Paradijselijke eilanden in de Grote Oceaan
WIEGENDE palmbomen, zandstranden, blauwgroene wateren, vruchtbare velden, stille maanverlichte nachten — klinkt het u als een beschrijving van het paradijs? Hier in Micronesië, in het westelijk deel van de Grote Oceaan, hebben wij al deze goede dingen en nog meer. In deze veelbewogen 20ste eeuw zouden velen alle narigheid en drukte willen ontvluchten om ergens te gaan wonen waar het vredig en mooi is. Zou een Zuidzee-eiland wellicht het ideale toevluchtsoord zijn?
Micronesië bestaat uit zo’n 2000 eilanden — waarvan 97 bewoond — die verspreid liggen over een oceaangebied van 7.770.000 vierkante kilometer. Uit de lucht gezien lijkt het een uiteengevallen kralensnoer, een prachtig halssierraad van smaragd, op het blauwe fluweel van de Grote Oceaan. Elk district heeft zijn eigen speciale schoonheid; van de grandioze zonsondergangen van Guam en Belau tot de bosjes kokospalmen en zonovergoten witte stranden van Kiribati; van de smaragden bergen en klaterende watervallen van Ponape tot de flonkerende wateren van de lagune van Truk.
Droomt u ervan in een paradijs te leven? Vergezel ons dan bij een bezoek aan enkele van deze prachtige gebieden. Misschien kunt u aan het eind van onze tour zeggen welke versie van het paradijs u verkiest!
Belau en Yap
Laten wij beginnen met wat volgens sommigen het mooiste gedeelte is: het district van Belau (vroeger Palau), het meest westelijke van de Carolinen.
Als het vliegtuig het eiland nadert, is uw eerste beeld uit de lucht er een van haast ongelooflijke schoonheid. Reusachtige jade-kleurige paddestoelen schijnen op te rijzen uit de aquamarijnen en saffieren wateren — wateren die zo helder zijn dat u tot op de bodem kunt zien, tot diepten van wel 9 tot 12 meter. Wanneer u landt, ontdekt u dat het eiland beantwoordt aan de belofte van die eerste blik. De begroeiing is weelderig. Er zijn zwaar beboste glooiende heuvels. De grond is vruchtbaar en levert een rijke oogst van broodvruchten, sinaasappelen, suikerriet en andere tropische produkten. Mangrovebomen groeien in de ondiepe kustwateren en bieden beschutting aan een veelheid van zeedieren. En zoals op de meeste van de eilanden van Micronesië zult u getroffen worden door de STILTE.
Maar wij zijn niet van plan hier lang te blijven. Laat ons verder gaan naar Yap — een ander ongewoon soort „paradijs”, een eiland met bosjes kokospalmen en stille schoonheid. Verharde wegen zijn er niet. Het levenstempo is ongehaast en de bodem is rijk.
De pienter uit hun ogen kijkende kinderen van Yap zijn schatjes, zoals in heel Micronesië. En ze hebben de meest curieuze namen: Radio, Bemin Mij, Niets, Zorgeloos, Knipoog en zelfs Adolf Hitler. Sommigen zijn genoemd naar bezoekende beroemdheden, met bijnaam en al.
Wilt u hier blijven? Wel, laten wij eerst onze tour afmaken, voordat u een definitieve beslissing neemt.
Truk, Ponape en Kiribati
Om tijd te winnen zullen wij slechts een paar minuutjes over de lagune van Truk vliegen. Met een doorsnede van zo’n 50 kilometer is deze lagune groot genoeg om alle eilanden van Micronesië te bevatten. Haar azuren wateren zijn een speciaal soort paradijs voor de duikliefhebbers. Hier ligt een historisch onderwater-kerkhof waar fantastische vormen van zeeleven zich hebben genesteld tussen de gezonken oorlogsschepen uit de Tweede Wereldoorlog.
Maar nu staat een bezoek aan Ponape, in het oostelijk deel van de eilandengroep van de Carolinen, op ons programma. Ponape telt vele trapsgewijs afdalende watervallen van grote schoonheid en onderscheidt zich door de hoogste piek van de Carolinen — meer dan 760 meter. Het is een gebied met zware regenval en dichte bossen in het binnenland. Maar hier komt zelden iemand, aangezien de bewoners van Ponape er de voorkeur aan geven om aan de inhammen en baaien van de kust te wonen.
De mensen zijn tamelijk verlegen en spreken een zachte, vriendelijk klinkende taal. Hun „Casalelia” („Welkom”) is een van de beminnelijkste begroetingen van Micronesië. Overigens, de Ponapezen beschouwen brede heupen als het toppunt van vrouwelijk schoon; dus als u van uzelf vindt dat u nogal „stevig” bent gebouwd, dan is dit wellicht het „paradijs” voor u!
Ver in het zuidoosten van de eilandenketen van Micronesië liggen de schilderachtige Gilbert Eilanden (Kiribati), met als grootste het atol van Tarawa. Hier vinden wij wat de meeste mensen als de echte typische huizen van de Stille Zuidzee beschouwen: eigenaardige rieten daken op huizen gemaakt van stammen en bladeren van palmbomen, samengebonden met touw dat is vervaardigd van de bast van kokosnoten.
De mensen zijn ongewoon hartelijk en gastvrij. Hun voornaamste voedingsgewassen leveren hun een rijke hoeveelheid kokosnoten en broodvruchten, terwijl zij daarbij een grote hoeveelheid voedsel uit de zee putten. Een gevoel van kalme rust maakt zich van u meester zo gauw u op Tarawa landt. Het ongehaaste levenstempo van de mensen is heel aanstekelijk en de bezoeker begint echt het gevoel te krijgen de dagelijkse beslommeringen achter zich gelaten te hebben.
Er bestaat hier een openbare busdienst, iets wat op bijna alle andere eilanden in Micronesië ontbreekt. Dat hier wel een bus rijdt, is een goed ding, want de afstanden zijn groot op dit lange, smalle atol. Maar verwacht niet dat de bus op tijd is. Bussen rijden niet volgens een dienstregeling — bedenk dat wij hier in de tropen zijn.
De met palmen omzoomde lagune weerspiegelt bij dag de typisch Micronesische kleuren van azuurblauw en groen, terwijl bij nacht de maan en de sterren zo dichtbij lijken dat men ze denkt te kunnen aanraken. Het zachte kabbelen van de zee aan beide kanten van het atol en de milde passaatwind kunnen u gemakkelijk in slaap sussen. Al ligt Tarawa op de evenaar, toch houden de passaatwinden de temperatuur aangenaam koel, tenminste gedurende enkele maanden van het jaar.
Hebt u besloten naar welk van deze exotische gebieden u wilt vluchten? Voordat u een definitieve beslissing neemt, is er nog iets anders wat u moet weten.