Een blik op de wereld

Oorzaak van hartaanvallen?

◆ Doktoren vertellen ons dat hartaanvallen worden veroorzaakt doordat de bloedstroom in de kransslagaderen wordt geblokkeerd. Maar wat is de oorzaak van dit blokkeren? Een Italiaans team van doktoren heeft bewijsmateriaal verschaft om aan te tonen dat kramp in een slagader die het hart van bloed voorziet, een factor kan zijn die hiertoe bijdraagt. Zesenzeventig patiënten die aan pijn in de borst leden omdat het bloed hun hart niet bereikte, werden zorgvuldig door de onderzoekers aan de universiteit van Pisa onderzocht. Er werd ontdekt dat zich bij hen pas stolsels ontwikkelden nadat zij krampen hadden gevoeld, en dat de stolsels precies op die plaats werden gevonden waar de krampen in de slagader waren opgetreden. Zulke ontdekkingen hebben mogelijkheden geopend om op diverse manieren te proberen hartaanvallen te voorkomen, zoals door het gebruik van medicamenten om de krampen te laten ophouden. De doktoren kwamen echter tot de conclusie dat de krampen gewoonlijk plaatsvonden in een verharde, gedegenereerde slagader.

De onlangs door een onderzoeker uit Pennsylvania (USA) gedane ontdekkingen hebben verder verband gelegd tussen roken en het harder worden en algemeen achteruitgaan van de kleine slagaderen. De dokter kwam tot de slotsom: „Roken beschadigt deze speciale slagaderen en maakt hun wanden stijf. Wanneer er dus stootsgewijs bloed door komt, kan het vat zich niet verwijden (om de doorstroming te vergemakkelijken). Dat zou er op hoge leeftijd toch eens van komen, maar bij rokers gebeurt dit tweemaal zo snel.”

Geweld op school

◆ Volgens de National Education Association (de nationale vakbond van leerkrachten in de VS) werden gedurende het schooljaar 1977-’78 meer dan 60.900 docenten aangevallen. Hoewel dit slechts 3 percent van het aantal leerkrachten op de Amerikaanse openbare scholen vertegenwoordigt, leeft 17 percent in voortdurende vrees aangevallen te worden en werd 12 percent bedreigd. Aanvallers, waartoe zowel leerlingen als hun ouders behoren, hanteerden een verscheidenheid aan wapens, waaronder stoelen, loden pijpen, brandblusapparaten, revolvers, vijlen en ijspriemen. Woedend over lage cijfers stak één groep leerlingen uit Los Angeles zelfs het haar van hun onderwijzeres in brand. Veel aanvallen worden door de leerkrachten niet gemeld uit angst voor represailles door hun aanvallers of voor kritiek van schoolfunctionarissen. Een functionaris van een lerarenvereniging zei: „Kinderen voelen zich vrij aanvallen te doen omdat zij weten dat zij er niet voor gestraft zullen worden.” In emotioneel opzicht hebben deze aanvallen onder de leerkrachten hun tol geëist. Een onderzoek onder 253 leraren in de binnenstad van Los Angeles laat zien dat veel leraren in een toestand zijn gekomen die gelijkenis vertoont met de neurotische verschijnselen die in oorlogstijd onder soldaten worden aangetroffen.

Waar vinden de meeste verkrachtingen plaats?

◆ Niet op een donkere afgelegen plaats, maar binnenshuis, en gewoonlijk door iemand die het slachtoffer kent. Een nieuw onderzoek door Pauline Bart van de universiteit van Illinois toont aan dat verkrachting in de eerste plaats vaker binnenshuis voorkomt omdat het voor het slachtoffer buiten gemakkelijker te vermijden is. Wat is de beste manier om verkrachting te vermijden ingeval u ermee geconfronteerd wordt? Gillen en u verzetten.

De onderzoekster concludeerde: „Ik wil niet suggereren dat het nutteloos is te proberen je eruit te praten. Er zijn vrouwen in staat geweest met aanranders te onderhandelen over zulke zaken als het terugkrijgen van hun betaalpasje en de plek waar de verkrachting zou moeten plaatsvinden. Maar slechts erg weinig vrouwen wisten een verkrachting te voorkomen door zich eruit te praten.” Zij raadde vrouwen aan zelfs binnenshuis te gillen en weerstand te bieden, daar een oponthoud het soms mogelijk maakte dat er hulp van buitenaf kon komen.

De schaamte is verdwenen

◆ De schaamte een onwettig kind te hebben, waardoor veel meisjes naar tehuizen voor ongehuwde moeders stroomden, is praktisch verdwenen. Daarmee is de noodzaak voor zulke tehuizen grotendeels opgeheven. De grote meerderheid van deze tehuizen is gesloten en de paar die zijn overgebleven en gewoonlijk door sociale instellingen worden onderhouden, hebben bedden over. Zelfs het slag meisjes dat naar de tehuizen komt, is veranderd. Ten eerste zijn zij jonger. Door de staf van één huis werd erop gewezen dat de laatste tien jaar de gemiddelde leeftijd van 17 tot 15 jaar is gedaald. Zwangerschappen van 13- en 14-jarigen werden steeds gewoner, en sommigen waren zelfs pas 11 jaar. „Het is hier een echt kinderverzorgingscentrum geworden”, zei één staflid. Vroeger waren de meisjes die kwamen, verlegen met hun situatie en trachtten het voor allen buiten het huis te verbergen. Eén leider van een tehuis zei dat de meisjes nu in lawaaierige groepen naar de plaatselijke warenhuizen gaan en dat „zij zich er niets van aantrekken wie hen ziet. Zij flirten zelfs en proberen het met jongens aan te pappen”. Eén jong meisje zei echter berouwvol: „Ik dacht dat ik een baby wilde, maar nu ben ik bang. Wat moet ik doen als ik hem niet kan laten ophouden met huilen? En wat als ik zijn kleine leventje ruïneer?”