Zij verwierf Gods zienswijze over het huwelijk
ZOALS VERTELD AAN ONTWAAKT!-CORRESPONDENT IN SURINAME
ALS ik nu achterom kijk, kan ik zien dat het allemaal zo onschuldig begon. Ik was nog maar negentien jaar toen ik deze jongeman ontmoette tot wie ik mij erg aangetrokken voelde. Wij maakten samen afspraakjes en hadden heel wat onschuldig plezier. Het onschuldige van de situatie was echter al gauw verdwenen. Ik was zwanger.
Ik moet erbij zeggen dat het in mijn land volstrekt niet ongewoon is als men in een vrij huwelijk als man en vrouw samenleeft. Veel van zulke paren verkeren in de mening dat er moeilijkheden komen zodra zij hun verhouding wettigen, aangezien beide partners dan weten dat zij door de wet gedwongen zijn bij elkaar te blijven. Zij geven er daarom de voorkeur aan zonder de voordelen van het huwelijk te leven.
Bovendien vergoelijken de verschillende kerkelijke denominaties het vrije huwelijk in feite, hoewel zij het niet ronduit goedkeuren. Tal van katholieke en protestantse kerkleden leven daarom als man en vrouw in een vrij huwelijk samen. Hoewel het niet wenselijk wordt geacht deel te nemen aan het Avondmaal of ter communie te gaan, worden zij overigens als leden beschouwd die goed bij de kerk staan aangeschreven.
Terwijl ik mijn kind droeg, bleef ik, zoals de gewoonte is, bij mijn ouders thuis en mijn vriend bleef mij daar opzoeken. Toen ik zijn tweede kind droeg, kwam er echter afschuwelijk nieuws. Moeder liet mij een huwelijksaankondiging in de krant van hem met een andere vrouw zien! Tot mijn verbazing las ik dat het huwelijk de volgende week zou plaatsvinden. Ik was van mening dat er ergens een vergissing in het spel moest zijn, dus toen hij weer verscheen, vertelde ik hem wat ik had gelezen, inwendig hopend dat hij het zou ontkennen. Hij gaf echter kalm toe dat hij de advertentie had geplaatst, hoewel hij volhield dat hij niet werkelijk met die andere vrouw zou trouwen. Lichtgelovig aanvaardde ik zijn plechtige verklaring dat hij alleen van mij hield. Binnen een week was hij tot mijn bittere teleurstelling met de andere vrouw getrouwd!
Mijn ouders namen het op zich, voor mij en mijn kinderen te zorgen, als ik deze man zou verlaten en niets meer met hem te maken zou hebben. Ik stemde hierin toe, maar twee dagen na zijn huwelijk stond hij weer voor mijn deur en smeekte mij bij hem terug te keren. Hij beweerde dat hij de andere vrouw alleen maar had getrouwd omdat haar ouders hem toen zij zwanger werd onder druk hadden gezet. Hoewel ik wist dat dit geen manier van leven was, ging ik voor zijn smekingen en beloften door de knieën, verliet mijn ouders en trok in het huis dat hij voor mij had gehuurd.
Ik was nu wat in Suriname een buitenvrouw wordt genoemd, geworden. Het is een situatie die hier heel normaal is. De mannen betogen zelfs dat het schriftuurlijk is, aangezien Abraham en andere patriarchen ook bijvrouwen hadden. Zij zullen verklaren dat monogamie voor een vrouw wel natuurlijk is maar niet voor een man. In deze periode van mijn leven verkeerde ik volkomen in duisternis ten aanzien van Gods zienswijze over het huwelijk.
Vijf jaar lang bleef hij genegenheid voor mij tonen terwijl wij onder deze omstandigheden leefden. Plotseling veranderde zijn houding echter. Hij werd onverdraaglijk in zijn manieren. Vaak sloeg hij mij zonder enige reden, en eens, terwijl ik zwanger was van zijn vierde kind, duwde hij mij van een trap af. Ik kan mij herinneren vaak tot God te hebben gebeden of hij mij uit deze verschrikkelijke en betreurenswaardige toestand wilde helpen.
Herhaaldelijk dreigde ik hem te verlaten en driemaal verzamelde ik voldoende kracht en moed om dit te doen. Ik werd echter telkens weer zwak en ging terug, want het schijnt dat ik verschrikkelijk bang was dat mij en mijn kinderen iets afschuwelijks zou overkomen als ik niet terugging. Wij hadden voortdurend ruzie over hetzelfde probleem — onze levenswijze. Ik bleef volhouden dat dit zo geen leven was en de kinderen zo geen goede opvoeding kregen. Het gevolg hiervan was nog meer slaag en tijdelijke scheidingen.
