De dame blufte niet!

Een persoonlijk verslag van een van de getuigen van Jehovah in Spokane (Washington, VS) over de uitbarsting van de Mount St. Helens

WIJ gingen op zondagmorgen (18 mei 1980) allemaal naar de vergadering in de Koninkrijkszaal, zonder enig idee te hebben van wat ons te wachten stond. In de middag werd de lucht donkerder. Wij dachten dat er onweer op komst was vanwege de drukkende atmosfeer en de zwarte wolken. Maar het werd al gauw duidelijk dat dit geen gewone onweersbui was. Tegen twee uur was de zon niet meer te zien en leek het wel middernacht. De vogels gingen op stok, honden en katten wilden naar binnen en het werd beangstigend stil.

Toen, zonder enige waarschuwing, begon het — er begon vulkanische as neer te regenen, lichtgrijs van kleur, volgens zeggen gelijkend op het maanstof dat de astronauten mee terugnamen. Spoedig zat alles onder dit spookachtige stof. Glinsterend vanwege de glasdeeltjes erin werd het door de wind in alle hoekjes en gaatjes geblazen. Het was afschuwelijk en toch op een vreemde manier betoverend. Op Spokane en de omliggende steden had het een verlammende uitwerking.

Je kon met je auto niet meer dan een paar kilometer rijden, want dan zat het luchtfilter verstopt en moest het schoongemaakt of vervangen worden. Om de paar honderd kilometer moest de olie ververst worden. Soms was het zicht haast nul, en overal langs de snelwegen stonden gestrande of bij aanrijdingen betrokken auto’s. Ademen was moeilijk, zelfs met de maskers die wij allen droegen. Degenen met ademhalingsstoornissen leden het meest.

Twee dagen en nachten lang durfde niemand, behalve wat mensen in overheidsdienst, zijn huis uit, zo verschrikkelijk was de situatie. Moeder was naar Tim en Donna gegaan, en zij bleef daar. Gelukkig hadden Dave en ik de dag tevoren een voorraad kruidenierswaren ingeslagen, dus wij konden ons wel redden. Anderen evenwel, die niets in voorraad hadden, moesten het zonder brood, melk, of andere belangrijke levensmiddelen stellen. In enkele van de kleinere steden die op grossiers in Spokane aangewezen zijn, waren de plaatselijke levensmiddelenzaken al gauw uitverkocht.

Op het moment dat ik dit schrijf, vijf dagen nadat de Mount St. Helens uitbarstte, weet nog niemand welk effect de asregen op het vee en de gewassen zal hebben. Wat het vee betreft, lijkt alles in orde. Het grootste probleem bij het vee en bij huisdieren is de irritatie van hun ogen. Het glas in het stof is erg scherp.

Dit is ongetwijfeld de vreemdste ervaring die wij ooit hebben meegemaakt. Zodra de ramp toesloeg, begonnen Jehovah’s Getuigen elkaar op te bellen om te zien of iemand van hen hulp nodig had. Soms duurde het wel tien minuten voordat de verbinding tot stand kwam.

Alle wegen in en uit de stad waren afgesloten. Al het trein-, vliegtuig- en busverkeer, en elke andere vorm van openbaar vervoer kwam lam te liggen.

Het opruimen van de as is uiterst moeilijk, daar ze sneller wegwaait dan je haar kunt opscheppen of opvegen. Een paar centimeter van dit spul op een dak is echter al genoeg om dat te laten instorten. Het is ongelooflijk zwaar! Toch is een windvlaag voldoende om het in je ogen, je neus en je keel te laten waaien.

Het zal nog wel een poosje duren eer wij weten of wij het ergste achter de rug hebben. De berg rommelt weer en dreigt met een nieuwe uitbarsting. Voorafgaande aan de uitbarsting waren heel wat speculaties geuit over de mogelijkheid ervan, maar niemand had gedacht dat het zo’n heftige uitbarsting zou worden. Tot afgelopen zondagmorgen, 18 mei, zeiden de meeste mensen in feite dat de dame alleen maar een beetje aan het bluffen was.

Nu is er niemand meer die de Mount St. Helens niet au sérieux neemt. — Ingezonden.

[Diagram op blz. 16]

(Zie publicatie voor volledig gezette tekst)

Mount St. Helens Spokane

390 km