Uit de dood teruggebracht?

KAN iemand die sterft, tot leven worden teruggebracht? Vele nieuwsberichten van over de hele wereld vertellen ons dat dit gebeurt. De Toronto Star van 20 februari 1976 had deze verbazingwekkende kop:

De Canadese krant zette uiteen:

„Een 16-jarige jongen die drie weken geleden 105 minuten ’dood’ was, wil nu alleen nog maar terug naar school.

Edward Milligan bezweek op een tocht met sneeuwschoenen tijdens een schoolexcursie, en voor ten minste 105 minuten had hij geen hartslag meer, geen polsslag, en ademde hij niet. . . .

Dr. Arnold Tweed, een specialist in [Selkirk General Hospital] zei dat ’het naar ons weten de langste tijd is’ dat het hart van een patiënt had stilgestaan en deze zonder duidelijke hersenbeschadiging herstelde.”

Minder dan een jaar later, op 20 januari 1977, stond er in de New York Post een zelfs nog verbazingwekkender bericht. De krantekop luidde:

„De langste doodstoestand: na 4 uur weer tot leven gebracht”

Het bericht vertelde over een 20-jarige Indiaanse van de Chippewa stam, Jean Jawbone, die bewusteloos in een hoop sneeuw werd gevonden. Zij had daar bijna twee uur in een temperatuur van maar liefst 36 °C onder nul gelegen! Haar hart stond stil, en haar lichaamstemperatuur was nog geen 24 °C, ongeveer 13 °C onder normaal! De Post berichtte:

„De doktoren pasten ononderbroken hartmassage toe door twee uur ritmisch op het borstbeen te drukken en zo het hart samen te persen, voordat zij enig teken van terugkerend leven zagen.

Via een slang in haar luchtpijp werd lucht ingepompt.

Ten slotte maakten zij gebruik van een zelden toegepaste techniek die bekendstaat als peritoneale dialyse — het inbrengen van een warme vloeistof in de buikholte.

Nadat de lichaamstemperatuur van de vrouw voldoende was gestegen, werd er een defibrillator gebruikt om haar hart een elektrische schok te geven die een regelmatige hartslag tot stand bracht.

Zij kwam weer tot bewustzijn, kon spreken, en ’gedroeg zich net als iemand die uit een narcose ontwaakt’, zei [Dr. Brian] Pickering.

Gisteren zat Miss Jawbone er ’alleen nog maar op te wachten om naar huis te gaan’.”

Dit zijn zeker opmerkelijke voorbeelden van herstel. En met de komst van moderne medische technieken komen zulke gevallen van herstel steeds vaker voor. Maar daardoor kunnen intrigerende vragen rijzen, zoals opgemerkt in een kop van de San Diego Union van 1 oktober 1978:

„Texas voor probleem gesteld: wat is ’dood’?”

De krant legt uit:

„Roger Raglands opzienbarende terugkeer tot leven na 12 uur van schijnbare klinische dood heeft in Texas het debat over wat de dood eigenlijk is opnieuw doen oplaaien. . . .

’Hij had alle neurologische verschijnselen van hersendood’, zei Dr. James Lindley, die de jongen in de EHBO-afdeling van het Brackenridge Hospital had onderzocht.

De artsen hadden van zijn familie toestemming gekregen om de nieren van de tiener voor transplantatie te gebruiken, en hadden hem aan een beademingsmachine gelegd om de bloed- en luchtcirculatie door de lichaamsweefsels te handhaven. De familie had een begrafenisondernemer ingeschakeld.

De dag na het ongeluk merkte de neurochirurg Bryon Neely echter beweging op in Raglands been en bespeurde daarna hersenactiviteit. . . .

Texas heeft nu geen wettelijke definitie van de dood. Een dergelijk wetsvoorstel zou voor de wetgevende macht kunnen worden gebracht wanneer die in januari bijeenkomt.”

Zijn deze personen werkelijk uit de dood teruggekeerd? Kunnen zij de levenden enig inzicht geven in de toestand van hen die gestorven zijn? Wat is de dood in werkelijkheid?