Wat hebben de hippies te zeggen?

WAARDOOR zijn velen van deze jonge mensen het vreemde en moeilijke leven van een hippie gaan leiden?

Als wij luisteren naar wat de hippies zelf zeggen, komt er een bepaald patroon te voorschijn. Wat is dat patroon? Als de hippies gevraagd wordt waarom zij deze levensloop hebben gekozen, geven velen hetzelfde eenvoudige antwoord: „DE WERELDTOESTANDEN.”

De wereldtoestanden

Jonge mensen zijn tegenwoordig beter op de hoogte dan ooit. Zij weten heel goed wat er in de wereld gaande is. Zij zien grote angst, onrechtvaardigheid, armoede, haat en huichelachtigheid onder de natiën. Zij zien dat wereldleiders de problemen van de mensheid vaak niet op vreedzame wijze oplossen maar de aarde met bloed doordrenken. En wiens bloed in het bijzonder? U kent het antwoord: Het bloed van jonge mensen. Hun wordt gevraagd de hoogste prijs voor de fouten van anderen te betalen.

Daarom heeft J. W. Gardner, een voormalig lid van het kabinet van de Amerikaanse president, gezegd: „Deze generatie zal geen oplossingen aanvaarden die voorgekookt zijn in de achterkamer van de gevestigde orde.” Neen, veel jonge mensen accepteren vandaag de dag eenvoudig niet langer de standaardverklaringen voor de afschuwelijke dingen die in onze tijd zijn gebeurd.

Typerend is de erkenning van een jonge vrouw dat de wereldtoestanden haar en anderen ertoe hadden gebracht een hippie te worden. Zij zei:

„Ik kom uit een welgesteld ’keurig’ gezin, maar ik ben eruit gegaan. Waarom? Voornamelijk omdat het er bovenop lag dat de fatsoenlijke, rustige buitenwijken een en al huichelarij en vooroordeel waren, maar ook omdat ik mij nu meer bewust was van de volslagen apathische, lethargische toestand waarin de meeste mensen ten aanzien van de wereldtoestanden schenen te verkeren.

Zagen zij niet wat er aan de hand was? Wisten zij niet wat er in de wereld zo verkeerd was? Hoe was het mogelijk dat zij eenvoudig niets deden, niet eens dachten? Ik moest daar zijn waar de mensen tenminste nog probeerden een antwoord te vinden, ook al kwam hun manier van doen buitenstaanders vreemd voor.

Ik kan met gezag zeggen dat dit de reden is waarom de meesten van deze jonge mensen deze weg op gaan, want ik ben zelf een hippie geweest. Ik heb onder andere in Greenwich Village, Haight-Ashbury en in een Hopi-Indianenreservaat gewoond.

Dat ik drugs gebruikte en in het zogenaamde ’hippieleven’ betrokken was, was geen ’fase’ zoals mijn ouders graag wilden geloven. Het was ook geen weekenduitstapje. Ik ging volkomen in de filosofie en gewoonten van de hippiegeneratie op.

Hoewel ik 16 was toen ik marihuana begon te roken, was ik al volop teleurgesteld in gezagdragers, ouders, religie en alles wat met de ’establishment’ te maken had. Ik was een actief lid geweest van onze kerk en had met de hulppredikant over mijn vragen en twijfels gesproken. Ik kreeg geen redelijke antwoorden.

Ik keerde alle religie dus de rug toe en besloot ’zoveel mogelijk uit het leven te halen’. Niets betekende meer iets en ondervinding, dàt was het — de ’god’. Ik zocht, maar ik wist niet waarnaar.”

Haar verklaring is volstrekt niet ongewoon. U zult bemerken dat velen die hippies worden dezelfde verklaring geven.

Velen beweren echter dat de wereldtoestanden altijd zo zijn geweest en waarom zouden de mensen dus meer reden hebben om een hippie te worden dan vroeger? De wereldtoestanden zijn echter NIET altijd zo geweest. Nog nooit heeft de geschiedenis een eeuw gekend die zo vol moeilijkheden was als de eeuw waarin u leeft. Rechter Jackson heeft tijdens de terechtzitting van nazi-oorlogsmisdadigers in Neurenberg gezegd:

„Het aantal gesneuvelden dat de twee wereldoorlogen als erfenis hebben nagelaten, is groter dan het aantal soldaten dat in alle geschiedenismakende oorlogen in de oudheid of in de middeleeuwen heeft gestreden. Nog nooit is een halve eeuw getuige geweest van een afslachting op zulk een schaal, van zulke wreedheden en onmenselijkheden, van zulke massale deportaties en zulk een uitroeiing van minderheden.”

