Is het „gewoon een baan”?

Hoe bezien de geleerden en specialisten die hun tijd en bekwaamheden wijden aan het produceren van steeds dodelijker en verwoestender wapens, dat nu eigenlijk zelf? Eén zo’n onderzoeker die meer dan dertig jaar heeft deelgenomen aan research voor militaire doeleinden, merkt op dat maar weinigen op grond van hun geweten ophouden met werk dat met wapens te maken heeft. „Om de waarheid te zeggen”, zo vertelt hij, „wanneer mensen eenmaal in dat soort werk zitten, zijn er maar heel weinig die daar nog verder over piekeren. . . . Mijn collega’s die aan kernwapens werken, doen dat niet om een bepaalde reden. Ze doen het omdat ze kernfysici zijn.” Een andere deskundige vindt dat zijn geweten onbezwaard is: „Mijn mening is, we hebben nu eenmaal een militair bestel, en we moeten maar hopen dat er niemand gek wordt en een oorlog begint.” Deze geleerde geeft echter toe dat zelfs zijn manier van denken zeldzaam is. „Ik zou zeggen dat slechts ongeveer tien procent van mijn collega’s mijn bezorgdheid deelt. Misschien nog eens tien procent zit aan het andere uiterste — ze zijn bereid alles te doen wat ons een militair overwicht geeft. En de andere tachtig procent, ach, ik betwijfel of ze er veel over nadenken. Voor hen is het gewoon een baan.”