Is „gelijkheid” de ware oplossing?
Door Ontwaakt!-correspondent in Mexico
„GELIJKHEID tussen mannen en vrouwen betekent gelijkheid wat betreft hun waardigheid en waarde als menselijke wezens, hun rechten, mogelijkheden en verantwoordelijkheden.” Zou een dergelijke „gelijkheid” een belangrijke bijdrage kunnen leveren aan het oplossen van wereldproblemen?
„Ja”, antwoordden de afgevaardigden op een unieke „Wereldconferentie” die in de zomer van 1975 gehouden werd. De hierboven geciteerde verklaring maakte deel uit van een resolutie, getiteld „Wereldactieplan”, die op deze conferentie werd aangenomen. Wat voor soort van vergadering bleek het te zijn? Zou de voorgestelde gelijkheid van mannen en vrouwen werkelijk een verbetering brengen in de wereldomstandigheden?
De bijeenkomst stond onder auspiciën van de Verenigde Naties en werd hier in Mexico City gehouden, onder de naam „Wereldconferentie ter gelegenheid van het internationale jaar van de vrouw”. Delegaties uit 120 landen, bestaande uit zowel mannen als vrouwen, kwamen hiernaartoe. Zij bespraken hoe vrouwen hadden geleden en waren achtergesteld, en droegen suggesties ter verbetering aan.
Ambitieuze doeleinden gesteld
De conferentie stelde bepaalde belangrijke doeleinden om naar te streven, vele bijzonder prijzenswaardig van opzet. Tot de resultaten die men binnen vijf jaar verwezenlijkt hoopte te zien, behoorden: Gelijke onderwijskansen voor zowel vrouwen als mannen, met name ook voor vrouwen op het platteland; vermindering van werkloosheid onder vrouwen en geen voortrekking van mannen bij sollicitaties; betere oriëntatie van vrouwen ten aanzien van gezondheidszaken; vollediger aandeel van de vrouw aan de politiek.
Krachtig poogde men op de conferentie het recht van de vrouw te onderstrepen „op werk en op gelijke betaling van werk van gelijke waarde” en op een grotere deelname aan maatschappelijke aangelegenheden. Om dit te bereiken werden mannen aangespoord zich meer in te zetten in het huishouden, wat vrouwen grotere vrijheid zou bieden zich op andere terreinen te ontplooien.
Analfabetisme onder vrouwen was een ernstig punt van bespreking op de conferentie. Volgens Dr. Carmen Llorca van de Spaanse delegatie zijn er krachtens één berekening „op het moment meer dan 700 miljoen vrouwen in de wereld analfabeet, hetgeen de grootste handicap vormt voor de bevrijding van de vrouw”.
Een andere zorg was prostitutie. Eén comité drong er bij de regeringen ’van landen waar de beoefening van prostitutie en de uitbuiting van vrouwen en jonge meisjes nog steeds bestaat’, op aan ’zich krachtig in te zetten voor de beëindiging van gedwongen prostitutie en de handel in vrouwen, beide vormen van uitbuiting, en zich niet te beperken tot maatregelen ter voorkoming maar ook te werken aan de rehabilitatie van prostituées’.
De verwachtingen in verband met deze conferentie waren hooggespannen. Veel van de aanwezige vrouwen waren bijzonder bekwaam en oprecht geïnteresseerd in de verbetering van het lot van andere vrouwen, ongeacht hun ras, nationaliteit of taal. De hoop werd tot uitdrukking gebracht dat de voornaamste problemen die vrouwen aangingen, binnen tien jaar zouden kunnen worden opgelost. Waarbij men geloofde dat dit ook de wereldproblemen in het algemeen zou verminderen.
Tot de dingen die tijdens de Conferentie tot stand kwamen, behoorde de aanvaarding van 29 resoluties die voor het merendeel aandrongen op de verbetering van het leven van de vrouw thuis, in de maatschappij en over de gehele wereld. Bepaalde aspecten van de conferentie wekten niettemin ernstige twijfels aangaande de vraag of de zo nagestreefde gelijkheid van man en vrouw de mensheid wel blijvend tot voordeel zou strekken. Waarom?
