De tijger — eenzame jager van de nacht

EEN schepsel van uitzonderlijke schoonheid en kracht, een meesterwerk van dynamische vormgeving — dat is een beschrijving die de tijger 100 procent past. Zwarte strepen geven waardigheid aan een vacht die in kleur varieert van geelachtig bruin tot oranjerood, en die met deze strepen tevens is voorzien van een uitstekende camouflagetekening, die één geheel vormt met het lange gras en de licht- en schaduwstrepen in wouden en jungles. Een contrast met de overheersende kleur vormen de witte vachtgedeelten op buik, borst, binnenzijde van de poten en in vlekken op de kop.

De tijger heeft zo’n nauwe verwantschap met de leeuw dat beide dieren met succes in dierentuinen gekruist zijn. De nakomelingen van een tijger en een leeuwin staan bekend als tigons, en van een leeuw en een tijgerin als tigers.

Met de staart inbegrepen kan een volwassen tijger drie meter lang worden, en een gewicht van tussen de 180 en 225 kilogram bereiken. Het wijfje is ongeveer 30 centimeter korter en weegt omstreeks 45 kilo minder. Behalve door zijn afmetingen onderscheidt een volgroeid mannetje zich tevens van het wijfje door een kraag van lang haar op zijn wangen.

Tijgers zijn uitstekende zwemmers en trekken graag op hete dagen naar het water toe. Op zoek naar prooi kunnen ze zelfs flinke afstanden van het ene naar het andere eiland zwemmen.

De kracht van tijgers is werkelijk verbazingwekkend. Het is van hen bekend dat ze zware karkassen van dieren, die soms wel 225 kilo of meer wegen, tientallen meters kunnen verslepen. Ook het springvermogen van dit schepsel is verbluffend. Een tijger kan met één sprong bijna 5 meter ver komen. En van één tijger is bekend dat hij over een twee meter hoge hindernis sprong, een man greep en daarna zonder enige moeite met het slachtoffer in zijn bek, weer over de omheining verdween.

Tijgers jagen normaal gesproken alleen ’s nachts. Wilde stieren, wilde zwijnen, herten, antilopen en soms zelfs jonge olifanten behoren dan tot zijn prooi. Doch niet alleen grote dieren komen voor op zijn menu. Zijn voeding kan tevens apen, vissen, kikkers, schildpadden en sprinkhanen omvatten.

Het dier lust ook graag stekelvarkens, wat hem nogal eens duur te staan komt. Want als een tijger stekels van een stekelvarken in zijn klauwen of onderin zijn poten krijgt, is het voor hem onmogelijk geworden nog grote prooidieren te bespringen en te doden. En wanneer de stekels diep in zijn klauwen doordringen, is hij zelfs gedoemd van honger te sterven.

Tijgers moeten heel wat afjagen om hun honger te stillen. Zelfs opgesloten tijgers in dierentuinen verorberen grote hoeveelheden vlees. Een tijger die alleen maar in zijn kooi heen en weer loopt, heeft toch per dag 4,5 kilo vlees nodig.

Hoewel tijgers eenzame jagers zijn, zijn ze tegen hun eigen soortgenoten niet onvriendelijk. Wanneer ze elkaar tegenkomen, zullen ze bij wijze van groet hun koppen tegen elkaar wrijven, en dan hun eigen afzonderlijke weg vervolgen.

Mensendoders

Op enkele zeldzame uitzonderingen na, mijden tijgers mensen. The International Wildlife Encyclopedia schrijft hierover: „Tijgers hebben een vrees en respect voor mensen die moeilijk te verklaren zijn. Zelfs wanneer een tijger door nieuwsgierige mensen of jagers wordt gekweld, zal hij gewoonlijk pas reageren wanneer zijn geduld nagenoeg uitgeput is. Normaal gesproken kan een mens zonder vrees of belemmering het woongebied van een tijger betreden.” — Deel 18, blz. 2416.

Het is interessant op te merken dat de ongewone vrees van de tijger voor de mens overeenstemt met wat de bijbel verklaart in Genesis 9:2: „Een vrees voor u en een verschrikking voor u zal blijven op elk levend schepsel.” Dus vrees en respect voor de mens maken deel uit van de ware aard van wilde dieren, en tijgers vormen hierop geen uitzondering.

Natuurlijk worden sommige tijgers wel mensendoders. Maar er zijn aanwijzingen dat de mens daar zelf grotendeels verantwoordelijk voor is. Een taxidermist die ongeveer vijftig schedels van mensendoders onderzocht, ontdekte dat veertig schedels kogelwonden hadden. De afneming van het aantal prooidieren — doordat de mens erop jaagt of door andere menselijke activiteiten — kan er eveneens de oorzaak van zijn dat het dier op de mens en zijn huisdieren gaat jagen. Een tijger die op mensen gaat jagen, kan een zeer ernstig gevaar vormen. Van één dier is bekend dat het 127 mensen doodde. Van een ander weet men dat het 436 personen van het leven beroofde.

„Gezinsleven”

Gedurende de paartijd zijn het mannetje en wijfje voor een betrekkelijk korte tijd samen — volgens sommige natuurkenners minder dan twee weken. Daarna volgt een draagtijd van iets meer dan drie maanden, en worden er vervolgens drie tot vier jongen geboren. Deze zijn blind, betrekkelijk klein en wegen slechts één à anderhalve kilo. Twee weken na de geboorte gaan hun ogen open.

Tegen de tijd dat de jongen twee jaar oud zijn, worden ze gewoonlijk aan zichzelf overgelaten. Intussen heeft hun moeder hun geleerd hoe ze moeten jagen, hetgeen ze soms doet door een prooidier kreupel te maken en het dan door haar jongen te laten doden. De overlevingskans van de jongen is echter niet groot. De helft leeft niet langer dan één jaar.

Een bedreigde diersoort

Op zijn wijze draagt de tijger, wanneer hij niet wordt gehinderd door de mens, in belangrijke mate tot het evenwicht in de natuur bij. Droevig is echter dat het bestaan van deze prachtige diersoort wordt bedreigd. De mens heeft zijn normale prooi verminderd en zijn natuurlijke woongebied aangetast. Zes van de acht tijgersoorten worden volgens de berichten met uitsterven bedreigd.

Natuurkenners zijn terecht bezorgd. Ze willen niet dat dit meesterwerk van dynamische vormgeving uit zijn natuurlijke woongebied zal verdwijnen. En zo is het ook met mensen die Gods scheppingswerken waarderen; zij zien niet graag dat de tijger of welk ander dier maar ook van de aardbodem wordt verdelgd.