Hulp te rechter tijd
Toen kwam er op een dag een dame bij mij aan huis. Zij bleek een van Jehovah’s getuigen te zijn. Ik stemde erin toe dat zij elke week bijbelstudie met mij kwam houden. In diezelfde tijd hadden mijn kennissen mij echter overgehaald mij voor hulp met mijn problemen tot een spiritist te wenden. De spiritist gaf mij een poederachtige substantie die ik stiekem in het eten en drinken van mijn „man” moest doen. Dat werd geacht alle moeilijkheden op te lossen en mijn partners genegenheid voor mij te doen terugkeren. Het bracht echter geen verbetering. De toestand werd in feite steeds erger.
Na een van de wekelijkse bijbelstudies begon ik mijn Getuige-vriendin omtrent mijn omstandigheden in vertrouwen te nemen, zonder te zeggen dat ik mijn toevlucht tot het spiritisme had genomen. Zij moedigde mij vriendelijk maar krachtig aan mijn studie van de bijbel voort te zetten en stelde mij de hoop in het vooruitzicht dat schijnbaar onoverkomelijke problemen mettertijd zouden verdwijnen. Ten slotte vertelde ik haar eerlijk de waarheid over mijn echtelijke toestand. Na dit gesprek kwamen wij aan een passage in het kleine bijbelse studiehulpmiddel, Een leven leiden van hoop op een rechtvaardige nieuwe wereld, waardoor mijn hele denkpatroon veranderde.
Hier volgt de aanhaling uit die brochure die mijn aandacht trok: „Een christen zou daarom voor bescherming of voor genezing nooit zijn toevlucht nemen tot demonisme of toverij. Een christen die zich heeft opgedragen, heeft van God het bevel ontvangen in Hem geloof te stellen.” Tevens werd verwezen naar het bijbelgedeelte in Efeziërs 6:14-18. Er stond ook een illustratie bij van een christelijke vrouw met een kind op haar rug gebonden, die met een afwerend gebaar te kennen gaf dat zij de hulp van een medicijnman met al zijn tovermiddelen niet wenste.
Later bespraken wij uit dezelfde publikatie een belangrijk gedeelte dat over „Een eerbaar gedrag in het huwelijk” ging. Tijdens de bespreking kwam ik te weten dat mannen zich thans niet op Abraham en andere patriarchen kunnen beroepen als voorbeelden voor het hebben van betrekkingen met meer dan één vrouw. Na de komst van Christus werd de polygamie die door de Hebreeën werd beoefend niet meer getolereerd. Christelijke mannen moesten „de man van één vrouw” zijn en ’iedere vrouw moest haar eigen man hebben’ (1 Tim. 3:2, 12; 1 Kor. 7:2). Wat een openbaring was dit!
En hier volgt de paragraaf in de brochure die werkelijk een uitdaging voor mij vormde: „Wanneer uw gezinsleven, wegens de een of andere gewoonte of om een andere reden, niet aan deze bijbelse maatstaven voldoet, vormt het vernemen van deze voortreffelijke, op de bijbel gebaseerde raad stellig een uitdaging voor u. Zult u de noodzakelijke verandering aanbrengen? Indien u dit doet, zult u stellig door Jehovah, Degene die het huwelijk heeft ingesteld en die aan alle gehoorzame gezinnen der mensheid eeuwig leven in een nieuwe wereld zal schenken, rijkelijk gezegend worden.”
De juiste beslissing genomen
Ik moest dus een beslissing nemen. Ik moest mijn leven in overeenstemming brengen met Gods zienswijze over het huwelijk (Hebr. 13:4). Ik moest deze man, die wettig met iemand anders is getrouwd, verlaten. Hoe kon ik echter de moed vinden? Ik was doodsbang voor hem. Hij had gedreigd mij te vermoorden als ik hem ooit weer zou verlaten. Hij dreigde zelfs de Getuige die de bijbel met mij bestudeerde kwaad te zullen doen.
