De kabaalbusiness

De Parijse krant „Liberation” schreef niet zo lang geleden: „Het gebruiken van de hersenen zal in de jaren ’80 met wantrouwen worden bezien — denken is een teken van achteruitgang. Alles wat rest, is een lichaam dat zijn vervulling vindt in dansen, dat als een automaat gedurende zes uren achtereen dezelfde elegante of onelegante bewegingen uitvoert.”

Het Franse weekblad „Le Point” bericht: „In zijn bloeitijd was rock ’n roll de uiting van een instinctieve opstand tegen de volwassen wereld, tegen de verstarde zedenwet van een botte maatschappij. Later kwamen de punks die zich ten doel stelden nihilist te zijn en die door middel van systematische provocatie een lange neus maakten tegen alles wat hun vreemd was. Disco heeft de massa onverschillig gemaakt — ze zijn volgzaam als een kudde schapen, stellen geen vragen en hebben geen boodschap over te dragen. Ze dansen alleen maar, gehypnotiseerd door de gestandaardiseerde 125 maten per minuut van de discomuziek. . . . Zoals een Amerikaanse journalist het formuleerde: ’Voor iedere discotheek zou een beeld van Narcissus, disco’s godheid, opgericht moeten worden.’ . . . In al deze nieuwe onpersoonlijke kant-en-klare discobedrijven dreunt monotoon de aanhoudende, zich herhalende beat als van oorlogstrommen. Maar oorlog waartegen? Ze zeggen dat het tegen verveling is. Maar op den duur wordt deze eentonige muziek, eerder oppervlakkig dan briljant, vol goedkope trucjes, een beproeving die twijfel oproept aan de doeltreffendheid van de remedie.”