Ramp te Darwin
Door Ontwaakt!-correspondent in Australië
DE AUSTRALISCHE stad Darwin was een betrekkelijk nieuwe stad, waarvan de bevolking snel steeg, van 8071 in 1954 tot 43.000 het vorige jaar. „Was”, want hoewel Darwin tijdens de Tweede Wereldoorlog 68 luchtaanvallen overleefde, stierf ze op 24 en 25 december 1974 een onverwachte en snelle dood. Cycloon Tracy was de schuldige.
Toen de winden van Tracy, die snelheden bereikten van 240 tot 320 kilometer per uur, eindelijk afnamen, lag 95 percent van Darwins woonhuizen in puin. Meer dan 50 doden en 30.000 daklozen liet de storm achter.
Herhaalde waarschuwingen gegeven
Hoewel cyclonen (elders wervelstormen of tyfonen genoemd) gedurende het „natte” seizoen in dit deel van Australië een gewoon verschijnsel zijn, gaan ze meestal aan Darwin voorbij. Dit, te zamen met de kerstfestiviteiten, was er waarschijnlijk de oorzaak van dat de bewoners van Darwin nauwelijks reageerden op de herhaalde waarschuwingen van het weerbureau voor het geweld van de cycloon. Er werden minstens 15 waarschuwingen gegeven, maar er waren slechts weinig personen die deze serieus namen.
Cycloon Tracy was een bijzondere cycloon. Toen de storm vlak bij de stad was, schijnt het oog ervan (de rustige kern) te zijn ingekrompen. Dit had een verheviging van de wind tot gevolg en heeft kennelijk ook tot het ontstaan van windhozen met hun karakteristieke slurfen geleid, want nadat de storm was geluwd, bleek een koelkast in een vierentwintig meter hoge watertoren te zijn geworpen. In cyclonen zelf komen dergelijke opwaartse bewegingen niet voor.
Hebt u ooit een cycloon meegemaakt? Laten we eens aandacht schenken aan het volgende ooggetuigeverslag van de ramp te Darwin.
„Veiligheid was onze enige gedachte”
„We hadden verwacht dat de storm ons om ongeveer 4 uur ’s morgens zou bereiken en dat de windsnelheden niet hoger zouden komen dan 136 kilometer per uur. Maar om elf uur ’s avonds kwamen er al windstoten voor die de regendruppels horizontaal bliezen. Heel snel bereikten deze windvlagen snelheden van 150 kilometer per uur.
Mijn vrouw en ik waren voortdurend met dweilen in de weer, die we boven de gootsteen uitknepen, om de vijf centimeter water die reeds in ons huis stond, niet te laten toenemen. Niemand kon de slaap vatten en dus kwam onze oudste dochter meehelpen.
Toen mijn vrouw na een van haar vele loopjes naar de keukengootsteen naar de zitkamer terugkeerde, hoorden we het luide geraas van brekend glas. De glasjaloezieën in het keukenraam waren de keuken ingeblazen. Als dat een paar seconden eerder was gebeurd, was mijn vrouw ernstig gewond geweest.
Van toen af aan was veiligheid onze enige gedachte. Ik waadde door het water naar de slaapkamer om mijn twee jongste dochters te halen. Ze waren alle twee verstard van schrik. Ik ging met hen terug naar de zitkamer en met ons hele gezin kropen we tussen twee grote armstoelen in, terwijl we een derde leunstoel daarbovenop plaatsten voor extra bescherming. We konden potten en pannen door de keuken horen vliegen terwijl de wind daar amok maakte. Toen bemerkte ik dat de westmuur van ons huis was verdwenen.
Plotseling was er een luid en scheurend gekraak. Het plafond kwam naar beneden. Hoe dankbaar waren wij voor de bescherming die de drie hooggerugde leunstoelen ons boden! De wind, die nu een snelheid had van wel 195 kilometer per uur, bleef rukken en trekken aan wat er van ons huis was overgebleven. We baden en praatten samen om onze geest in een juiste stemming te houden, terwijl wij ons al die tijd aan elkaar vastklemden om er zeker van te zijn dat niemand door de wind zou worden meegesleurd. De uren kropen voorbij. Het water op de vloer stond al verscheidene centimeters hoog, maar we durfden niet te gaan lopen, vanwege de glassplinters die overal verspreid lagen.
