Maar zult u de ondergang van dit stelsel overleven?

DE ONDERGANG van de Titanic was ondenkbaar. Treffend is wat de kapitein en gezagvoerder van de Titanic, E. J. Smith, zei: „Ik kan me niet voorstellen dat dit vaartuig door een werkelijke ramp getroffen zou kunnen worden. De moderne scheepsbouw is dat stadium te boven.” Maar het gebeurde. Zelfs toen het grote schip al begon te zinken, weigerden mensen aan boord nog te geloven dat zij werkelijk in gevaar verkeerden. De New York Times van 19 april 1912 berichtte dat één overlevende verklaarde:

„De leden van de bemanning drongen er bij iedereen op aan, aan boord [van de reddingsboten] te gaan, maar niemand haastte zich. Men geloofde dat er geen gevaar heerste, en de algemene opinie was dat degenen die het schip hadden verlaten, zich belachelijk maakten en zich na een paar uur weer de moeite zouden moeten getroosten naar het schip terug te roeien.

Op het hele schip waren de mensen eerst apathisch. Het vertrouwen dat het schip niet kon zinken, was zo groot dat de meesten zich tot de laatste minuut absoluut veilig waanden. Een van de hofmeesters vertelde ons later dat hij herhaaldelijk op een deur had geklopt maar dat de vrouw in de hut weigerde in actie te komen. Ten slotte probeerde hij haar eruit te trekken, maar ze verweerde zich totdat hij het uiteindelijk opgaf, en ze zal, zo denkt men, in haar luxehut naar de diepte zijn gegaan.”

In de reddingsboten van de Titanic was ruimte voor 1178 personen — niet voldoende voor iedereen, maar toch voor veel meer dan de 700 overlevenden. Velen stierven nodeloos omdat de eerste reddingsboten halfleeg wegvoeren, wat te wijten was aan misplaatst vertrouwen in het „onzinkbare” schip.

Is het u opgevallen dat een steward op de deur van een passagiere klopte en haar herhaaldelijk waarschuwde dat het „ondenkbare” gebeurde, en dat zij zijn waarschuwingen in de wind sloeg? ’Wat dwaas!’ zegt u misschien.

Toch kloppen er ook herhaaldelijk mensen op uw deur om u dringend te waarschuwen. Die mensen zijn Jehovah’s Getuigen, trouwe ’hofmeesters’ of ’beheerders’ van de Almachtige God. Hun waarschuwing luidt niet dat dit gehele wereldomvattende samenstel van dingen gevaar loopt ten onder te gaan in een vloedgolf van oorlog, misdaad en bruut geweld. Neen, veeleer dat God het spoedig ’naar de kelder’ zal zenden, zodat het kan worden vervangen door een rechtvaardige nieuwe ordening geregeerd door zijn hemelse koninkrijk.

Wat is uw reactie op die waarschuwing? Zegt u net als die passagiere op de Titanic: ’Belachelijk! Ondenkbaar!’ en doet u de deur dicht? Zo’n houding kan u uw leven kosten.

Het gevaar zou iedereen duidelijk moeten zijn

Het is interessant dat enkele waakzame mensen aan boord van de Titanic de ramp voelden aankomen. Waarom? Omdat het schip de meest fundamentele regels van verstandig zeemanschap overtrad. Zoals een overlevende uiteenzette: „Wij begrepen de hele middag al dat we alle records voor het oversteken van de oceaan braken. Slechts enkele uren voordat we op de berg stootten, deed onder de passagiers het bericht de ronde dat we drieëntwintig mijl per uur maakten. Wij wisten allemaal van de waarschuwingen voor gevaar die in de loop van de dag op de boot waren ontvangen.”

Waarom die gevaarlijke, halsbrekende snelheid? Een andere overlevende herinnert zich het volgende: „Voordat ik me terugtrok [op de avond van de ramp], had ik een lang gesprek met Charles H. Hays, de president van de Grand Trunk Railroad. Een van de laatste dingen die de heer Hays zei, was: ’De White Star, de Cunard en de Hamburg-Amerika Lijn wenden al hun aandacht en vernuft aan in hun wedijveren om de suprematie op het gebied van luxueuze schepen en snelheidsrecords. Het zal niet lang meer duren of daar zal een halt aan worden toegeroepen door een verschrikkelijke ramp.’ De arme kerel, een paar uur later was hij dood!”

Is de huidige wereldsituatie niet net zo? Zonder op de veiligheid te letten, vertrouwend op de mythe van zijn eigen onkwetsbaarheid, nam de Titanic aan een gevaarlijke race deel. De natiën van de wereld zijn thans in een veel gevaarlijker race gewikkeld, de bewapeningswedloop, en vertrouwen er net als de kapitein van de Titanic op dat er geen ramp zal toeslaan. Maar is dat vertrouwen gegrond? Of is hun vertrouwen misplaatst? Nadenkende beschouwers van het wereldtoneel betogen dat een ramp steeds waarschijnlijker wordt.

