Een in de wind geslagen waarschuwing
OP 18 MEI 1980 verbrak de Mount Saint Helens in de Verenigde Staten een stilte die 123 jaar had geduurd. Door een enorme uitbarsting werd toen bijna vierhonderd meter van zijn top weggeslagen, waardoor ongeveer zeshonderd vierkante kilometer schitterend landschap werd verwoest en meer dan zestig mensen omkwamen.
De uitbarsting was niet onaangekondigd gekomen. Bijna twee maanden voordien was het gebied door een flinke aardbeving getroffen, die door een geleidelijk toenemend aantal schokken was gevolgd. Op 27 maart stootte de berg een as- en stoomwolk uit die als een ruim zes kilometer hoge pluim boven de vulkaan verrees. Hoewel de berg in april betrekkelijk kalm was geworden, ontstond er aan de noordelijke flank een opmerkelijke uitstulping die per dag zo’n anderhalve meter groter werd.
Voor de geleerden duidden deze tekenen duidelijk op een naderende uitbarsting. De mensen werden gewaarschuwd om uit de omgeving van de berg vandaan te gaan. Maar velen sloegen geen acht op de waarschuwingen.
Harry Truman, eigenaar van een hotelletje bij Spirit Lake, aan de voet van de berg, weigerde zich te laten evacueren. Hij had daar vijftig jaar gewoond en kon niet geloven dat zijn geliefde berg verandering zou brengen in de rust van zijn omgeving. Anderen reden om wegversperringen op afgelegen houthakkerspaden heen om in de bedrieglijk vredige bossen te kamperen en de actief geworden berg gade te slaan.
Toen de reusachtige uitbarsting kwam, werden as en gloeiend hete gassen met een snelheid van ruim 320 kilometer per uur van de berg weggeslingerd! Miljoenen naaldbomen werden geveld en zorgeloze mensen kwamen om het leven. Sommigen stierven met een fototoestel voor de ogen. Harry Truman en zijn hotelletje werden onder een ruim twaalf meter dikke kokende modderlaag bedolven.
Modderstromen kwamen met een snelheid van wel tachtig kilometer per uur van de berg af. Toen een helicopterpiloot mensen waarschuwde die zich op het pad van een modderstroom bevonden, weigerden sommigen op zijn woorden acht te slaan. Hij zei: „Ik kon het niet geloven. Ik zei hun wat hun te wachten stond, en zij lachten er gewoon om en gebaarden mij weg te gaan.” Kort daarna veranderde hun lachen in paniek.
Deze weigering om geloof te stellen in betrouwbare waarschuwingen is niet ongewoon, vooral niet als ze betrekking hebben op iets wat mensen nog nooit persoonlijk hebben meegemaakt. Zij redeneren dat er niets zal veranderen omdat de toestanden waaraan zij gewend zijn, sinds de dagen van hun voorvaders gelijk zijn gebleven. Zo’n houding zal rampspoedig blijken te zijn als ze ertoe leidt dat men geen acht slaat op een in de oudheid gegeven waarschuwing voor een komende catastrofe die de uitbarsting van de Mount Saint Helens verre zal overtreffen. Welke catastrofe is dat? En hoe reageert u op de waarschuwing? Zult u deze in ongeloof afwijzen, of bent u bereid er acht op te slaan, waardoor u in leven kunt blijven? Lees het volgende artikel ten einde te weten te komen om welke waarschuwing het gaat.