Word geen uitvaller!

’TOEN mijn zoon de keuken inschuifelde, nog altijd in pyjama, hoewel het al over twaalven was, had ik hem wel bij zijn schouders willen grijpen en door elkaar willen schudden tot zijn tanden ervan klapperden. Ik wist dat hij het grootste deel van de middag luierend zou doorbrengen, luisterend naar zijn stereo-installatie, tot hij in een plotselinge uitbarsting van energie een spijkerbroek en een trui zou aantrekken en op zijn motorfiets naar de stad zou razen. Mijn zoon had volledig de brui gegeven aan zijn studie en zich, voor zover het ons duidelijk was, voorgenomen om de rest van zijn leven in ledigheid door te brengen.’a

Klinken deze woorden van een bezorgde ouder u bekend in de oren? Grote aantallen mensen worden in deze tijd ’uitvallers’ en geven op waarmee ze bezig zijn, niet alleen hun studie op school, maar zelfs de meest principiële verantwoordelijkheden, zoals die welke bijvoorbeeld verbonden zijn met het huwelijk, het gezinsleven en hun broodwinning. Hoe komt het dat mensen ’uitvallers’ worden?

Velen klagen dat zij zich in een tredmolen voelen lopen, en elke dag enorm veel energie besteden aan doeleinden die ’nergens toe leiden’. Voor zulke mensen mist het leven een doel. En om aan die frustratie te ontkomen, houden zij er eenvoudig mee op en trekken zich terug uit het ’systeem’, zoals ze het graag noemen.

Duiden hun gevoelens van frustratie op ernstige defecten in de persoonlijkheidsstructuur? Niet noodzakelijkerwijs. De bijbel erkent de frustrerende aard van de meeste menselijke ondernemingen met de woorden: „Ik zag alle werken die onder de zon werden gedaan, en zie! alles was ijdelheid en een najagen van wind” (Pred. 1:14). En over het ’vooruitkomen’ in deze wereld verklaarde dezelfde bijbelschrijver: „En ikzelf heb al het harde werk en al de bekwaamheid in het werk gezien, dat het de wedijver betekent van de een tegenover de ander; ook dit is ijdelheid en een najagen van de wind.” — Pred. 4:4.

De oplossing is echter niet een uitvaller worden, en verder maar doelloos voortleven. Mensen hebben een doel in het leven nodig, iets dat hun een gevoel van waarde geeft. De bijbel voorziet hierin, en stelt de mensheid een wonderbare hoop voor de toekomst in het vooruitzicht.

Wist u namelijk dat volgens de voorzegging van de Schrift God spoedig aan het huidige frustrerende samenstel van dingen een eind zal maken en dit zal vervangen door een nieuw samenstel, waarin ’rechtvaardigheid zal wonen’ (2 Petr. 3:11-13)? Dan zal God „elke traan uit [’s mensen] ogen wegwissen, en de dood zal niet meer zijn, noch rouw, noch geschreeuw, noch pijn zal er meer zijn” (Openb. 21:4). Is dat niet het beste nieuws wat maar mogelijk is? Maar wanneer zal het werkelijkheid worden?

Als een ’teken van het besluit’ of de laatste tijdsperiode van het huidige samenstel van dingen voorzei Jezus voedseltekorten, epidemische ziekten, een toeneming van wetteloosheid, ongekende oorlogen en andere angstaanjagende weeën (Matth. 24:3-12, 34; Openb. 6:1-8). De mensheid heeft deze dingen sinds het jaar 1914 op een wereldomvattende schaal in vervulling zien gaan. Te zamen met de vervulling in onze tijd van tal van andere bijbelprofetieën, betekent de vervulling van het teken dat Jezus gaf, dat we nu al meer dan éénenzestig jaar in „de laatste dagen” van dit samenstel leven (2 Tim. 3:1-5). Dit opent voor mensen in deze tijd de mogelijkheid een prachtig doel in het leven te hebben. Wat voorzei Jezus namelijk?

Als een verder kenmerk van het ’teken van het besluit’ verklaarde hij: „Dit goede nieuws van het koninkrijk zal op de gehele bewoonde aarde worden gepredikt tot een getuigenis voor alle natiën, en dan zal het einde komen” (Matth. 24:14). Meer dan 2.000.000 afzonderlijke personen in 210 landen en eilanden brengen in deze tijd dit wereldomvattende getuigeniswerk tot stand.

