ईयोब

 २ गुलामासारखा तो सावलीची आस धरतो,

मजुरासारखा आपल्या मजुरीची वाट पाहतो.+

 ५ माझं शरीर किड्यांनी भरलंय; घाणीने माखलंय,+

माझ्या त्वचेवर खपल्या आहेत आणि त्यांतून पू निघतोय.+

 ६ माझं आयुष्य विणकराच्या यंत्रापेक्षाही वेगाने सरत चाललंय,+

ते आशेविनाच संपणार आहे.+

 ७ माझं जीवन म्हणजे नुसती वाफ आहे;+

मला पुन्हा कधीही आनंदाचे दिवस दिसणार नाहीत,* हे विसरू नकोस.*

 ८ आज जे मला पाहतात, त्यांना मी पुन्हा दिसणार नाही;

तुझी नजर मला शोधेल, पण मी नसेन.+

 ९ विरळ होत होत नाहीशा होणाऱ्‍या ढगासारखा,

कबरेत* जाणारा पुन्हा वर येत नाही.+

१० तो पुन्हा आपल्या घरी परतणार नाही,

त्याच्या ठिकाणचे लोक त्याला विसरून जातील.+

माझ्या मनातली व्याकूळता मी बोलून दाखवीन;

माझ्या भयानक दुःखाची मी तक्रार करीन!+

१२ मी काय समुद्र किंवा समुद्रातला महाकाय प्राणी आहे,

की तू माझ्यावर पहारा ठेवावास?

१३ ‘मला माझ्या पलंगावर विश्रांती मिळेल;

माझ्या बिछान्यावर माझं दुःख थोडं कमी होईल,’ असा जेव्हा मी विचार करतो,

१४ तेव्हा तू मला स्वप्नं दाखवून घाबरवतोस

आणि दृष्टान्त दाखवून भयभीत करतोस.

१५ त्यामुळे, गुदमरून मरावं असं मला वाटतं,

या शरीरापेक्षा* मृत्यू परवडला असं मला वाटतं.+

१७ नाशवंत मानव आहे तरी काय, की तू त्याच्याबद्दल विचार करावा,

किंवा त्याच्याकडे लक्ष द्यावं?*+

२० मानवांवर नजर ठेवणाऱ्‍या देवा,+ मी पाप केलं असलं,

तरी मी तुझं काय नुकसान करू शकतो?

कारण लवकरच मी धुळीत पडेन,+

तू मला शोधशील, पण मी नसेन.”