अंतापर्यंत धीर धरू या

१. श-ब्द य-हो-वा-चे ख-रे,

धी-र दे-ती म-ना.

शि-कव-ले त्या-ने प्रे-मा-ने,

भ-रव-सा त्यां-वर आप-ला.

दिन या-हा-चा ज-वळ आ-ला,

रा-हू या दृढ वि-श्‍वा-सात.

ए-क-नि-ष्ठ रा-हू स-दा,

आ-ल्या ज-री प-री-क्षा.

२. सुर-वा-ती-चं जे प्रेम ते,

ना आ-टू त्या दे-ऊ.

सं-क-टा-च्या वा-द-ळां-ना,

ल-ढा धी-रा-ने दे-ऊ.

आ-हे भ-रव-सा याह-व-री,

सो-ड-वेल तो आ-म्हा-ला.

ना भी-ती ना शं-का म-नी,

तो सो-ब-ती आ-म-च्या.

३. धर-ती अं-ता-प-र्यंत जे धीर,

हो-ईल त्यां-चं ता-रण.

जी-व-ना-च्या पु-स्त-का-त,

अस-ती-ल त्यां-ची ना-वं.

म्ह-णून धी-रा-ने चा-लू या,

शे-वट-च्या दिव-सां-त या.

अ-सेल स-मा-धान जी-व-नी,

हो-ईल आ-नं-दी या-हा.