Een moeder toont eerbied voor het leven
IN HET begin van 1970 begon mevrouw B——— in de stad New York aan inwendige bloedingen te lijden. Toen deze hardnekkig aanhielden, besloot zij een dokter te raadplegen.
Op 29 januari werd zij door een arts in de Bronx van wie zij had gehoord dat hij zeer goed bekendstond, onderzocht. Hij zei dat mevrouw B——— zwanger was, hoewel zij zorgvuldig gebruik had gemaakt van pillen ter voorkoming van zwangerschap. Hij zei echter dat er geen tekenen van leven waren en dat hij betwijfelde of de vrucht wel leefde. Hij meende dat de vaginale bloeding afkomstig was van gezwellen bij nieren en baarmoeder.
Diezelfde dag werd zij voor onderzoek naar een kliniek in Manhattan gestuurd. De daaropvolgende donderdag, 5 februari, werden de resultaten van dit onderzoek bekendgemaakt. Er werd door aangetoond dat mevrouw B——— in verwachting was. De dokter was echter nog steeds van mening dat de vrucht niet leefde.
Abortus aanbevolen
Aangezien de dokter geen hoop had dat er een normale geboorte zou plaatsvinden, beval hij abortus aan. Hij stelde een „D en C” voor, ofte wel dilatatie en curettage. Bij deze behandeling wordt het embryo of de foetus van de baarmoederwand geschraapt. De dokter legde uit dat, tenzij deze ingreep werd gedaan, de infectie van het dode kind uiteindelijk haar leven in gevaar zou brengen.
Mevrouw B——— verklaarde dat zij, zolang er maar enige mogelijkheid bestond dat hetgeen zij bij zich droeg leefde, niet met een abortus kon instemmen, aangezien dit tegen Gods wet zou zijn. Als een van Jehovah’s getuigen wist zij dat het opwekken van een abortus moord is in Gods ogen (Ex. 21:22, 23; 1 Joh. 3:15; Openb. 22:15). Eerbied voor de wijze waarop God het leven beziet, kwam bij haar op de eerste plaats.
Hierop riep de dokter haar moeder, die buiten wachtte, en deelde haar de door hem aanbevolen therapie eveneens mee. Opnieuw weigerde mevrouw B——— echter, en de dokter wees elke verantwoordelijkheid voor eventuele gevolgen van de hand.
Na nog twee bezoeken in februari was hij nog steeds dezelfde mening toegedaan, hoewel de proeven nog steeds een positieve reactie te zien gaven, waardoor werd aangetoond dat de zwangerschap voortduurde.
Wederom abortus aanbevolen
In maart werd mevrouw B——— naar een andere arts in New York verwezen. Na zijn eerste onderzoek zei hij dat het erop leek dat de baby niet leefde. Ook hij beval abortus aan, maar hij zei dat het nu te laat was voor een „D en C”, aangezien dat gewoonlijk in het begin van de zwangerschap wordt gedaan.
In dit zwangerschapsstadium vindt abortus weer op andere manieren plaats. Eén manier gelijkt op de keizersnede; operatief wordt daarbij de baarmoeder geopend om de foetus te verwijderen. Ook is een abortus mogelijk door een zoutoplossing door de buik heen te injecteren, waardoor de foetus wordt gedood en er barensweeën worden opgewekt.
Deze tweede dokter beweerde dat het slechts een kwestie van tijd zou zijn dat zij op de natuurlijke wijze toch wel zou aborteren. Vroeg of laat, zo meende hij, zou het lichaam de foetus uitdrijven, aangezien hij geloofde dat deze levenloos was.
Een andere diagnose
In de loop van deze tijd vond er iets plaats dat eveneens van belang was. Op een dag werd mevrouw B———, als gevolg van haar verzwakte toestand en het vele bloedverlies, onwel en viel zij bewusteloos neer.
Haar zuster bracht haar in allerijl naar een ziekenhuis op Long Island. Daar werden röntgenfoto’s genomen, en het rapport vermeldde dat zij helemaal geen baby verwachtte.