Als u in de verleiding komt ’Belachelijk! Ondenkbaar!’ te zeggen wanneer Jehovah’s Getuigen u waarschuwen voor een komende ramp over dit samenstel van dingen, bedenk dan: Deze wereld doet de meest fundamentele regels voor een gezond beleid, een gezonde ecologie en gezonde internationale verhoudingen geweld aan. Waarom zou een ramp dan onwaarschijnlijk zijn?

Nodig op waarschuwing acht te slaan

Natuurlijk zal louter een zich bewust zijn van gevaar iemand niet voor het einde van dit wereldstelsel behoeden, evenmin als de heer Hays op de Titanic erdoor werd gered. De overlevenden van de Titanic waren degenen die op de waarschuwingen voor gevaar reageerden door de juiste stappen te doen.

Voor velen betekenden die stappen dat zij in het holst van de nacht een comfortabele luxehut moesten verlaten om zich naar een koud dek te haasten, slechts gekleed in een kamerjas. Het betekende strikt en nederig de orders op te volgen van stewards en bemanning om in een kleine reddingsboot te stappen, misschien met achterlating van een echtgenoot of een broer. Het betekende in dat kleine bootje weg te roeien van een schip dat destijds werd beschreven als „een groot, vijftien verdiepingen tellend drijvend paleis, prachtig en reusachtig in elk detail . . . met . . . grote salons en restaurants, een miniatuurtheater, squash- en tennisbanen, zwembaden en Turkse en elektrisch verwarmde baden; grote rookkamers, kaartkamers, prachtige muziekkamers, serres, wintertuinen, palmenzalen, een gymnastiekzaal en . . . zelfs een miniatuurgolfbaan”. Het betekende al die luxe en dat comfort op te geven voor een harde bank in een open boot op een koude zee. Het betekende, op zijn minst voor degenen in de eerste reddingsboten, het overwinnen van de angst bespot te worden door degenen die zeiden dat zij „zich belachelijk maakten” en al gauw schaapachtig terug zouden roeien naar de Titanic. Ja, ook al had u de waarschuwing gehoord, het was misschien niet eens zo gemakkelijk er acht op te slaan! Acht slaan op die waarschuwing zou vastberadenheid, nederigheid, het vaarwel zeggen van materialisme, en een geest van zelfopofferende aanvaarding van ontberingen vereisen. Maar het was het waard! Het alternatief bestond uit enkele comfortabele minuten meer, en dan de dood.

Al aan het zinken

Dit wereldstelsel is al aan het ’zinken’ sedert 1914, toen met de Eerste Wereldoorlog een opmerkelijke vervulling begon van Jezus’ profetie die u in de bijbel in Matthéüs hoofdstuk 24, Lukas hoofdstuk 21 en Markus hoofdstuk 13 aantreft. Jezus zei het als volgt: „Natie zal tegen natie opstaan en koninkrijk tegen koninkrijk, en er zullen in de ene plaats na de andere voedseltekorten en aardbevingen zijn. Al deze dingen zijn een begin van weeën der benauwdheid.” — Matth. 24:7, 8.

Zoals Jezus vervolgens uiteenzette, zouden die „weeën der benauwdheid” worden gevolgd door vervolging van christenen, de opkomst van valse profeten, toenemende misdaad en wetteloosheid, en de wereldomvattende prediking van het goede nieuws van Gods koninkrijk. „En dan”, zei Jezus, „zal het einde komen.” — Matth. 24:9-14.

Wie kan ontkennen dat juist deze voorzeggingen sedert 1914 steeds meer zijn uitgekomen? Het zou zijn alsof de passagiers van de Titanic ontkenden dat het grote schip werkelijk op een ijsberg was gevaren!

Wat er in 1914 met dit wereldstelsel gebeurde, was veel betekenisvoller dan alleen maar een botsing met een ijsberg. Uit de bijbelse chronologie blijkt dat in 1914 Jehovah God Jezus Christus als rechtmatige heerser over deze aarde heeft geïnstalleerd.a Christus ging er onmiddellijk toe over Satan de Duivel uit de hemel naar de nabijheid van de aarde te werpen, en het gevolg hiervan staat goed weergegeven in Openbaring 12:12: „Wee de aarde en de zee, want de Duivel is tot u neergedaald, en hij heeft grote toorn, daar hij weet dat hij slechts een korte tijdsperiode heeft.”

