Hoe we ons voorbereidden op de geboorte van ons kind

Verwacht u een baby? Hoeveel weten u en uw man dan af van de komende bevalling? Veel echtparen hebben slechts een vage voorstelling van wat er gebeuren gaat, en die is bovendien vaak nog gekleurd door verkeerde ideeën welke onnodige angst en zelfs paniek kunnen veroorzaken.

TOEN ik zwanger werd, besloten mijn man en ik dat we alles zouden doen wat we konden om ons goed voor te bereiden op de dag dat ons kind ter wereld zou komen. We bezochten acht voorlichtingslessen over de ontwikkeling van de foetus en de processen die aan de bevalling voorafgaan. De cursus omvatte films en praktische besprekingen. Het was ons verlangen de geboorte van ons kind tot een gezinsaangelegenheid te maken waaraan ook mijn man zou deelnemen.

Graag zou ik enkele van de dingen die wij leerden, met u willen delen.

Aan het begin van de cursus schonken we aandacht aan de enorme waarde van een goede en evenwichtige voeding tijdens de zwangerschap. Vooral ijzer is bijzonder belangrijk omdat het kind tijdens zijn ontwikkeling in de baarmoeder, zoveel ijzer opslaat dat het daar de eerstkomende zes maanden na zijn geboorte voldoende aan heeft. De cursisten wisselden daarom onderling recepten uit voor die maar zo zelden gewaardeerde, maar bijzonder ijzerrijke voedingsbron: lever. Wat we nog meer nodig hadden, zo vernamen we, was extra melk en kaas, aangezien een groeiend kind heel veel calcium gebruikt voor de opbouw van zijn beendergestel. Bovendien moest ik bij mijn dieet oppassen voor te veel koolhydraten, die me maar onnodig dik zouden maken.

Samenwerken met de barensweeën

Aan de hand van dia’s en filmbeelden leerden we hoe een nieuw menselijk schepsel zich in de baarmoeder ontwikkelt en hoe de bevalling in zijn werk zou gaan. De weeën kunnen in drie stadiums worden onderverdeeld. Eerst trekken de spieren van de uterus of baarmoeder zich steeds krachtiger samen. Hierdoor opent de baarmoedermond zich voldoende om het hoofd van de baby doorgang te verlenen. Dan volgt de uitdrijving van het kind door het geboortekanaal, en ten derde vindt er uitstoting plaats van de placenta, het orgaan dat de verbinding heeft gevormd tussen moeder en kind voor de aanvoer van bouwstoffen en de afvoer van afvalstoffen.

Het einde van het eerste stadium beschouwt men als het meest moeilijke. Dat is het moment waarop de baarmoedermond zijn grootste diameter heeft bereikt — ongeveer 10 tot 12 centimeter — en de ontsluiting volkomen is. Het spreekt voor zich dat de moeder met de samentrekkingen of weeën moet samenwerken, aangezien die ten doel hebben het langverwachte mensenkind ter wereld te brengen. Ze kan dat doen door zich tussen de pijnen in te ontspannen. Het willekeurig spannen van de bekkenbodemspieren, zal het onwillekeurig samentrekken van de baarmoederspieren alleen maar tegenwerken en het ongemak vergroten. We leerden daarom de waarde van totale ontspanning en bepaalde ademhalingstechnieken. Op die manier heeft de moeder haar totale energie beschikbaar voor de baarmoederspieren.

De echtgenoot kan als „coach” een bijzonder belangrijke rol vervullen, vooral tijdens de overgang van het eerste naar het tweede stadium van de bevalling. Hij kan zijn vrouw eraan blijven herinneren zich te ontspannen en het voorgeschreven ademhalingspatroon te blijven volgen, terwijl hij haar verzachtende massage geeft. We leerden de noodzaak om tijdens het tweede stadium mee te persen en tussen twee weeën in „puffend” adem te halen ten einde weefselinscheuring door een te snelle bevalling te voorkomen.

„Een meisje!”

Tegen de tijd dat mijn kind zijn weg door het baringskanaal bijna had voltooid, perste ik nog één keer zachtjes. Het hoofdje van het kind verscheen, en onmiddellijk werd er opgewonden gegist. „Het lijkt wel het hoofdje van een jongen”, riep mijn man. „Nee, het is waarschijnlijk een meisje”, zei de verloskundige. En toen kwam het verlossende woord: „Het is een meisje!” Wat een wonderbaarlijk en verrukkelijk moment was dat.

Kort daarna tastte het mondje van onze kostbare kleine naar mijn borst om haar eerste voeding te ontvangen, een unieke vloeistof, die „colostrum” wordt genoemd. Deze voeding, zo herinner ik mij, is speciaal voor de pasgeborene een voortreffelijke voedingsbron, en wel om drie redenen: (1) Vanwege het bijzonder lage vetgehalte en lage gehalte aan koolhydraten is colostrum voor de pasgeborene gemakkelijker te verteren. (2) Het is rijker aan antistoffen dan gewone melk. En (3) het bezit een mild laxerende werking, zodat het de darmen reinigt van het „meconium” (een opeenhoping van cellen, slijm en gal) dat zich daar voor de geboorte van het kind heeft opgehoopt.

Ik wist dat ons kind binnen een paar dagen mijn echte melk zou krijgen, een voeding die verre superieur is aan enige vervangende voeding. Moedermelk is voor de baby gemakkelijker te verteren en verschaft immuniteit tegen bepaalde virusziekten. Borstvoeding zou ook mij tot voordeel strekken. De zuigactiviteit van mijn kind zou bijdragen tot de ineenkrimping van mijn baarmoeder en aldus bloedverlies tegengaan. Bij onderzoekingen is aan het licht getreden dat in bepaalde, hoewel niet alle gevallen, volledige borstvoeding de hervatting van de ovulatie kan vertragen, hetgeen aldus een natuurlijke methode oplevert om een te snelle opeenvolging van zwangerschappen te voorkomen.

Onze cursus hielp ons ook bepaalde ongefundeerde ideeën uit ons hoofd te zetten. Aan één moeder in spe was bijvoorbeeld verteld dat ze niet haar armen boven haar hoofd mocht strekken, omdat dan de navelstreng zich om de hals van haar kind zou wikkelen en het zou verstikken. Onze lesgever wees ons er echter op dat de bewegingen van de moeder geen enkele invloed hebben op de stand van de foetus of de ligging van de navelstreng. Bij mijn eigen kind was de streng tweemaal rond haar hals gewikkeld, toch kwam ze levend en volledig gezond ter wereld.

Sommigen beweren dat zij het geslacht van een kind kunnen voorspellen op grond van de vorm die de buik van de moeder heeft. „Wanneer je laag en rond draagt”, zeggen ze, „wordt het een meisje.” Deze ideeën missen echter elke grond. De enige manier om van tevoren het geslacht van een kind te kunnen vaststellen, is door een monster te nemen van de amnionvloeistof in de baarmoeder en de cellen daarin te onderzoeken.

De drie dagen na mijn bevalling bracht ik door in een speciale kraamkliniek, waar nauwe gezinscontacten met het kind mogelijk waren. Ik kreeg onze dochter niet enkel op vastgestelde tijdstippen in handen, terwijl haar vader haar nauwelijks te zien kreeg. Nee, zij en ik waren op gehoorsafstand bij elkaar. En zij lag in een speciale wieg op wielen die gemakkelijk uit en in mijn kamer gereden kon worden. Wat fijn ook dat pappa bij ons kon zijn wanneer hij maar wilde. Ja, voor mijn man en mij bleek de voorbereiding op de geboorte van onze dochter alleszins de moeite waard. — Ingezonden.