hun geweven stoffen en aardewerk worden aangetroffen.
Een andere figuur, de aap, is alleen een gestileerde tekening van de omtrek: de kop heeft geen ogen, neus of bek. De tekening is 80 meter lang. Iets opmerkelijks is de enorme gekrulde staart die zo’n 30 meter beslaat. De staart eindigt in een grote spiraal, een figuur die herhaaldelijk in de Lijnen van Nazca te vinden is. Ze lijkt ook veel op een fundamenteel oosters ornament, de mandala, een voorstelling naar men zegt van het universum. Als er een verband zou bestaan, zou dat er misschien op duiden dat de tekeningen in werkelijkheid een gigantische sterrenkaart vormen.
Als een verder argument voor de gedachte dat de tekeningen een hemelkaart voorstellen, eindigt de snavel van de kolibrie in een aantal opmerkelijke lijnen, waarvan de laatste aangeeft waar de zon op 21 december opkomt. Ook een andere vogelfiguur houdt kennelijk verband met de opgaande zon, omdat de snavel wijst in de richting waar de zon op 24 juni opkomt, de datum van de religieuze viering waarmee de Inka’s de zon eerden.
Hoe de tekeningen werden gemaakt
Hoe hebben zij deze tekeningen gemaakt als zij de voltooide afbeelding niet konden zien? Het was beslist niet mogelijk om maar op goed geluk te werk te gaan. Er was abstract denken en een bepaalde kennis van meetkundige figuren voor nodig. Klaarblijkelijk bereidden zij de uitvoering zorgvuldig voor door eerst een tekening op schaal te maken en dan de figuur met behulp van paaltjes en koorden op de vlakte over te brengen.
Zesentwintig meter schijnt een steeds terugkerende lengte te zijn in de tekeningen. Blijkbaar was de maat waarmee men mat, een of andere onderverdeling van deze lengte. In een lengte die voortdurend is herhaald, namelijk 1,3 meter, gelooft men die onderverdeling gevonden te hebben. Deze lengte kon een Peruaan van die tijd hebben afgemeten door zijn armen opzij te strekken en dan de afstand tussen zijn vingertoppen te nemen. Dit zou een heel natuurlijke lengtemaat zijn. Alle lengte-afmetingen blijken deze basiseenheid te zijn, of veelvouden ervan of een fractie. Men heeft de gedachte geopperd dat de tekeningen in hun afmetingen ten opzichte van deze basiseenheid een of andere numerieke code zouden bevatten. Maar tot op heden is niemand in staat geweest deze boodschap te ontcijferen.
Waarom zijn de tekeningen gemaakt?
Hoewel de betekenis van de lijnen nog niet helemaal wordt begrepen, is men toch al genoeg te weten gekomen om elk verband met UFO’s uit te sluiten.
De gedachte dat de Nazca/Paracas-cultuur hulp van buitenaardse wezens nodig had om deze figuren aan te brengen, kleineert hun intelligentie (elke scholier met een basiskennis van meetkunde zou die tekeningen met paaltjes en koorden kunnen dupliceren) en is niet in overeenstemming met hun andere prestaties.
Zij ontwikkelden bijvoorbeeld een voortreffelijk irrigatiestelsel dat gebaseerd was op een ondergrondse waterstroom in een rivierbedding die het grootste deel van het jaar droog lag. Onder de rivierbedding ontdekten zij een kleilaag die verhinderde dat het water wegsijpelde. Hoewel het oppervlaktewater klaarblijkelijk opdroogde, was er daaronder toch nog water dat over deze kleilaag stroomde. Van deze omstandigheid gebruik makend bouwden zij ondergrondse tunnels of mijngangen om het water te verzamelen en over hun velden te verdelen. Door sommige van deze waterkanalen stroomt 30 liter water per seconde. Hoewel zij in een erg droog, onherbergzaam klimaat woonden, wisten zij zich dus toch te verzekeren van een aanvoer van water die het hele jaar door bleef bestaan en die afkomstig was van de veel verder en hoger gelegen bergketen van de Andes.
