Computers wedijveren met hun makers

✔ Naar verluidt heeft een echtpaar in Londen een huiscomputer zodanig aangepast dat het apparaat als kinderjuffrouw voor hun baby kan fungeren. De vader van de baby, een computeradviseur, programmeerde de computer om wanneer hun baby Gemma huilt hierop te reageren door op een sussende toon tegen haar te spreken, en hierbij de stemmen van de ouders na te bootsen. De surrogaatkinderjuf vertelt ook verhaaltjes voor het slapengaan en leert het jonge kind, zodra het begint te praten, drie talen. Of microfoons en luidsprekers een toereikende vervanging kunnen zijn voor de tederheid van menselijk contact is natuurlijk een andere zaak.

✔ Een onheilspellender ontwikkeling komt uit Australië, waar naar verluidt een computer zijn eigen programma heeft geschreven voor het oplossen van een schaakprobleem. Ross Quinlan van de Universiteit van Sydney ontwikkelde een systeem van „automatische programmering”. Het door de machine geschreven computerprogramma was vijfmaal sneller dan het beste programma dat Quinlan zelf voor hetzelfde doel kon schrijven. Sommige experts vrezen dat dergelijke systemen zich zouden kunnen ontwikkelen tot een situatie dat mensen te maken krijgen met uitermate belangrijke beslissingen van computers, zonder dat zij weten welke „redenering” de computer daarvoor heeft gevolgd. Professor Donald Michie van de Edinburgh University (Schotland) waarschuwt dat in alle computersystemen een „kijkglas” zou moeten worden ingebouwd dat mensen in staat stelt de machine te vragen waarom hij tot een bepaalde conclusie is gekomen.

✔ Zelfs zulke indrukwekkende prestaties van computers in aanmerking genomen, zegt een boek over de hersenen, „The Brain Book”, dat, de menselijke hersenen in termen van ingewikkeldheid en veelzijdigheid elke computer op aarde verre overtreffen”. Dit onlangs gepubliceerde boek merkt op dat de snelheid van een computer in het maken van berekeningen en in stap-voor-stap-logica verre wordt overtroffen door het vermogen van de hersenen tot „het parallel verwerken, tot een geheel verenigen en samenvoegen van inlichtingen, alsook het afleiden van informatie uit generaliseringen”. En computers kunnen nog niet eens tippen aan het vermogen van de hersenen om in een ogenblik een gezicht of een voorwerp te herkennen. „Een met transistors werkende computer die in staat zou zijn om alles te doen wat de menselijke hersenen kunnen doen, zou niet in Carnegie Hall passen”, merkt „The Brain Book” op, en hij zou zelfs bij gebruik van de nu beschikbare miniatuurschakelingen, meer dan tien ton wegen. Feitelijk, zo zegt het boek, „zijn alle telefoonsystemen ter wereld equivalent met slechts ongeveer één gram van uw hersenen — een hoeveelheid ter grootte van een erwt!”