Problemen in het „paradijs”

WIJ vinden dat u moet weten dat deze eilanden ondanks hun paradijselijke aanblik inderdaad problemen kennen. Hoe staat u bijvoorbeeld tegenover insekten? Wij hopen maar dat u ervan houdt, want ze zijn hier in overvloed — muskieten, vliegen en ook mieren, vooral de kleine rode bijtende mieren.

Een ander probleem is dat wij soms in plaats van blauwe luchten tropische wervelstormen hebben. Deze taifoens, zoals ze hier genoemd worden, komen in het hele westelijke deel van het eilandengebied van de Grote Oceaan voor. In recente jaren hebben verwoestende taifoens enorme vernielingen aangericht op de Marianen. Vele van de huizen hier zijn van hout en hebben golfijzeren daken die niet bestand zijn tegen het geweld van de taifoenwinden — winden die zo hevig zijn dat kleine splinters dwars door grote bomen heen worden geslagen. Gelukkig gaan mensen er nu toe over beton te gebruiken bij de bouw van hun huizen.

Dan hebben wij hier trouwens ook nog minstens één actieve vulkaan, de Pajaros. En vergeet de aardbevingen niet. Ja, die hebben wij hier ook. Gelukkig zijn de meeste niet al te hevig, maar die er van tijd tot tijd zijn, schudden alles wel flink door elkaar. In 1902 verwoestte een aardbeving de meeste betonnen gebouwen in Guams hoofdplaats Agana en deed het hele eiland zo’n 60 centimeter omhoog komen.

Wel, u kunt onder een muskietennet slapen, mieren uit de weg gaan, voorzorgsmaatregelen nemen tegen taifoens en tijdens een vulkanische uitbarsting of aardbeving verstandig handelen. Misschien hebt u het iets moeilijker met de tropische schimmels. In de warme vochtigheid kunnen kleren en schoenen in één nacht beschimmeld zijn. Maar er zijn ernstiger problemen.

Vervuiling in het „paradijs

Terwijl de lucht in Micronesië nog fantastisch zuiver is, geldt dat vaak al niet meer voor de blauwgroene wateren. Voor de afvoer van huishoudelijk afval bestaan vaak nog geen regelingen, en in vele districten laat men het aan het getij over om het afval met zich mee te voeren de zee in. Het gevolg is dat de plaatselijke bewoners die vis van het rif eten, geplaagd worden door parasieten, dysenterie, diarree en maagklachten. Ook loopt men vaak een ziekte op als men water drinkt dat niet van de kristalheldere watervallen afkomstig is, maar — wat vaak gebeurt — van regenwater dat opgevangen wordt als het van het dak afloopt. En de meeste plaatsen kennen niet de drogist op de hoek waar u even een middeltje kunt halen om deze ziekten te genezen.

De 20ste eeuw heeft in sommige gebieden ook geluidsverontreiniging gebracht en een einde gemaakt aan die verrukkelijke stilte. Op één eiland van zo’n 19 kilometer omtrek schalt dag en nacht discomuziek vanuit kleine open vrachtauto’s. Jonge mensen zitten in hele groepen in de achterbak van zo’n truck en zingen bij de discomuziek terwijl zij tot het aanbreken van de ochtend het eiland op en neer rijden. Op bijna alle eilanden hoort men nu discomuziek in de restaurantjes en in de hotels, vooral in de weekeinden, en dat gaat door tot in de kleine uurtjes van de nacht.

In sommige gevallen wordt zelfs het natuurschoon aangetast door winning van delfstoffen in zogenoemde dagbouw, aan de oppervlakte. Nauru en zijn nabuur Ocean Island (nu Banaba geheten), alsook Anguar in het district Belau, zijn geëxploiteerd en leeggeplunderd voor fosfaatwinning. Banaba was dermate gehavend dat de bewoners ertegen in verzet zijn gekomen en een schandaal hebben ontketend dat tot in het Britse Lagerhuis heeft doorgewerkt.

De winning gaat op Nauru nog op grote schaal door, hoewel de verwachting bestaat dat het fosfaathoudende gesteente tegen het einde van de eeuw grotendeels verdwenen zal zijn. Ondertussen dreigt Nauru, als er niets aan wordt gedaan, een afschuwelijke, kale woestenij te worden.