Enkele teleurstellende aspecten
Tot verdriet van velen geraakten de besprekingen op de Wereldconferentie soms in heftig politiek vaarwater. Er werd veel gedebatteerd over het Arabisch-Israëlisch conflict. Dat dit onbehagen wekte, bleek wel wanneer bepaalde spreeksters hun toespraak begonnen en leden van andere delegaties wegliepen.
Paradoxaal was bovendien de manier waarop een groep buitenstaandsters, vrouwen in behoeftige omstandigheden, die het nodig vonden buiten de vergaderzaal te demonstreren, volledig werden genegeerd. Hoewel zij iets te zeggen hadden, werd er absoluut geen aandacht aan hen geschonken, en dit op een vergadering die zich voorstandster had verklaard van gelijkheid voor alle vrouwen.
Ook enkele voorstellen lieten veel te wensen over. Er werden bijvoorbeeld verzoeken gedaan voor toelating van vrije seks, lesbische liefde, vrije verhoudingen, „één-oudergezinnen” en legalisering van abortus. Voorgesteld werd ook het oprichten van crèches voor kinderen opdat de moeders zouden kunnen werken. Kan het echter tot iets goeds leiden wanneer kinderen worden beroofd van de dagelijkse omgang met hun moeder? In plaats van problemen op te lossen, zouden zulke voorstellen de situatie alleen maar slechter maken.
„De wereld . . . zou weinig veranderen”
Het is waar dat vrouwen over de gehele wereld ernstig onder onderdrukking en discriminatie hebben geleden. Maar zou de gelijkheid die hier op de Wereldconferentie in Mexico werd voorgesteld, aan zulke onrechtvaardigheden een eind maken? Er bestaat sterke reden om daaraan te twijfelen.
Immers, zelfzucht, hebzucht, machtshonger en andere verschijnselen die als oorzaak van de betreurenswaardige wereldtoestanden kunnen worden aangewezen, vindt men evenzeer bij mannen als bij vrouwen terug. Aangezien alle mensen onvolmaakt zijn, zou enkel het verschuiven van bepaalde verantwoordelijkheden van mannen naar vrouwen geen werkelijke verbetering brengen. Dit blijkt wel uit het commentaar van een Amerikaanse vrouw die sterk betrokken is geweest bij de „vrouwenbeweging”:
„In theorie vond ik de idealen van de vrouwenbeweging prachtig, maar toch schenen ze in de praktijk niet uitvoerbaar te zijn. Zodra vrouwen macht begonnen te proeven, kwam er bijvoorbeeld een einde aan het zusterschap — een van onze dierbaarste idealen. De theorie had geen rekening gehouden met menselijke zelfzucht. Ik ben verscheidene malen getuige geweest van een bittere machtsstrijd binnen groepen van de vrouwenbeweging, waarbij vrouwen elkaar minstens even gemeen bejegenden als ik dit ooit mannen heb zien doen.”
Van duidelijk inzicht getuigde dan ook de uitspraak van de vrouw van de president van Egypte op deze Wereldconferentie in 1975: „In werkelijkheid verschilt de vrouw die aan de macht is, niet veel van de man. En de wereld zou weinig of in het geheel niet veranderen wanneer er vrouwen aan de macht zouden zijn.”
Aangezien zowel mannen als vrouwen even onvolmaakt zijn, hebben alle soorten van menselijk bestuur, ook vrouwelijke monarchieën, gefaald wat het oplossen van wereldproblemen betreft (Jer. 10:23). De enige ware oplossing is daarom gelegen in Gods regeling voor het verwijderen van menselijke onvolmaaktheid en het vervangen van menselijk bestuur door een volmaakte hemelse regering (Dan. 2:44; Jes. 33:24). Zoudt u graag meer over deze regeling van God willen weten? Jehovah’s Getuigen zullen gaarne geheel kosteloos met u de bijbel willen bestuderen, bij u thuis of op welke andere geschikte plaats maar ook, om u meer inlichtingen omtrent die werkelijk rechtvaardige regering te verschaffen.