Ontwerp in de natuur

Bacteriën vervaardigen hun eigen kompas

Toen Dr. Richard Blakemore bezinksels in een schaal aan het inspecteren was, viel hem bij één monster op dat de bacteriën zich op één plaats in de schaal verzamelden. Hij draaide de schaal. De bacteriën zwommen terug naar dezelfde plaats, de noordzijde van de schaal. Hij plaatste een kleine magneet aan de zuidzijde van de schaal, waarna de bacteriën daar samenkwamen. Naar welke kant hij de magneet ook verschoof, daar verzamelden zich de bacteriën.

Dr. Richard Frankel van MIT voegde zich bij Dr. Blakemore en samen ontdekten zij door chemische analyse dat deze bacteriën tien keer zo veel ijzer bevatten als normaal in bacteriën wordt aangetroffen. Bovendien was het ijzer aanwezig in de vorm van magnetiet — een stof die op kamertemperatuur permanent magnetisch is. Elektronenmicroscopische opnamen van een bacterie onthulden binnen de bacterie een reeks van 22 tot 25 in de lengte achter elkaar liggende magnetietdeeltjes. De noordpool van deze staafmagneet bevindt zich aan de kant tegenover de zweepachtige vezels die het organisme voortstuwen. Daarom zwemmen ze altijd in noordelijke richting.

Nog een opzienbarende ontdekking: ieder stukje magnetiet is ongeveer 0,05 micron lang, en alleen magnetietdeeltjes van ongeveer deze grootte bezitten de magnetische eigenschappen die vereist zijn om een goed kompas te vormen! Weer een van de miljoenen toevalligheden die zich volgens de evolutionistische geleerden zouden moeten hebben voorgedaan? In plaats daarvan is het weer een van de miljoenen bewijzen voor een ontwerp door een intelligente Schepper.

Maar dient hun ingebouwde kompas een bepaald doel? Dr. Frankel zei dat het magnetische veld zowel horizontaal als verticaal door de aarde heen wordt gevoeld. Dit betekent dus dat op het noordelijk halfrond waar deze bacteriën aangetroffen werden, noordwaarts ook benedenwaarts betekent. Deze bacteriën zijn te klein om aan de zwaartekracht in het water te onderscheiden wat boven of beneden is. Dit kompas dat hen aldus naar beneden wijst, leidt hen naar het modderige bezinksel op de bodem waaraan ze de voorkeur geven.

Vormt deze ontdekking een sleutel tot het eeuwenoude mysterie van de geweldige prestaties die vele dieren leveren op het gebied van navigatie? Veel onderzoekers hebben lange tijd vermoed dat sommige dieren gebruik maken van het magnetische veld van de aarde om tot hun prestaties te komen. Experimenten met duiven hebben dit aangetoond en wetenschappelijke onderzoekers hebben onlangs magnetiet in de kop van duiven gevonden. Ook hebben zij dit in het achterlijf van bijen ontdekt. En wie weet waar het elders nog zal opduiken.

Menselijke uitvinders mogen dan het patent hebben op kompassen, maar duizenden jaren eerder werden ze al bij miljarden door eencellige bacteriën vervaardigd!

Waarom u moet huilen van uien

Wanneer uien in stukjes gesneden worden, verspreidt er zich een organische zwavelverbinding. In water opgelost ontstaat er zwavelzuur. Wanneer deze zwavelverbinding dus in uw ogen komt en daar in het vocht oplost, hebt u zwavelzuur geproduceerd. Grootmoeders recept ter voorkoming hiervan: snijd uw uien onder water. Dan wordt het zuur in het water en niet in uw ogen gevormd.

Planten die afweerstoffen tegen insekten fabriceren

Wanneer insekten iets zoets ontdekken, reageren ze net als veel mensen — ze beginnen te eten! Maar de plant Ajugara remota verijdelt deze drang tot eten door haar eigen speciale chemische stof te produceren, ajugarin-1. Het blokkeert de zintuigorganen van het insekt en ontneemt het insekt de lust om op Ajugara remota te kauwen. Deze chemicalie is slechts een van de vele antistoffen die zich in vele planten van het plantenrijk bevinden. Sommige antistoffen houden een grote groep insekten op een afstand; andere benemen slechts enkele de eetlust. Geen enkele is vergiftig.

Geleerden proberen in hun laboratoria eetlust-blokkerende stoffen te vervaardigen die schadelijke insekten van de oogst moeten weghouden. Als zij hiermee klaar zijn, kunnen zij misschien eetlust-blokkeerders vervaardigen die afstotend werken op menselijke zoetekauwen.