Wanneer tegenstand leidt tot verbreiding van de bijbelse waarheid
HOEWEL de vroege christenen tegenstand ondervonden en verkeerd werden voorgesteld, verhinderde dit oprecht gezinde mensen er niet van volgelingen van Jezus te worden. Zo is het ook in verband met Jehovah’s getuigen thans.
● Nadat een van Jehovah’s getuigen op het eiland Mauritius naar bed was gegaan, hoorde hij door zijn open raam de verwijderde geluidsflarden van een gesprek over een bijbels onderwerp. Hij kleedde zich aan, ging naar buiten en begaf zich in de richting van het geluid om de bron op te sporen — het kwam uit het vierde huis dat langs de weg stond. Hoewel het al laat was, klopte hij aan en . . . werd binnengenodigd.
Er ontwikkelde zich een uitgebreid gesprek met de vrouw des huizes. Diep in de nacht werd besloten het gesprek op een andere tijd voort te zetten, maar dan in aanwezigheid van haar Adventistenpredikant. Tijdens die volgende bespreking bewees de Getuige dat de Mozaïsche wet door Christus was vervuld, bovendien dat de straf die God Kaïn oplegde voor het doden van zijn broer Abel, niet bewees dat het Wetsverbond al vóór Mozes’ tijd bestond, aangezien de straf niet hetzelfde was als in de Wet werd vereist. Daarop begon de predikant woedend te schreeuwen. Joeg dit de vrouw schrik aan, zodat ze geen afspraak meer durfde te maken voor verdere gesprekken met de Getuige? In het geheel niet. Zij herinnerde haar predikant eraan ’niet gelijk Kaïn te zijn, die wegens zijn toorn was vervloekt’. Op die woorden vertrok de voorganger.
Deze vrouw werd een gedoopte getuige van Jehovah, en ook haar man en zoon gaan er nu op uit om de bijbelse waarheid met anderen te delen.
● Het was in oktober 1970 dat op Ceylon (thans Sri Lanka) een van Jehovah’s getuigen met een rooms-katholieke onderwijzer een gesprek had en een afspraak kon maken voor een bijbelstudie. In december van datzelfde jaar begon deze onderwijzer zijn collega’s en familieleden deelgenoot te maken van wat hij leerde. Enkelen van hen begonnen met hem de bijbel te bestuderen. Ook sprak hij er met zijn verloofde over, die eveneens katholiek was en, net als hij vroeger, druk werkzaam was in de politiek. Ook zij stemde in met een studie en nam snel in kennis toe.
Begin januari had de onderwijzer het roken en gokken gelaten, zich uit de kerk laten uitschrijven en was met Jehovah’s getuigen gaan deelnemen aan hun predikingswerk. Hij en zijn verloofde studeerden driemaal per week en werden in april gedoopt.
De tegenstand ontlaaide al vroeg. De plaatselijke priester maakte de Getuigen uit voor alles wat mooi en lelijk was, en gaf iedereen de aanmaning zich niet met hen in te laten. Dit wekte echter alleen maar meer belangstelling. Enkele dorpelingen wilden nu wel eens precies weten waarom de priester zo tegen Jehovah’s getuigen was.
Aangezien enkele zusters van de onderwijzer non waren, organiseerde de priester een vergadering om te trachten de onderwijzer weer ’in de kudde’ te brengen. Zo’n vijfentwintig personen waren bij de bespreking, die een kleine twee uur duurde, aanwezig. Het gemis aan bijbelkennis van de priester trad tijdens deze periode pijnlijk aan het licht.
Niettemin bleef hij op de Getuigen afgeven en waarschuwingen tegen hen uiten. Dit weerhield oprechte personen er echter niet van hun onderzoek van de bijbel voort te zetten. Tenslotte reisden iedere maal meer dan tien familieleden van de onderwijzer ongeveer twintig kilometer om de vergaderingen van Jehovah’s getuigen te bezoeken. Sommigen van hen maken nu ijverig de bijbelse waarheid aan anderen bekend.
● Op een tropisch eiland in de Grote Oceaan troffen Jehovah’s getuigen regelingen voor het houden van een grote vergadering. Het programma moest echter een dag worden uitgesteld omdat het Bureau voor religieuze zaken op aandrang van de protestantse geestelijkheid geen toestemming voor de vergadering wilde verlenen. Jehovah’s getuigen brachten de kwestie onder de aandacht van het Regionale Inlichtingenbureau. Het hoofd van dit bureau, een moslim, luisterde met aandacht toen de Getuigen hem uitlegden waarom zij de Drieëenheidsleer niet aanvaarden. Hij was verrast te vernemen dat geestelijken deze christelijke groep wilden tegenstaan.
Er werd toestemming verleend om de vergadering te houden. De protestanten moesten met hun provocaties stoppen. Dit bevel kwam niet te vroeg, want een menigte had al gedreigd alles in het hotel waar de vergadering zou worden gehouden, kort en klein te slaan. Verscheidene leden van de landelijke inlichtingendienst bezochten de vergadering en namen de lezingen op. Aan het eind van de vergadering zei het hoofd van de dienst: „De geruchten die de ronde doen dat Jehovah’s getuigen een wezenlijk gevaar vormen voor de samenleving, zijn uit de lucht gegrepen. Ik heb persoonlijk waargenomen dat hun onderwijs praktisch en logisch is en dat ze niet zo zijn als die anderen die alleen maar zingen. Het is mij niet duidelijk waarom de andere kerken hen tegenstaan.”
Deze ervaringen illustreren heel duidelijk dat geen enkele vorm van tegenstand de vooruitgang van de ware aanbidding kan tegenhouden. — Jes. 54:17.