कवडीमोलाची एक दमडी
संपूर्ण जगभर चाललेल्या प्रचार कार्याला आर्थिक मदत देऊन आपण एका महत्त्वाच्या मार्गाने देवाच्या राज्याला आपला पाठिंबा आहे हे दर्शवतो. पण आपल्यालाच जर आर्थिक चणचण जाणवत असेल तर काय?
येशूने एकदा एका गरीब विधवेला मंदिराच्या दानपेटीत दोन टोल्या म्हणजे एक दमडी टाकताना पाहिले. या दोन टोल्यांची तशी पाहता जास्त किंमत नव्हती. पण यहोवावर तिचे प्रेम होते म्हणून ती “आपल्या कमताईतून आपले होते नव्हते ते म्हणजे आपली सर्व उपजीविका” टाकण्यास प्रवृत्त झाली होती. (मार्क १२:४१-४४) येशूने या गरीब विधवेची दखल घेतली यावरूनच सिद्ध होते, की तिने टाकलेली देणगी देवाच्या नजरेत अत्यंत मोलाची होती. तसेच, पहिल्या शतकातील ख्रिश्चनांनी कधी असा विचार केला नाही, की सेवेसाठी होणारा खर्च उचलण्याची जबाबदारी फक्त श्रीमंत बंधुभगिनींचीच आहे. प्रेषित पौलाने मासेदोनियाच्या मंडळीचा उल्लेख केला. या मंडळीतील बंधुभगिनींचे “कमालीचे दारिद्र्य” असतानाही त्यांनी “पवित्र जनांची सेवा करण्यात आम्हाला सहकार्य करू देण्याची कृपा व्हावी,” असे “आग्रहपूर्वक मागितले.”—२ करिंथ. ८:१-४.
तेव्हा, आपण जरी त्या विधवेप्रमाणे फक्त “एक दमडी” टाकू शकत असलो, तरी थेंबा थेंबानेच तळे साचते हे आपण विसरता कामा नये. आपण दानपेट्यांत जी देणगी टाकतो ती पूर्ण मनाने टाकली तर आपला उदार स्वर्गीय पिता संतुष्ट होईल. कारण “संतोषाने देणारा देवाला प्रिय” आहे.—२ करिंथ. ९:७.