De vriendelijke dame van Jehovah’s getuigen bleef mij kracht geven met de verzekering dat Jehovah belooft degenen te helpen die zijn rechtvaardige beginselen in hun leven trachten toe te passen (Ps. 34:7). Zij spoorde mij aan tot Jehovah te bidden mij te willen helpen. Ik stelde haar raad op prijs en deed zoals zij zei, maar de situatie zag er nog altijd donker uit. Toen herinnerde ik mij op een dag plotseling dat ik nog wat van dat poeder had dat de spiritist mij had gegeven. Ik gooide het meteen weg.
Nu gingen de dingen veranderen. Ik had mijn besluit genomen. Bij onze eerstvolgende studie vertelde ik de dame van Jehovah’s getuigen: „Ik weet dat ik, om mijn leven in overeenstemming te brengen met hetgeen God verwacht, deze man moet verlaten. Ik ben vastbesloten dit te doen. Zou u mij willen helpen een huisje voor mijzelf en mijn zes kinderen te vinden?” Zij verzekerde mij dat zij alles zou doen wat zij kon.
Weldra kwam er een huis vrij. Midden onder het inpakken van onze kleren kwam mijn „man” thuis. Hij kon niet geloven dat ik werkelijk van hem vandaan ging. Toen hij zag hoe vast mijn besluit stond, begon hij veel beloften in verband met een beter leven samen te doen. Mijn besluit bleef vaststaan. Dit kon alleen omdat Jehovah mij hielp. Mijn „man” stond erop het huis te mogen zien dat ik had gehuurd, want hij geloofde niet dat ik er werkelijk een had.
Diezelfde avond al kwam hij naar mijn nieuwe huis en smeekte mij bij hem terug te komen. Toen ik weigerde, begon hij mij te slaan. Ditmaal weigerde ik mij te laten intimideren. Jehovah schonk mij werkelijk kracht, en wegens de rustverstoring die het slaan veroorzaakte, zette mijn huisbaas mijn gewezen partner met geweld buiten de deur en verbood hem ooit weer op het erf te komen. Ondertussen bleef ik tot Jehovah bidden of hij mij toch wilde helpen vast bij mijn besluit te blijven. Hij heeft mij nooit in de steek gelaten.
Blijde gevolgen
Wat een opluchting, eindelijk in overeenstemming met Jehovah’s vereisten te leven! Wat waren mijn kinderen gelukkig en dankbaar dat ik dit besluit had genomen! De voortdurende ruzies en het slaan hadden een slechte invloed op hun leven gehad. Nu waren zij van een innerlijke tevredenheid en blijdschap vervuld die ik als moeder heel goed kon waarnemen.
Er waren natuurlijk problemen. Nu moest ik in het levensonderhoud van mijn gezin voorzien. Gelukkig kon ik werk krijgen tussen acht uur ’s morgens en twee uur ’s middags. Dit betekende dat ik bij mijn kinderen kon zijn als zij uit school thuiskwamen. Wij bezochten samen de bijbelvergaderingen van Jehovah’s getuigen en waren zo werkelijk als een gezin in onze aanbidding van Jehovah verenigd.
Nu en dan ontmoette ik mijn vroegere „man” als ik naar mijn werk ging of ging winkelen. Als hij met mij begon te praten, bad ik in stilte tot Jehovah om kracht en probeerde ik hem altijd getuigenis te geven omtrent Gods zienswijze over het huwelijk of andere bijbelse beginselen volgens welke wij moeten leven.
Als ik weer terugdenk aan die dag waarop ik voor het eerst Gods zienswijze over het huwelijk begon te leren kennen, besef ik dat ik hierdoor van aangezicht tot aangezicht tegenover de grootste uitdaging in mijn leven tot dusver kwam te staan. Ik herinner mij nog altijd wat een moeilijke beslissing dat was — een beslissing waarbij zulke drastische veranderingen betrokken waren. Ik moet thans echter bekennen dat het huidige geluk waarin ikzelf en mijn kinderen ons verheugen ver opweegt tegen de moeilijkheden waar wij doorheen zijn gekomen.
Jehovah is een bron van kracht geweest en alleen door hem heb ik de geestkracht kunnen krijgen die nodig was om de juiste beslissing te nemen en mij er krachtig aan te houden. Wat ben ik dankbaar dat Jehovah in deze ,laatste dagen” zijn dienstknechten heeft verschaft om mensen zoals mij te helpen hun levenspatroon te veranderen en in overeenstemming te brengen met zijn juiste zienswijze over het huwelijk!