तुम्हाला माहीत होतं का?
यरुशलेमच्या मंदिरात प्राण्यांचा व्यापार करणाऱ्यांना येशूने ‘लुटारू’ म्हटलं; ते योग्यच होतं असं का म्हणता येईल?
मत्तयने सांगितलेल्या आनंदाच्या संदेशात आपण वाचतो: “येशू मंदिरात गेला आणि जे लोक मंदिराच्या आत खरेदी-विक्री करत होते त्या सर्वांना त्याने तिथून हाकलून लावले, आणि त्याने पैसे बदलून देणाऱ्यांचे मेज आणि कबुतरे विकणाऱ्यांची बाके उलटून टाकली. आणि तो त्यांना म्हणाला: “‘माझ्या घराला प्रार्थनेचं मंदिर म्हणतील,’ असं लिहिलं आहे, पण तुम्ही तर याला लुटारूंची गुहा करत आहात.’”—मत्त. २१:१२, १३.
यहुद्यांच्या इतिहासावरून दिसून येतं, की मंदिरातील हे व्यापारी, भरमसाट किंमती लावून ग्राहकांशी अन्यायीपणे वागायचे. उदाहरणार्थ, सहसा कबुतरं इतकी स्वस्त असायची की अर्पणं देण्यासाठी गरीब लोक ती सहज विकत घेऊ शकत होते. पण, प्राचीन यहुदी लिखाणांनुसार, पहिल्या शतकात अशी एक वेळ होती जेव्हा दोन कबुतरं विकत घेण्यासाठी एका व्यक्तीला एक सुवर्ण दिनार द्यावं लागायचं. एका कामगाराची ही २५ दिवसांची मजुरी होती. कबुतरांची किंमत इतकी वाढल्यामुळे गरीबांना ते मुळीच परवडण्यासारखं नव्हतं. (लेवी. १:१४; ५:७; १२:६-८) या गोष्टीमुळे, यहुदी धर्मगुरू सीमियन बेन गमालिएल इतका संतापला, की यहुद्यांना मंदिरात जी अर्पणं द्यावी लागायची त्यांची संख्या त्याने कमी केली. त्यामुळे लगेचच कबुतरांची किंमत एक सुवर्ण दिनाराचा शंभारावा भाग इतकी घसरली.
यावरून स्पष्टच आहे, की मंदिरातील व्यापारी खूप लोभी होते आणि ग्राहकांचा गैरफायदा घ्यायचे. त्यामुळे येशूने त्यांना ‘लुटारू’ असं जे म्हटलं ते योग्यच होतं.