Ook is de Nazca/Paracas-beschaving beroemd om haar prachtige geweven stoffen waarvan veel in oude graven is teruggevonden. Met gebruik van handweefgetouwen perfectioneerden zij de kunst van het weven en maakten enkele van de voortreffelijkste weefsels die er ooit als voortbrengsel van enige oude beschaving gevonden zijn. Bovendien is hun aardewerk wereldberoemd om zijn artistieke ontwerp.
Andere archeologische vondsten onthullen dat zij astronomen waren die in verband met hun godsdienst de sterren observeerden. Net als de Inka’s aanbaden zij de zon, de maan en de sterren. Dr. Guillermo Illescas, een Peruaanse archeoloog, is ervan overtuigd dat bepaalde figuren zoals de aap en de spin en misschien wel alle figuren, sterrenbeelden voorstellen. Net zoals andere beschavingen voorstellingen bedachten om bepaalde sterrenconstellaties te beschrijven en af te beelden (de Babyloniërs bijvoorbeeld gebruikten de leeuw, de schorpioen en andere) gebruikten volgens hem de Nazca’s de kolibrie, de aap, de spin, en andere afbeeldingen om sterrenbeelden van de zuidelijke hemel voor te stellen.
Bovendien is definitief bewezen dat vele van de rechte lijnen exacte aanduidingen zijn van bepaalde posities van de zon in de loop van een jaar, zoals de zuidelijke winterzonnewende van 21 juni. Andere lijnen geven wellicht de positie van de zon aan in verband met het planten en oogsten van gewassen.
Aangezien alle activiteiten van de Nazca-cultuur verweven waren met hun religieuze activiteiten, gelooft men dat de lijnen een religieuze betekenis hebben. De tekeningen werden ongetwijfeld gemaakt door de priesterklasse en uitgevoerd als een deel van hun religieuze activiteiten. Werden ze aangebracht om door hun goden gezien te worden? Misschien, maar ze hadden niets te doen met bezoekers van andere planeten.
Kan het zijn dat gevoel voor humor een rol speelde — het idee iets te maken dat zo groot was dat niemand het in zijn geheel kon zien, ook zij zelf niet? Ook was er de uitdaging kleinere tekeningen te vergroten en op de woestijnvlakte over te brengen.
Ook andere beschavingen kenden monumenten die te groot waren om in hun geheel gezien te worden door iemand die op de grond stond en die dus voor de gewone toeschouwer verborgen bleven. Zo is in de woestijn bij Blythe in Californië een menselijke figuur getekend van meer dan 50 meter lengte. Een ander monument, dat een slang voorstelt die een ei opeet, treft men aan in de Amerikaanse staat Ohio. De slang is 1 meter hoog en 400 meter lang en kan vanaf de grond niet in zijn totaliteit gezien worden. Nog een voorbeeld is in Zuid-Engeland het zogeheten Witte Paard van Uffington, met een lengte van ongeveer 100 meter. En in Japan vindt men de graftombe van Jamatotohimomosohime die de vorm heeft van een gigantisch sleutelgat. Geen van al deze werken kan als geheel vanaf de grond gezien worden.
Waarom zijn al deze monumenten gemaakt? Niemand kan deze vraag met stelligheid beantwoorden. Maar het bestaan van de Lijnen van Nazca getuigt beslist van de geestelijke bekwaamheden van de Nazca’s, die van 300 v.G.T. tot 900 G.T. langs de kust van Peru een bloeiende beschaving kenden. Aangezien Jehovah God een opstanding van de „rechtvaardigen” en van de „onrechtvaardigen” heeft beloofd, zullen er stellig vele Nazca’s zijn onder degenen die worden opgewekt tot leven op aarde in Gods nieuwe ordening. Vragen die ons nu voor raadsels plaatsen, zullen dan beantwoord worden. Wie zouden beter de betekenis kunnen uitleggen van de Lijnen van Nazca dan degenen die ze gemaakt hebben?