Maar zelfs predikers van het „goede nieuws” lopen het gevaar ’uitvallers’ te worden. Waarom? Wel, omdat zij vaak met onverschilligheid en soms zelfs met rechtstreekse tegenstand ten aanzien van hun boodschap worden geconfronteerd. Dit kan ontmoedigend werken, net als dit bij Jeremia het geval was. Hij schrijft: „Het woord van Jehovah werd mij tot een oorzaak van smaad en tot beschimping de gehele dag. En ik zei: ’Ik zal niet van hem gewagen, en ik zal niet meer in zijn naam spreken.’” — Jer. 20:8, 9.

Zouden predikers van het „goede nieuws” in deze tijd op dezelfde manier ontmoedigd kunnen raken? In zijn grote profetie over het „besluit van het samenstel van dingen” gaf Jezus zijn volgelingen al vooraf waarschuwing: „Dan zal men u overleveren aan verdrukking en u doden, en gij zult ter wille van mijn naam voor alle natiën voorwerpen van haat zijn” (Matth. 24:3, 9). Hoe moesten zij daarop reageren?

Neem het voorbeeld van Jeremia. Hij weigerde een uitvaller te worden. Hij wist dat de mensen Gods boodschap nodig hadden. „In mijn hart”, zo vervolgt Jeremia, „bleek het te zijn als een brandend vuur, opgesloten in mijn beenderen; en ik werd moe van het inhouden en kon het niet” (Jer. 20:9). Jezus spoorde zijn volgelingen tot een soortgelijke geest aan, door te zeggen: „Maar wie tot het einde heeft volhard, die zal gered worden” (Matth. 24:13). Bent u vastbesloten niet toe te laten dat onverschilligheid of tegenstand u in uw dienst voor God zal vertragen?

Ook vanuit een ander gebied kan druk komen om ermee op te houden. ’En vanwaar dan wel?’ zult u vragen. Wel, neem het geval van Demas, eens een getrouwe christen en medewerker van de apostel Paulus (Kol. 4:14; Filem. 24). Tijdens zijn tweede gevangenschap in Rome schreef Paulus echter aan Timótheüs: „Demas heeft mij verlaten.” Waarom? „Omdat hij het tegenwoordige samenstel van dingen liefhad.” — 2 Tim. 4:10.

Voor argeloze personen zijn de materiële rijkdom, de seksuele immoraliteit en andere verlokkingen van de zogenaamde „vrijheden” van deze wereld erg aantrekkelijk. Zozeer zelfs dat tegen het eind van de eerste eeuw van de gewone tijdrekening de apostel Johannes het nodig vond te schrijven: „Hebt de wereld niet lief noch de dingen in de wereld. Indien iemand de wereld liefheeft, is de liefde van de Vader niet in hem; want alles wat in de wereld is — de begeerte van het vlees en de begeerte der ogen en het opzichtige geuren met de middelen voor levensonderhoud die men heeft — spruit niet voort uit de Vader, maar uit de wereld” (1 Joh. 2:15, 16). En is voor christenen in deze tijd het gevaar om door wereldse verlokkingen hun dienst voor God te verzaken, zelfs niet groter?

Bovendien staan christenen, behalve aan die dingen, ook bloot aan druk van binnenuit, van hun eigen zondige vlees, alsook van bovenmenselijke goddeloze geestenkrachten (Rom. 7:13-23; Ef. 6:12). Belangrijk is daarom de schriftuurlijke waarschuwing: „Past op, broeders, dat er zich in niemand van u ooit een goddeloos, ongelovig hart ontwikkelt, doordat hij zich terugtrekt van de levende God.” — Hebr. 3:12.

De dringende behoefte die thans bestaat aan predikers van het „goede nieuws”, maakt het voor allen mogelijk thans een zinvol doel in het leven te hebben. Hebt u die verantwoordelijkheid op u genomen? Zo ja, wees dan geen uitvaller, maar heb dezelfde gezindheid als de bijbelschrijver die verklaarde: „Wij behoren niet tot het soort dat terugdeinst, wat tot vernietiging leidt, maar tot het soort dat geloof heeft, wat tot het in het leven behouden van de ziel leidt.” — Hebr. 10:39.

[Voetnoten]