Hippies die zeggen hoe het in werkelijkheid is

HEBBEN de hippies het antwoord gevonden? Is hun levenswijze de weg tot geluk gebleken? Gaan zij werkelijk liefdevol en opbouwend met elkaar om? Wat oogsten zij uit het leven dat zij hebben gezaaid?

U zult het interessant vinden te vernemen wat mensen hebben te zeggen die zelf een hippie zijn geweest. Zij kunnen zeggen hoe het in werkelijkheid is. Natuurlijk hebben niet allen dezelfde ondervindingen opgedaan. Het volgende is echter tamelijk representatief voor wat velen zeiden.

Het antwoord gevonden?

Een jonge vrouw in de Verenigde Staten kwam met hetzelfde idealisme in de beweging als anderen. Zij wilde een antwoord. Hier volgt haar ervaring zoals zij deze aan het tijdschrift Ontwaakt! vertelde:

„Wat wij in het begin eigenlijk allemaal deden, was een antwoord proberen te vinden op de ontstellende problemen van het leven. Al zoekende raakte ik verwikkeld in drugs en sexaanbidding. Later raakte ik zelfs nog meer in occultisme, mystiek en demonisme verwikkeld.

Ondanks dit alles echter had niets enige zin. Door mijn zogenaamde ’goeroe’ raakte ik nog meer in het mystieke en occulte en het gebruik van drugs verwikkeld. Ik bemerkte echter dat alles nog moeilijker te aanvaarden werd. Ik kreeg zo’n diepe depressie dat ik mij meer dan eens moest bedwingen om niet van een brug af te springen.

Veel van mijn vrienden waren nu aan heroïne verslaafd en waren alcoholisten. Eén spoot zich met een vuile naald in en er trad gangreen op met bloedvergiftiging. Hij ging bijna dood. Een andere nam ten slotte een pistool en schoot zich dood. Hij kon er niet meer tegenop, vooral niet tegen de spiritistische krachten die ons bewerkten.

Dit schudde mij werkelijk wakker. Ik voelde dat ik dit leven niet meer kon aanvaarden, aangezien het beslist niet het antwoord gaf waarnaar ik zocht. Ik had genoeg van die zogenaamde ’heilige mannen’.”

Neen, ze vond het antwoord niet waarnaar zij zocht en evenmin heeft het hippie-zijn voor haar tot een beter leven geleid. Het bracht haar noch geluk, noch hoop voor de toekomst.

Materialisme, huichelarij

Een jongeman uit Californië die jarenlang een hippie was geweest, zocht ook naar het antwoord en een betere levenswijze. Hij had ’schoon genoeg’ van het materialisme en de huichelarij van de samenleving. Hij zei:

„Natuurlijk heb ik drugs gebruikt — elk middel dat op de markt was. Ik liet mijn haar tot halverwege mijn rug groeien, ik droeg gouden oorringen, een baard — de hele santekraam.

Anderen lieten zich heel weinig aan jonge mensen gelegen liggen. De jeugd van vandaag is dit stelsel zat, daarom gebruiken zij drugs — het is een vlucht. Zij zien de mensen om zich heen de aarde en het water verknoeien door ze te verontreinigen zonder dat het hun wat kan schelen. Zij kunnen de huichelachtigheid van de wereld van vandaag eenvoudig niet verdragen.”

Maar wat heeft hij, na meer dan vijf jaar een hippie te zijn geweest, in hun gelederen opgemerkt? Hij verklaart:

„De hippie is net zo huichelachtig als degenen die hij bekritiseert. Het materialisme is in de hippiebeweging net zo erg als ergens anders. De hippie spreekt over liefde, maar hij bedoelt of beoefent die niet in de bijbelse betekenis. Het is grotendeels sex — sexaanbidding in feite. Zij gaven eigenlijk om niets anders.”

Een woordenboek definieert materialisme als „de leer dat eigenbelang de belangrijkste levenswet is en behoort te zijn”. Het is dus materialistisch, of zelfzuchtig, in de eerste plaats aan zijn eigen verlangens te denken.