Toen werd alles rustig. Het oog van de cycloon had ons bereikt.
„Heviger dan daarvoor”
De onderbreking was enerzijds prettig, anderzijds angstaanjagend. De donkere hemel gloeide van het blauwachtige bliksemlicht. Vreemde, groteske schaduwen doemden op bij de bliksemflitsen. En ook het gebulder van de wervelende winden, die het geluid maakten van een eindeloze goederentrein, herinnerden ons eraan dat het cycloongeweld spoedig zou terugkeren. En ja hoor. . . .
Binnen enkele minuten werden we door het andere deel van de cycloon getroffen, heviger dan daarvoor. Ditmaal sloegen de winden onze hele bescherming van drie stoelen weg, zodat wij volledig bloot kwamen te staan aan de woede van de elementen. We wisten wat doornatte dekens om ons heen te trekken, maar veel mocht dat niet baten.
Nadat de wind van Tracy om ongeveer 6 uur ’s morgens was geluwd, stond ik voorzichtig op en keek rond. Was dit ons huis geweest? Ik klom over kasten, omgevallen muren en balken om bij de buitentrap te komen die naar de begane grond leidde. Onder ons huis, op straatniveau, bevonden zich een gereedschapsloods, wasserij en parkeergarage. Eén voor één hielp ik mijn gezinsleden over gebroken meubilair heen en onder latten met uitstekende spijkers door, tot ze zich allemaal veilig in de gereedschapsloods bevonden.
Toen ik daarna onbedwingbaar over mijn gehele lichaam begon te beven, kwam mijn oudste dochter met het verrassende advies: ’U moet zich gewoon ontspannen, dan beeft u niet meer.’ Zeer tot mijn verbazing bleek deze raad te werken. Maar na een paar seconden begon ik weer te beven en moest ik me opnieuw ontspannen.
Toen hoorden we de stem van een buurman, die ons in zijn huis nodigde, dat redelijk intact was gebleven. Daar kwamen we langzaam aan bij van de schrik.”
„Als Hirosjima”
Toen de door de schok nog half verdoofde bewoners van Darwin uit hun schuilplaats te voorschijn kwamen, konden zij hun ogen nauwelijks geloven. Geen verkeerslicht was overeind blijven staan. Stalen, H-vormige telefoonpalen waren als haarspelden verbogen. Automobielen waren door de harde wind soms gedeeltelijk tot op het blanke metaal „gezandstraald”. Sommige auto-eigenaars vonden hun vervoermiddel op een kilometer afstand van hun woning, terwijl die van anderen in zwembaden waren beland. Veel voertuigen waren ook tegen gebouwen en woningen gesmakt en total loss geraakt. Van het ziekenhuis kwam het dak naar beneden, net op het moment dat er vijftien bevallingen aan de gang waren. Maar alle baby’s hebben het gelukkig overleefd. Ook de gevangenis werd vernield, en ongeveer de helft van de daar aanwezige gedetineerden werd vervroegd ontslagen.
„Als men foto’s heeft gezien van Hirosjima, na de atoombom, . . . weet men ook hoe Darwin eruit ziet”, was het commentaar van de piloot die de volgende dag, de eerste hulpvlucht uitvoerde. De eerste minister verklaarde de stad tot rampgebied. Spoedig waren er vijfduizend vluchtelingen die onderdak zochten in een middelbare school gebouwd voor 1100 leerlingen.
Ook de gezondheidsgevaren werden steeds groter onder de 43.000 bewoners, die geen riolering, elektriciteit en drinkwater meer tot hun beschikking hadden. Dit probleem werd nog vergroot door het uitvallen van de koelinstallaties, aangezien de temperatuur in Darwin gewoonlijk boven de 32° Celsius ligt. In minder dan een week was het voedsel in koelcellen en supermarkten zo bedorven dat de arbeiders die het kwamen weghalen, een gasmasker moesten opzetten.