Die „korte tijdsperiode” van wereldomvattend „wee” begon in 1914. Hoe lang zal ze voortduren? Jezus gaf te kennen dat ze zou eindigen binnen de levensduur van het geslacht dat getuige was van het begin ervan (Matth. 24:34). Hoe zou deze periode van „wee” eindigen? Niet geleidelijk maar plotseling, wanneer dit reeds zinkende wereldomvattende ’schip’ definitief ten onder gaat in een dramatische confrontatie tussen de politieke krachten van deze wereld en Christus’ engelenlegers, een laatste krachtmeting, die de strijd van Armageddon wordt genoemd. — Openb. 16:14, 16, Statenvertaling; 19:11-21.

Laat u dus niet misleiden door eventueel vals „optimisme” van dit samenstel van dingen! Sommige mensen zijn net als de dwaze passagiers van de Titanic die „er grapjes over maakten”. Er waren zelfs, volgens de toenmalige berichten in de kranten, „een paar stukjes ijs [van de ijsberg waarop de Titanic was gelopen] op het dek gevallen en die werden door enkele luchthartige grappenmakers opgeraapt en doorgegeven; zij boden ze aan als souvenirs van de gebeurtenis”.

Zo zijn er ook in deze tijd „luchthartige grappenmakers” die in feite zeggen dat de wereld altijd haar portie oorlog, misdaad en andere narigheid heeft gehad. ’Dus’, vragen zij, ’waarom al die drukte?’ (2 Petr. 3:3, 4) Dit ’schip’ kan nog heel lang blijven drijven, beweren zij. Maar bedenk dat oorlog, wetteloosheid, hongersnood en andere moeilijkheden slechts aanwijzingen zijn dat het schip zinkt. Ze zullen niet verantwoordelijk zijn voor de uiteindelijke ondergang. God zal het tot zinken brengen — plotseling en spoedig!

Het dek helt

Twee wereldoorlogen, ongekende aardbevingen, jaarlijks miljoenen slachtoffers van hongersnoden overal op aarde, de opgevoerde bewapeningswedloop — het zijn voor verstandige mensen allemaal duidelijke tekenen dat het dek van dit wereldomvattende schip helt. De tijd loopt ten einde. Net zoals de passagiers van de Titanic niet voldoende reddingsboten meer konden vinden toen de ernst van de situatie eindelijk tot hen doordrong, zo zal het volgens de bijbel ook te laat zijn wanneer de meeste mensen ten slotte beseffen dat dit wereldse stelsel ten ondergang gedoemd is. De „reddingsboten” zullen weg zijn. — Matth. 24:38-42.

Toen die reddingsboten eenmaal weg waren, was voor de achtergeblevenen alle hoop op redding vervlogen. Het speelde geen rol dat John Jacob Astor IV een persoonlijk fortuin bezat dat in die tijd op $100.000.000 werd geschat. Zijn geld kon zijn leven niet redden. Ook het geld van zijn zoon Vincent niet. „Bijna hysterisch van verdriet”, zoals anderen beschreven, week hij geen moment van het Newyorkse telegraafkantoor en vertelde iedereen „dat hij hun al het geld zou geven dat zij zouden vragen als de telegrafist hem maar zou vertellen dat hij bericht had ontvangen dat zijn vader in veiligheid was”. Alles tevergeefs.

Ja, de ramp met de Titanic was groot, maar de ramp waar dit samenstel van dingen vlak voor staat, is nog veel groter. Ongeveer een derde van de passagiers van de Titanic slaagde erin aan de dood te ontsnappen. Niets in de bijbel wijst er echter op dat zo’n groot deel van de wereldbevolking de dreigende verwoesting van dit samenstel van dingen zal overleven. Integendeel: „Zij die door Jehovah zijn neergeveld, zullen op die dag stellig van het ene einde der aarde helemaal tot het andere einde der aarde komen te liggen” (Jer. 25:33). Tot de neergevelden zullen ’koningen . . . militaire bevelhebbers . . . sterke mannen . . . vrijen zowel als slaven . . . kleinen en groten’ behoren. — Openb. 19:18.

Vele jaren al is er gewaarschuwd op de bladzijden van dit tijdschrift en het zusterblad De Wachttoren. Er is voor nederigen nog tijd om een plaatsje te zoeken in een „reddingsboot” door de op de bijbel gebaseerde instructies op te volgen van de „stewards” die nog steeds bij hen aan de deur komen. Maar de tijd loopt ten einde! Waarom zou u Jehovah’s Getuigen niet vragen wat u moet doen om de ondergang van dit samenstel van dingen te overleven nu de gelegenheid er nog is?

[Voetnoten]

[Inzet op blz. 10]

Zegt u net als die passagiere op de „Titanic”: ’Belachelijk! Ondenkbaar!’ en doet u de deur dicht?

[Illustratie op blz. 9]

Slaat u acht op de waarschuwing voor het einde van dit stelsel?