Sedert Mr. Jackson die woorden sprak, zijn de problemen van de mensheid toegenomen. Zoals u weet, heeft de mens het nu in zijn macht het menselijk leven uit te roeien. En armoede, honger, sociale onrust, rasse- en nationale haat, verontreiniging van het leefmilieu, overbevolking en andere problemen worden volstrekt niet minder. Ze worden groter.

Wereldomvattende beweging

Het zijn niet slechts enkele mensen die zich bezorgd maken over de wereldtoestanden en die de huidige maatschappij verwerpen. Zij zijn overal ter wereld te vinden en in een aanzienlijk aantal. Iemand merkte in de te Detroit verschijnende News op dat er nog nooit eerder een tijd in de geschiedenis is geweest „waarin de pienterste kinderen in ieder land op hetzelfde moment om zich heen keken en zeiden: ’Weg met alles!’”

De mensheid heeft nog nooit zulk een van angst vervulde eeuw meegemaakt. Alleen degenen die zich deze feiten niet bewust zijn, ontkennen dit. Velen zijn zich er echter wel van bewust. Daarom kan gezegd worden dat er sedert mensenheugenis nog nooit zulk een alom verbreide afkeer tegen de gevestigde levenswijze heeft bestaan. Iemand die voor het Duitse tijdschrift Der Spiegel schrijft, zei: „Dit is zowel op kapitalistische landen als op hen die het staatssocialisme belijden van toepassing.” Hij merkte eveneens op: „Misschien ontleent ze [de hippiebeweging] haar drijfveer aan de diepgewortelde zwakheid in de structuur van onze samenleving.”

Zo geven overal ter wereld meer mensen, vooral jongeren, blijk van hun afkeer van dit huidige samenstel van dingen. Het is derhalve niet vreemd dat één vorm waarin deze ontgoocheling zich uit, de hippiebeweging is.

Hebben de ouders in onze tijd hun kinderen echter niet meer van de goede dingen van het leven gegeven dan zij hadden toen zij jong waren? In vele landen hebben de jongeren thans inderdaad beter voedsel, mooiere huizen en meer onderwijs dan hun ouders hadden, maar de hippiebeweging is juist het sterkst waar de levensstandaard verbeterd is!

Materialisme

Aangezien de kinderen uit de „middenstand” over het algemeen een betere schoolopleiding krijgen, zijn zij zich meer bewust van de wereldtoestanden. Hun jeugdig idealisme stelt hen in staat zich op de essentiële vraagstukken van onze tijd te concentreren. Zij hoeven zich ook niet zoveel zorgen te maken over voedsel, onderdak en kleding als kinderen uit armere gezinnen en dus kunnen zij meer over andere problemen nadenken.

Maar juist de verbetering in de levensstandaard van het gezin behoort tot de „diepgewortelde zwakheid in de structuur van onze samenleving”, zoals Der Spiegel het stelde. Wat heeft materieel welzijn ermee te maken dat tal van jongeren hippies worden? Een hippie uit Californië bracht hun geesteshouding goed onder woorden. Zij kwam uit een gezin dat in een huis van $50.000 (ongeveer ƒ 200.000) woonde en zij had een eigen erfenis. Zij zei over haar ouders:

„Zij gaven mij alles wat ik hebben wilde. Ik had een eigen auto. Maar het was allemaal zo onecht. Alles draaide om geld. . . . Ik kneep er dus gewoon tussenuit.”

Zo weigeren dus veel jongelui, tot verslagenheid van hun ouders, de koude, stoffelijke rijkdom als een surrogaat voor de warme ouderlijke liefde, aandacht en leiding te aanvaarden.

