Dankbaar voor het werk van Jehovah’s getuigen
WAT denken rechtgeaarde mensen, als Jehovah’s getuigen bij hen aanbellen? Ja, wat zijn hun gevoelens ten aanzien van de moeite die de Getuigen doen om met hen over de bijbel en de daarin vervatte levengevende boodschap te spreken? Neemt u eens wat dit echtpaar in Los Angeles, in de Amerikaanse staat Californië, erover te zeggen heeft:
„Op een zondagochtend kwam een oudere vrouw bij ons aan de deur. Ze was een buitenlandse en een beetje moeilijk te verstaan. Ik begreep toen niet precies met welke bedoeling zij bij ons aanbelde, doch zij maakte wel duidelijk dat zij bezig was met een bijbels onderwijzingswerk. Ik luisterde om twee redenen naar haar, in de eerste plaats omdat ik er bewondering voor had dat zij zoveel geloof in haar religie stelde dat zij haar uiterste best deed haar overtuiging met mij te delen. Ik weet dat dit niet meeviel voor haar, omdat zij niet goed Engels sprak. Hoe zou ik niet naar haar kunnen luisteren? Ik ging haar zo ter harte dat zij naar mijn huis kwam, ik die een volslagen vreemdeling voor haar was, enkel om datgene wat zij had geleerd met mij te delen. De tweede reden waarom ik naar haar luisterde, was omdat het onderwerp mijn belangstelling had.
Mijn vrouw was lid van de Episcopale Kerk en ik was luthers. We hadden beide kerken geprobeerd en waren niet alleen teleurgesteld, maar walgden er zelfs van. Wij probeerden ook andere kerken, maar waren nooit voldaan. Ik was van mening dat religie niet alleen maar bestond in samenkomen, geld geven, liederen zingen en eens in de week naar een preek van een half uur luisteren waarin nooit iets werd geleerd dat de moeite waard was. Toen deze oudere dame dus bij ons aan de deur kwam, waren wij zoekende, en wij hadden beslist belangstelling voor wat ze over de bijbel te zeggen had. Het eerste bezoek was kort en ze liet ons een boek achter waarin de bijbel werd uitgelegd. Het kostte maar twee gulden. Hoe kon ik het weigeren?
Deze vrouw was heel vriendelijk. Ze vergat ons niet. Twee weken na dit eerste bezoek kwam zij terug met de opziener van de plaatselijke gemeente van Jehovah’s getuigen. Ik was zo onder de indruk van hun belangstelling voor ons en van zijn bijbelkennis dat we meteen de bijbel met hen begonnen te bestuderen.
We schoten niet hard op omdat ons veel problemen in de weg stonden, maar we bleven leren. Toen we een paar maanden hadden gestudeerd, kwam mijn vrouw naar mij toe en zei: ’Ik ben erg in de war en van streek, Bob, omdat wat we leren zo heel anders is dan wat mij mijn hele leven is geleerd.’ Toen vroeg ze mij of we niet met de studie konden ophouden. Ik moest het weigeren, want ik deelde haar gevoelens niet. Ik antwoordde: ’Neen, Sharon, ik zal niet met onze studie ophouden. Ik krijg er kennis door en ik ben dankbaar dat zij bereid zijn hun tijd te geven om ons de dingen te leren die zij hebben geleerd.’ Mijn vrouw was bijna onmiddellijk opgelucht. Al gauw was zij er net zo op gebrand onze bijbelstudie voort te zetten als ik.
Het was niet altijd gemakkelijk de dingen te aanvaarden die ons werden geleerd, al werd elk punt ook grondig door de bijbel ondersteund. Er waren conflicten met onze familie en vrienden. Veel dingen die wij deden, moesten veranderd worden. Het was moeilijk voor ons met heidense feestdagen te breken. Het was ook moeilijk voor mijn vader de veranderingen in ons leven te begrijpen en te aanvaarden, en dit maakte het eveneens moeilijk voor ons. We zagen echter in dat we op de goede weg waren en zetten onze studie voort. Soms kwamen er dingen ter sprake die we niet konden begrijpen of op dat moment niet helemaal konden aanvaarden, maar degene die met ons studeerde, gaf ons de raad niet toe te laten dat een enkel puntje een struikelblok zou worden of ons bij onze vooruitgang in kennis van de bijbel in de weg zou staan. Wij namen zijn raad ter harte en onthielden de punten die niet erg duidelijk waren. We schreven ze zelfs op. Later, naarmate we verder studeerden, merkten we dat deze punten één voor één werden opgehelderd.
Wij werden uitgenodigd de vergaderingen van Jehovah’s getuigen te bezoeken, en na een onafgebroken stroom van uitnodigingen begonnen we hiermee. Eerst de openbare lezingen op zondag, toen de boekstudie op dinsdagavond, daarna de Wachttoren-studie en ten slotte de Theocratische School en Dienstvergadering. Het duurde niet lang of we leerden steeds meer. Ja, hoe meer we leerden hoe meer we wilden leren. Niet lang hierna trokken wij eropuit en begonnen net als die vriendelijke oudere dame met anderen te delen wat wij hadden geleerd.
Nu duurt een week veel te kort. De waarheid is een heel belangrijke rol in ons leven gaan spelen en niemand kan ons er meer van afhouden met onze goede vooruitgang door te gaan.”