Denken hippies in de eerste plaats aan hun eigen verlangen? Welnu, trekken zij zich soms iets aan van verantwoordelijkheden jegens ouders en anderen, en houden zij rekening met de uitwerking die dit heeft? Breken zij niet vaak op zelfzuchtige wijze het hart van hun ouders die, met al hun fouten, meestal hard hebben gewerkt om hun kinderen groot te brengen? Geven de hippies zich niet zelfzuchtig over aan de bevrediging van elke ’hartstochtsgril’? En nergens treedt deze zelfzucht duidelijker aan het licht dan in hun verlangen naar drugs.

Drugs — en dan?

Voor veel hippies is het een voortdurend probleem om aan genoeg drugs te komen. Drugs zijn duur. Er is geld voor nodig om ze te kopen.

Om aan drugs te komen, nemen sommige hippies hun toevlucht tot bedelen. Anderen geven toe dat zij stelen om aan het geld te komen. Sommigen hebben de vrouwen met wie zij leven ertoe overgehaald prostitutie te bedrijven om geld te verdienen. Wat is de bezeten drang om aan drugs te komen anders dan je reinste materialisme?

Marihuana-roken is nog maar de eerste stap. Dit leidt heel vaak tot het gebruik van zwaardere drugs. Waarop loopt dit uit? Het vinden van het antwoord? Verheffing? Geluk? Een betere levenswijze? Een schrijver die deed alsof hij een hippie was en die bij hen woonde, schreef over zijn ervaring in het tijdschrift Look. Het is hetzelfde als wat veel hippies en ex-hippies toegeven dat de waarheid is. Hij verklaarde over de plaats waar hij woonde:

„Het huis van Rick en Kathy was een vieze, met rommel en afval bezaaide, roezige ’drug-vesting’, die heel wat minder smakelijk en hygiënisch was dan de riolen waarin mensen ooit trachtten te leven. Toen wij in de gang kwamen lag daar minstens een half dozijn hippies in verschillende stadiums van drug-verdoving, en in de donkere slaapkamers zaten mannen en vrouwen met lege gezichten verdoofd op de grond, terwijl radio’s op volle geluidssterkte rockmuziek uitgilden en honderden vliegen hun weg zochten door een dikke walm van zoetige marihuanarook.

[Eén hippie] was zo high toen hij kwam dat hij met een jankerige, bange falsetstem sprak — maar toch was, wat hij ook gebruikt had, nog altijd niet genoeg. Omstreeks vijf uur ’s morgens werd ik even wakker en zag hem . . . suikerwater in de aderen van zijn hals spuiten, aangezien hij geen echte drugs meer had en er ook geen plaatsen meer waren om de naald in te steken. Telkens als hij zich inspoot, kreunde hij: ’Ooooo, ooooo, dit is het einde . . . dit is het einde’, en ging ’van de kaart’ door, met zijn armen en benen slaand en krassend als een uil, over de grond te rollen.”

De hippies leveren terecht kritiek op degenen in de samenleving die geld tot hun god maken en materialistische dingen najagen. Het krankzinnige najagen van drugs door vele hippies is echter minstens even materialistisch. En de gevolgen?

Een arts in het Algemene Ziekenhuis van San Francisco schatte dat er wekelijks vijftien tot twintig patiënten in het ziekenhuis werden opgenomen die door het gebruik van drugs in de war waren. Hij zei: „Er komen hier gebruikers met een tekort aan slaap, ondervoed en vaak met naaldziekten. . . . Tal van gebruikers krijgen ademhalingsstoornissen ten gevolge van ondervoeding.” Een Californische procureur-generaal onthulde: „Iedere 60 uur komt iemand in de Haight-Ashburywijk tragisch aan zijn einde ten gevolge van drugs.”

Zelfs zij die aan de onmiddellijke tragische gevolgen ontkomen, moeten toch de mogelijke langdurige gevolgen van het gebruik van drugs onder de ogen zien. Een van deze gevolgen van LSD is beschreven als „chromosoomafbraak” in de lichaamscellen. Dit kan gebeuren, zo wordt gezegd, „na het slechts één of twee maal te hebben gebruikt. . . . Proeven tonen aan dat de gebruikers ervan als gevolg van een dergelijke afbraak abnormale en achterlijke kinderen kunnen krijgen.”