Hippies zijn vaak het produkt van ouders die het in de moeilijke crisisjaren na de economische „crash” van 1929 zonder materiële dingen hebben gesteld. Deze ouders waren vastbesloten hun kinderen ’alles te geven wat wij moesten missen toen wij nog jong waren’. Dit was heel nobel, maar hun najagen van geld ging vaak ten koste van de tijd die zij met hun kinderen in de vormingsjaren hadden moeten doorbrengen.

Hippies zijn dus opgegroeid in een hebzuchtige maatschappij. Men heeft geld tot zijn god gemaakt. Op materieel gebied hebben te veel kinderen in de haast te veel gekregen. Om de situatie nog gecompliceerder te maken, was toegeeflijkheid regel. Streng onderricht werd ouderwets, of er was gewoon geen tijd voor. De meeste nadruk werd op verbetering van positie gelegd.

Commentaar leverend op het hippieprobleem in Toronto, zei een verslaggever van de aldaar verschijnende Daily Star:

„De hippiebeweging is een krachtdadige herinnering aan wat wij soms vergeten: Betere behuizing, meer werkgelegenheid en een hogere schoolopleiding kunnen mensen die ontdekt hebben dat het leven in de jaren 1960 leeg en onmenselijk is, op zich geen genezing brengen. Alleen een herwaardering, in die zin dat men elkaar onvoorwaardelijk accepteert — ja, liefheeft, zal het leven de moeite waard maken geleefd te worden.”

Een nieuwe samenleving nodig

De meeste hippies vinden dus dat er een nieuwe samenleving nodig is. Zij verwerpen een op geld en positie ingestelde samenleving waarin men zijn medemens vertrapt in plaats van liefheeft. Zij verwerpen een wereld waarin zoveel huichelarij, oneerlijkheid, onechtheid en ongelijkheid is. Eén schrijver stelde het als volgt: „De hippies hopen een geheel nieuwe samenleving voort te brengen, een die rijk is aan geestelijke bevalligheid en die de oude deugden van agapè [op beginselen gebaseerde liefde] en eerbied zal doen herleven.”

Hippies geloven niet dat dit bereikt zal worden door de bestaande ordening te hervormen. Zij zijn dus van mening dat de weg naar een zich individueel vrijmaken van de huidige samenleving in het verwerpen ervan en het tenietdoen van haar leefregels is gelegen. Zij zijn van mening dat de mensen bevrijd moeten worden van de slavernij aan het materialisme opdat zij zich in de eenvoudiger dingen van het leven, in het mooie en prettige ervan, kunnen verheugen.

Die dingen welke de hippies in hun gedachten met een corrupt commercieel stelsel hebben geassocieerd, namelijk geld en arbeid, zijn derhalve als valse goden uitgedaagd. Eén Canadese hippieleider verklaarde in dit verband: „Werk is niet alles, werk is niet heilig.” Zij zijn van mening dat men behoort te mogen werken àls men dit wil en op de tijd die men wil, en in zijn eigen tempo.

In een hippiewereld zou weinig privé-bezit zijn. Alles wat men bezat, zou ten nutte van de groep zijn. Zelfs kinderen „zouden de verantwoordelijkheid zijn van iedereen, niet alleen van de vleselijke moeder en vader”.

In een hippiemaatschappij zouden wel huwelijkscontracten kunnen bestaan, maar als iemand besloot dat hij een andere partner wilde hebben, zou hij ook met die persoon kunnen „trouwen”. De vrijheid om met iedereen seksuele betrekkingen te hebben, is in feite de door hen aanvaarde maatstaf.

Zijn vele van deze denkbeelden schokkend voor u? Verontrust het u dat de hippies alle gezag verwerpen? Bent u ontsteld door hun geloof dat het goed is met iedereen die zij verkiezen seksuele betrekkingen te hebben? Is het u te machtig dat zij marihuana roken en verdovende middelen gebruiken?

Voor de meeste mensen, vooral voor de oudere generatie, is de hippiefilosofie uiterst radicaal, onaanvaardbaar. Hoort u sommige oudere mensen al zeggen: ’Hoe komen zij in vredesnaam aan die malle ideeën?’

Welnu, hoe denkt u dat zij eraan zijn gekomen? Wie is grotendeels voor hun opvattingen en gedrag verantwoordelijk?