De zuster van mevrouw B——— echter, een gediplomeerd verpleegster, vroeg de röntgenfoto’s te zien. Zij informeerde naar de betekenis van de grote donkere vlek ter hoogte van haar baarmoeder. Zij kreeg te horen dat dit slechts de „ontlasting” was en dat zij last had van constipatie.
Toen haar zuster echter vroeg waarom mevrouw B——— zo’n vooruitstekende buik had als er van zwangerschap geen sprake was, kreeg zij te horen dat mevrouw B——— alleen maar een „bierbuik” had. Toch had mevrouw B——— tijdens haar zwangerschap geen bier of andere alcoholische dranken van welke soort maar ook gedronken.
Zoals later bleek, had de diagnose niet foutiever kunnen zijn.
Tekenen van leven
In mei begon de tweede dokter toe te geven dat er mogelijk enige tekenen van leven waren. Hij zei dat mevrouw B——— de foetus nu zo lang bij zich droeg dat er kans op een geboorte was. Aangezien hij echter niet langer bij bevallingen assisteerde, droeg hij haar geval aan een andere dokter in de Bronx over.
Deze dokter onderzocht mevrouw B——— en gaf haar de eerste positieve verzekering dat de baby inderdaad leefde. Hij begon voorbereidingen te treffen voor haar bevalling in het Jewish Memorial Hospital Manhattan.
Tijdens een kort verblijf in dit ziekenhuis wegens valse weeën op 4 september, werden er röntgenfoto’s genomen. Mevrouw B——— kreeg te horen dat er aanwijzingen waren dat de baby te klein zou zijn. Ook werd er gesproken over de mogelijkheid van een misvormd of abnormaal kind. Tevoren was dit ook al door andere artsen vermeld.
Er werd niet van de valse weeën gebruik gemaakt om een bevalling op te wekken, daar men van mening was dat het kind de tijd diende te krijgen om zich op natuurlijke wijze te ontwikkelen. De dokter zei echter dat zij, als zij tegen het eind van september nog niet bevallen was, met de keizersnede zou worden geholpen. Tegen die tijd zou de baby verscheidene weken over tijd zijn.
Een jongetje
Op 19 september 1970 ging mevrouw B——— weer naar het ziekenhuis, deze maal om op de normale manier het leven te schenken aan een stevige, volkomen normale baby, een jongetje van zes pond en anderhalf ons! De keizersnede bleek niet nodig. Nu hebben de heer en mevrouw B——— behalve drie meisjes ook een jongetje in hun gezin.
Na de geboorte van haar baby stemde mevrouw B——— erin toe te blijven en nog een operatie te ondergaan ter verwijdering van de gezwellen. Verpleegsters drongen er echter bij haar op aan, bloedtransfusie te nemen. Zij waren van mening dat zij ’haar leven in gevaar zou brengen’ als zij weigerde. Toen zij inderdaad weigerde omdat bloedtransfusie tegen Gods wet is, zeiden zij dat wat zij deed „afschuwelijk” was. Toch hielpen enkelen van deze zelfde verpleegsters andere vrouwen een abortus te krijgen. Mevrouw B——— wees hen erop hoe inconsequent zij waren om er bij haar op aan te dringen ’haar leven te redden’ en vervolgens andere levens te helpen vernietigen. — Hand. 15:20, 29.
Mevrouw B——— redeneerde dat het maar het beste was weer naar huis te gaan en onder toezicht en medische verzorging van haar arts er de tijd voor te nemen haar krachten en haar bloed op te bouwen. Op deze manier zou zij later in een betere conditie voor de operatie zijn.
Heel deze ervaring toont aan hoe verstandig het is de wetten van God te gehoorzamen en niet in paniek te raken en voorbarig en vroegtijdig te handelen. De eerste twee artsen gaven hun advies ongetwijfeld in alle oprechtheid, maar zij deden aanbevelingen die een leven zouden hebben gekost. Door Gods wetten op de eerste plaats te stellen, werd een leven behouden. Ziehier het resultaat als men ’God als regeerder meer gehoorzaamt dan mensen’. — Hand. 5:29.