Ongelukkige mensen in het „paradijs”

De fosfaatwinning brengt tenminste nog inkomsten op Nauru, maar hoe staat het met districten waar geen fosfaat te winnen valt en waar geen andere bron van inkomsten is? Droevig genoeg is armoede maar al te bekend. Vaak leven mensen op een heel beperkt voedingspakket. Er is weinig industriële ontwikkeling, en de mensen zijn voor hun bestaan van de zee afhankelijk.

Spiritisme heerst op al de eilanden van Micronesië. Voor sommige toeristen zijn misschien de „geestenhuizen”, waar naar men veronderstelt geesten wonen, iets fascinerends, maar het geloof in geesten maakt de eilandbewoners niet gelukkig. De geesten worden gevreesd en in staat geacht om ziekten en dood te veroorzaken als ze niet gunstig gestemd worden. Men beoefent magie, en maakt gebruik van amuletten tegen vijanden en talismans die succes in de liefde moeten verzekeren.

Ook dronkenschap is een probleem, vooral onder degenen die geen werk hebben. Dit gaat vaak gepaard met mishandeling van de gezinsleden en criminaliteit. En verrassend is dat velen zelfmoord plegen. Recentelijk kwamen op een klein eiland met een bevolking van slechts 3000 acht zelfmoorden onder tieners voor, en dat in krap drie maanden. Kennelijk is er meer voor nodig dan op een prachtig eiland te wonen om iemand werkelijk gelukkig te maken.

Ten slotte richten ’s mensen eeuwenoude vijanden ziekte en dood hier evenveel verwoesting aan als elders in de wereld. Ze maken mensen ongelukkig en bedroefd en doen af aan wat verder in vele opzichten een paradijs is.

Vrees in het „paradijs”

Gebeurtenissen in de wereld rondom maken dat velen hier zich onzeker voelen. De Micronesiërs hebben onder het bestuur gestaan van vier grote wereldmachten, en de komst van elk heeft tot onderdrukking geleid. Enkele van de hevigste gevechten van de laatste wereldoorlog hebben hier plaatsgevonden en deze prachtige eilanden vertonen nog steeds de littekens van de strijd. Roestige halfgezonken scheepswrakken, geraamten van neergehaalde vliegtuigen, wegroestend luchtdoelgeschut, met klimop behangen lopen van kanonnen, die uit vochtige holen naar buiten steken, grote kraters in het landschap en de wegen — al die zaken leggen stilzwijgend getuigenis af van de gruwelen die deze eilanden enkele tientallen jaren geleden hebben meegemaakt.

In 1946 drong de beangstigende realiteit van het atoomtijdperk zich op aan de zachtaardige bewoners van Micronesië toen de Verenigde Staten atoombommen beproefden op het eiland Bikini, een eiland in de Marshall groep. Vanwege het stralingsgevaar is het eiland nog steeds verboden gebied voor de oorspronkelijke bewoners en dat blijft wellicht nog jaren zo. In andere delen van de Grote Oceaan hebben Engeland en Frankrijk prachtige eilanden gebruikt om hun kernwapens te testen.

Schrik en bezorgdheid ontstonden recentelijk over een nieuw voorstel. Japan opperde het plan chemisch en nucleair afval in vaten bij het eiland Guam in de Grote Oceaan te dumpen. Tot dusver zijn dergelijke plannen uitgesteld vanwege het verzet van de regering van Guam.

Begrijpt u ons nu alstublieft niet verkeerd. Deze eilanden zijn werkelijk prachtig, en u zou ongetwijfeld genieten van een bezoek. Nog steeds komt de zon op over een blauwe oceaan en gaat ze weer onder achter palmbomen die zachtjes wuiven op het vriendelijke ritme van de passaatwinden. De beboste heuvels, de klaterende watervallen en de zandstranden zijn er nog steeds. Maar het is geen volledig paradijs. Problemen, vele van menselijke makelij, verhinderen dat.

Betekent dit dat er geen hoop bestaat in een werkelijk paradijs te leven — waar de natuur prachtig is en de mens niets doet dat die natuur bederft, waar alle mensen echte bezorgdheid voor elkaar tonen en waar het leven werkelijk bevredigend is?

[Inzet op blz. 7]

Voor geluk is meer nodig dan op een prachtig eiland te wonen

[Illustraties op blz. 6]

BIJTENDE MIEREN

TAIFOENS

VULKANEN

[Illustraties op blz. 7]

LAWAAI IN DE NACHT

VERWOEST LAND

SPIRITISME

[Illustraties op blz. 8]

DRONKENSCHAP

LITTEKENS VAN OORLOG

OUDERDOM EN ZIEKTE