Hoe een ei wordt gemaakt

HEBT u er ooit wel eens aandacht aan geschonken hoe een ei wordt gemaakt? Het is niet alleen een tamelijk ingewikkeld doch ook ordelijk, ja, fascinerend proces. De ontwikkeling van een ei vindt plaats in de eierstok en eileider. Kippen hebben slechts één eierstok, aan de linkerkant. Bepaalde wilde vogels hebben evenwel twee eierstokken en eileiders. De eierstok bij een kip zou men kunnen vergelijken met een tros druiven, met de vele eieren in verschillende ontwikkelingsstadiums. Het grootste aantal eieren dat men ooit in één kip heeft aangetroffen, was 3065, en het grootste aantal eieren dat, voor zover door mensen is waargenomen, door één kip in haar leven is gelegd, is, naar men beweert, 1515 in acht jaar tijd.

Het eiproduktieproces van een kip neemt ongeveer vierentwintig uur in beslag. Nog geen uur nadat een kip een ei heeft gelegd, bereikt een nieuwe dooier zijn volle omvang, op welk moment hij uit zes lagen bestaat. Bij wilde vogels is de zesde laag afhankelijk van de aanwezigheid van een mannetjesvogel. Als er geen mannetje in de buurt is, kan het wijfje haar ei niet voortbrengen. Tamme vogels kunnen echter eieren blijven leggen zonder ooit een haan te zien.

Kan er soms enige bedoeling in schuilen? Inderdaad. Het doel dat bij wild gevogelte met eieren-leggen wordt gediend, is de reproduktie van de soort, en daarom is voor de paring de aanwezigheid van het mannetje nodig. Kippen leggen echter ook eieren voor menselijke consumptie, en voor dit doel is een mannetjesvogel niet nodig.

Als de dooier eenmaal geheel gevormd of rijp is, laat hij los van de eierstok en komt hij in de eileider, die uit verscheidene gedeelten bestaat. In het eerste gedeelte, het infundibulum, vindt na de paring de bevruchting van het ei plaats. In dit gedeelte verblijft het ei slechts enkele minuten; daarop gaat het naar de volgende afdeling, het magnum. Terwijl het ei door dit gedeelte gaat, wordt het eiwit eraan toegevoegd, laag na laag tot vier lagen in totaal. Dit hele proces neemt ongeveer vier uur in beslag. Tegen die tijd heeft het ei ook het volgende gedeelte, de isthmus, bereikt, waar twee vliezen, een binnenste en een buitenste, eraan worden toegevoegd om de eiwitlagen te bedekken.

Deze laatste twee vliezen worden in ongeveer een uur en tien minuten voltooid; vervolgens bereikt het ei de uterus of schaalklier, waar het ongeveer negentien uur lang vertoeft. Toen het buitenste en het binnenste vlies er eerst aan werden toegevoegd, sloten ze mooi om het ei heen, maar weldra worden ze slapper en daarom wordt er in de uterus de eerste vijf uur aan besteed om de vliezen met water en mineralen op te vullen, een proces dat het „rondmaken” van het ei wordt genoemd. Nu worden er gedurende de volgende veertien uur verscheidene lagen eischaal aan toegevoegd. Daarna wordt het ei van een „huidje” voorzien waaraan het zijn karakteristieke kleur te danken heeft. Het ei begeeft zich vervolgens naar de vagina en wordt dan door de kip uitgedreven.

Terecht vraagt u zich nu wellicht af: Wie heeft de kip onderricht gegeven over de wijze waarop een ei gemaakt moet worden? Hoe weet ze hoe lang het ei in elk gedeelte moet blijven?

De produktie van een eischaal vormt voor een kip bepaald een uitdaging. Het bloed van een leghen bevat op een willekeurig tijdstip slechts 25 milligram calcium (niet-leggende kippen en hanen hebben hiervan maar een derde gedeelte), maar toch gebruikt de kip tijdens het produceren van de eischaal 125 milligram per uur. Waar haalt ze dan deze extra hoeveelheid calcium vandaan? De oorspronkelijke bron is vanzelfsprekend het voedsel dat ze eet, en hieraan onttrekt de kip via haar ingewanden het calcium, maar toch is ze niet in staat hieruit calcium op te nemen met de snelheid die nodig is om aan haar behoeften te voldoen.

Wat doet ze dus? Ze onttrekt het aan de calciumreserves die zich in de ’mergbeenderen’ binnen de holten van de meeste van haar gewone beenderen bevinden. Deze secundaire beenderen treft men niet aan in de mannetjesexemplaren, noch in kippen die te jong of te oud zijn om eieren te leggen. Dit systeem werkt zo doeltreffend dat een hen op één dag wel tien percent van de totale voorraad calcium in haar beenderen kan mobiliseren als haar dieet erg arm aan calcium is. Als haar dieet echter kalkarm blijft, kan ze dit niet volhouden en compenseert ze dit eerst door eieren met een dunnere schaal te leggen. Als er een ernstig tekort aan calcium blijft bestaan, houdt de kip geheel op met leggen in plaats van eieren zonder schaal te leggen. Wie heeft haar geleerd hoe ze extra beenderen moet laten groeien om voldoende kalk voor eischalen te hebben?

De wijze waarop een kippeëi gemaakt wordt, is inderdaad interessant. Duidelijk spreekt er wijsheid en doelmatigheid uit. Evenals door zovele andere scheppingswonderen wordt er ook hierdoor weer getuigenis van afgelegd dat er inderdaad een alwijze en almachtige Schepper is, die door de bijbel als Jehovah God wordt geïdentificeerd.