De totale uitwerking

DE AARDE en het menselijk lichaam zijn wonderen wat samenstelling betreft. Ze kunnen heel wat klappen verdragen zonder eronderdoor te gaan; maar er is een grens.

Misschien zal geen enkele van de vele bovengemelde factoren in de onmiddellijke toekomst dodelijk zijn, maar wanneer wij de totale uitwerking beschouwen van datgene waaraan de aarde en het leven erop zijn blootgesteld, is de gang van zaken overduidelijk.

Schade aan het menselijk lichaam

Indien u een fijn afgesteld stuk machinerie had, zou het gooien van één zandkorrel erin het niet onbruikbaar maken; maar als u nu een voortdurende stroom van zand en fijn grind in die machine zou werpen? Het zou niet lang duren of ze zou kapotgaan en vastlopen.

De kankeronderzoeker Dr. W. E. Smith heeft gezegd dat het opnemen van die verschillende vergiften in het menselijk organisme „niets anders is dan het gooien van een stel moeren en bouten in de fijnst afgestelde machine die wij kennen”.

De enorme stijging van chronische ziekten is een bewijs dat mensen over de hele wereld als nooit tevoren de nadelige gevolgen van de verontreiniging ondervinden. Dr. St. Ayres, een longspecialist, zei ronduit tegen een verslaggever: „Er bestaat niet veel twijfel over dat het wonen in een verontreinigde omgeving iemand enkele jaren van zijn leven kost. . . . Terwijl wij praten en onderzoeken, wordt het probleem steeds ernstiger en veel mensen worden ziek aan emfyseem, longkanker, bronchitis en andere ziekten van de luchtwegen.”

De schade die het dierenleven van de milieuverontreiniging door de mens ondervindt, is reeds verschrikkelijk. De New York Times meldt: „Op dit moment worden meer dan 800 soorten vogels en zoogdieren met uitsterven bedreigd.” Kan het u iets schelen? Het dient wel zo te zijn, want als landdieren, vogels en vissen niet langer in een bepaald milieu kunnen leven, vormt dit een duidelijk teken dat de mens zelf er ook niet veel langer in zal kunnen leven.

Verlies van vreugde

Misschien zal iemand een geleidelijke achteruitgang van fysieke gezondheid, energie of levensvreugde niet opmerken, maar tegenwoordig klagen zoveel mensen, u misschien ook, dat zij altijd maar moe zijn, of dat zij pijn, zorgen of spanningen hebben. Het schijnt dat zij zichzelf meestentijds overal toe moeten aanzetten. Er schijnt geen vitaliteit en geen levensvreugde meer te bestaan.

Sommige autoriteiten schrijven dit rechtstreeks aan het verontreinigingsprobleem toe. Deskundigen op het gebied van luchtverontreiniging in de stad New York zeiden: „Afgezien van de dood en de meer dramatische ziekteverschijnselen kan verontreiniging buitengewone vermoeidheid, geprikkeldheid, hoofdpijn en spanning veroorzaken.” Dit blijkt beslist het geval te zijn.

Zelfs indien ons lichaam en de aarde de klappen die ze te incasseren krijgen onbegrensd zouden kunnen opvangen, zou het dan werkelijk voldoende zijn om alleen maar in leven te blijven? Hoe staat het met de algemene „kwaliteit” van het leven? Vindt u het prettig om lucht in te ademen waarvan u weet dat ze smerig is, voedsel te eten waarvan u weet dat het met chemicaliën is gebombardeerd en water te drinken dat niet helemaal zuiver is?

Vindt u het prettig om in een rokerige stad te wandelen met zijn ’betonwoestenijen’, haast, overbevolking en straatvuil? Of vindt u het aangenamer om langs een schoon strand te wandelen, in een rustig bos, of in de frisse buitenlucht en de zonneschijn van een landgebied? Het antwoord ligt voor de hand.

Ja, het totale beeld van de toenemende verontreiniging doet zeer beslist zijn invloed op de „kwaliteit” van het leven gelden. De meeste mensen genieten er gewoon niet zoveel meer van en van velen heeft de gezondheid schade geleden. Het ergste is echter dat door de verontreiniging al het leven op deze aarde gevaar loopt.

Werkelijk, dit is een bijzonder schokkend beeld. Maar hoe is het eigenlijk zover gekomen?

[Illustratie op blz. 13]

Het opnemen van verschillende vergiften in het menselijk lichaam is als het gooien van een voortdurende stroom zand in een fijn afgestelde machine