Herinneringen aan de Cook Eilanden

IN APRIL 1980 sprak een van Jehovah’s Getuigen uit Nieuw-Zeeland een lezing uit op een jaarlijks congres van de Getuigen op het Zuidzee-eiland Rarotonga, behorend tot de Cook Eilanden. Op de terugreis zette hij wat aantekeningen op papier als een herinnering aan zijn Zuidzee-belevenissen.

. . . om 4 uur ’s morgens op de internationale luchthaven van Rarotonga begroet te worden door gelukkige christelijke broeders en zusters en omhangen te worden met ’leis’ (guirlandes) van heerlijk geurende lichtpaarse en witte frangipani, bloemen die overal op het eiland groeien;

. . . de „kia orana”-verwelkoming, d.w.z. omhelsd en gekust te worden in de begroeting die op het eiland gangbaar is;

. . . dia’s vertonen van het hoofdbureau van het Wachttorengenootschap en de wolkenkrabbers van Lower Manhattan op een scherm achter op een vrachtwagen, met als achtergrond in het maanlicht wiegelende kokospalmen;

. . . kinderen die tijdens het congresprogramma hun bijbel gebruiken en ijverig proberen alle teksten op te zoeken;

. . . een realistisch bijbeldrama over een „vaderloze jongen”, met bruine mensen in de rol van bruine mensen . . . om je heen kijken en zien dat vele anderen, net als jij, ongegeneerd hun tranen de vrije loop laten;

. . . een vrouw op de eerste rij, die tijdens het programma haar baby de borst geeft;

. . . getuige zijn van een doop in de schilderachtige, blauwgroene lagune;

. . . door een klein zevenjarig meisje geprezen worden voor een lezing die je hebt gehouden, en haar horen vertellen waarom zij een bepaalde illustratie die je gebruikte, zo mooi vond;

. . . hanen die de hele nacht door naar elkaar kraaien . . . blaffende honden . . . „dikwijls in slapeloze nachten” (2 Kor. 11:27) . . . met betrekking tot de vele honden op het eiland, een plaatselijke radio-omroeper in scherts horen zeggen: „U kunt vandaag beter thuisblijven, straks wordt u nog door honden onder de voet gelopen”;

. . . kinderen die in de pauze een soort honkbal spelen met een groene tennisbal en een stuk hout . . . en wanneer ze uit hun spel geroepen worden voor de maaltijd — ogenblikkelijke gehoorzaamheid;

. . . zusters die drie dagen achtereen dezelfde jurk dragen . . . broeders die hun stropdas netjes opgevouwen in de zak van hun shirt meebrengen, omdoen voor hun aandeel aan het programma en daarna, als zij weer op hun plaats zitten, afdoen en terugstoppen in hun zak;

. . . vreugde putten uit eenvoudige dingen . . . jongens die met zelfgemaakte hengels in de lagune vissen (en vis vangen) . . . kleine meisjes die blij touwtjespringen met als „touw” een van de lianen die op het strand voor het oprapen liggen . . . geen televisie;

. . . broeders die van de buitenste eilanden naar het congres komen ondanks de (voor hun doen) enorm hoge kosten, en die hun hele gezin meenemen . . . de meeste gezinnen op de eilanden zijn erg groot;

. . . tijdens het programma wordt in de congrescafetaria niet gewerkt; toch iedere dag twee voedzame maaltijden . . . steeds anders, en op een wijze die van fantasie getuigt, klaargemaakt . . . taro, rauwe tonijn, gemarineerd in citroensap en opgediend met kokosmelk, geite- en varkensvlees, kip, broodvruchten, avocado’s, op het eiland groeiende sinaasappels, pawpaw’s, bananen, vruchtencocktails;

. . . vaders, moeders en kinderen die elke avond na het programma zonder te klagen opeengepakt achter op een vrachtwagen naar huis gaan;

. . . een kleurrijk, onvergetelijk afscheid op het vliegveld . . . bloemen, schelpen, stevige handdrukken, warme omhelzingen, vochtige ogen . . . op de retourvlucht naar Nieuw-Zeeland een licht gevoel van droefheid, en toch een gemoed dat vol is tot overlopens toe . . . een stil gebed ten behoeve van de geliefde broeders en zusters op de Cook Eilanden en de verdere expansie van het bijbelonderwijs in dit afgelegen deel van de Grote Oceaan.