Naastenliefde?

Liefde voor de medemens wordt in de hippiefilosofie hoog aangeslagen. Wat gebeurt er echter in de eigenlijke praktijk? Is het werkelijk liefde als iemand een ander drugs verschaft, zoals de hippies voor elkaar doen? Van hoevelen is de geest gebroken en gestoord door drugs? Hoeveel lichamen zijn er verwoest en uitgeput? Methedrine, LSD, peyote, heroïne en andere drugs worden door hippies gepousseerd, maar zij keren zich hulpeloos, of omdat het hun niet kan schelen, af als een medehippie door het gebruik ervan zijn verstand begint te verliezen.

En wat voor soort van „liefde” is „vrije sex”? Een meisje van zestien jaar verklaarde dat zij het niet erg vond zich aan verschillende mannen te geven, zeggende: „Het is heel normaal.” Maar wat zijn de bijprodukten van dit losbandige leven? Behalve de jaloezie, bitterheid en haat die onder henzelf wordt gewekt, komt er ook een rampspoedige verbreiding van venerische ziekten uit voort. Er zwalken gewetenloze, zelfzuchtige figuren onder de hippies rond, op zoek naar „vrije sex”. Zij laten een spoor van geïnfecteerde personen achter.

Eén hippie gaf wel van een volslagen gebrek aan kennis van de werkelijke gevaren van venerische ziekten blijk toen zij een verslaggever de volgende naïeve mededeling deed: „Het gebeurt. Dat is het risico dat je met vrije liefde loopt. Dan ga je dus naar een kliniek om er vanaf te komen.” Velen komen nu, tot hun verdriet, tot de ontdekking dat een blijvende genezing niet zo eenvoudig is.

De Amerikaanse ambassadeur in Afghanistan zei over de hippies in Kaboel: „Zij vernietigen zichzelf in Afghanistan. Er is zelfmoord, afschuwelijke hygiëne en ziekte. Zij wonen in krotten.” Klinkt dit alles als het produkt van echte naastenliefde?

Hoe het in werkelijkheid is

Misschien worden sommige mensen, in hun oprechte zoeken naar geluk, naar het antwoord op de problemen van het leven en naar vrijheid, tot de hippiebeweging getrokken. De feiten bewijzen echter dat hetgeen zij vinden heel wat anders is. Hun zoeken heeft tot veel ongelukkige toestanden, geen antwoorden en zelfs slavernij en verslaving — aan drugs, iemands eigen hartstochten, alsook aan de hippie-’establishment’ — geleid.

Een verslaggever in Haight-Ashbury zei: „Sommige hippies lopen afgetobder, bezorgder en minder blij rond dan de effectenmakelaars op Montgomery Street die zij beweren te verachten.” Een ander zei: „De Haight-Ashbury, eens een citadel van liefde, . . . is nu een spookstad, een stad van angst, verkrachting, moord, aanranding en beroving.”

Zo zei één verslaggever, om aan te tonen hoe het in werkelijkheid met de hippies gesteld is: „Maar weinigen vonden waarvoor zij kwamen . . . de meesten vonden in plaats daarvan een verloren paradijs, vol drugs en vuil en kreten van ellende.”

Niemand kan het mensen kwalijk nemen dat zij een beter samenstel van dingen willen, daar dit samenstel in een afschuwelijke toestand verkeert. Is echter een levenswijze die de dingen niet beter, maar vaak slechter maakt, het antwoord? Uit de ervaringen van degenen die een hippie zijn geweest en die zeggen hoe het in werkelijkheid is, blijkt dat het antwoord „neen” moet zijn.

Wat is het antwoord op de problemen van het leven dan echter wel? Zal dit corrupte samenstel van dingen altijd zo heersen als nu, zodat jonge mensen weinig hoop op de toekomst hebben? Waartoe kan een eerlijk en rechtschapen mens zich wenden om thans het ware geluk te vinden en een vaste hoop op de toekomst te krijgen?