Grootscheepse evacuatie nodig
Kort na de storm liepen de vliegvelden vol. Het eerst gingen de gewonden weg die nog wel konden lopen, daarna zij die elders een ziekenhuisbehandeling konden ondergaan. Hierdoor kwam er in het ziekenhuis van Darwin ruimte vrij voor ernstige gevallen. Vervolgens gingen zwangere vrouwen weg, daarna oudere echtparen en gezinnen (alleen vrouwen en kinderen).
Binnen zes dagen waren ongeveer 22.000 personen per vliegtuig uit Darwin vervoerd. Elk vertrekkende vliegtuig was tot de laatste plaats gevuld. Eén jumbo-jet, bestemd voor 420 passagiers, vertrok met 690 vrouwen en kinderen aan boord naar Sydney. Bij terugkeer nam elk vliegtuig hulpgoederen mee. Naar schatting 6000 personen verlieten Darwin over de weg.
Jehovah’s getuigen in orde
In Darwin waren ongeveer 160 getuigen van Jehovah. Zodra dit na de storm mogelijk was, werd nagegaan hoe alle leden van de gemeente het maakten. Getuigen die de leiding hadden over een groepsbijbelstudie, kregen tot taak om alle leden van hun groepje op te zoeken. Ten slotte was men van ieders situatie op de hoogte.
Getuigen in Sydney troffen onmiddellijk regelingen voor de aankoop van hulpgoederen voor hun christelijke broeders en zusters in Darwin. Het bureau van het Wachttorengenootschap in Sydney ontving voor datzelfde doel meer dan ƒ 290.000 van mede-Getuigen uit geheel Australië.
Slechts vijf dagen na de storm werden er voor zondag, 29 december, regelingen getroffen voor het houden van een normale gemeentevergadering. Hoe opgetogen was iedereen toen er een paar minuten voordat het programma zou beginnen, twee vrachtwagens uit de 1500 kilometer daarvandaan gelegen stad Mount Isa arriveerden. Het Wachttorengenootschap had speciale toestemming gekregen om de politieblokkade te passeren die de toegang tot de stad had vergrendeld. Na de vergadering hielpen allen bij het verwijderen van de stoelen uit de zaal en daarna bij het uitpakken van de tenten, kookuitrusting, voedsel en andere hulpgoederen die met de vrachtauto’s waren aangekomen. Vervolgens reden de bezoekende broeders de stad in om te helpen bij de dakreparatie van enkele zwaar beschadigde huizen.
Reden voor ernstige overdenking
De ramp te Darwin was van diepgaande invloed op het leven van de bewoners van deze plaats. Vooral interessant was het om te zien hoe de storm mensen tot elkaar bracht die voordien al geruime tijd op gespannen voet met elkaar hadden geleefd. Een ooggetuigeverslag luidt: „Buren die elkaar al jaren niet meer hadden aangekeken, werden van de ene op de andere dag dikke vrienden. Echtparen die op het punt van scheiden stonden, werden weer verenigd.” Is het niet vreemd dat er eerst een ramp moet toeslaan voordat veel mensen jegens anderen weer een normale menselijke vriendelijkheid aan de dag gaan leggen?
Opmerkelijk is ook dat een aantal door radio- en tv-verslaggevers ondervraagde personen zeiden: „Ik had niet gedacht dat zo iets ooit zou kunnen gebeuren.” Vijftien afzonderlijke waarschuwingen hadden in de meeste gevallen kennelijk een dovemansoor gevonden. Hoe onverstandig om waarschuwingen te negeren die afkomstig zijn van een deskundige bron!
Al meer dan zestig jaar lang hebben Jehovah’s getuigen de aandacht van hun medemensen gericht op een „grote verdrukking” die in dit geslacht de gehele aarde zal treffen. Hierdoor zal het huidige samenstel van dingen worden weggevaagd en de weg worden bereid voor een paradijsachtig nieuw samenstel van vrede en rechtvaardigheid (Matth. 24:21, 34; Openb. 7:14; 21:1, 4, 5). Waarom zult u het verslag over de ramp te Darwin geen aansporing laten zijn om de waarschuwing aangaande deze ophanden zijnde vernietiging door God serieus te nemen? Dit te doen, zal u helpen haar te overleven. — Spr. 2:21, 22.